ఒకప్పుడు, వృద్ధుడైన ఓ మూర్ఖుడు, పాతిపోవబడిన చెట్ల వేర్లను మళ్లీ మళ్లీ తవ్వేవాడు. అది యథార్థవంతుల పుణ్యఫలాలను ఒక్కొక్కటిగా తీసేయడంలానే ఉండేది. అటువంటి కాలంలో, అడవిలో, చిన్న చిన్న పాత్రల్లో, నేను మట్టి వండిన ఆహారాన్ని ఆశగా తిన్నాను. అది ఇతరులు కడుగని, అపవిత్రమైనది, దుష్ట భార్యతో కలిగిన అనుభూతిలా అనిపించేది. ఆహారం తినేవారికి శక్తి తగ్గించేందుకు, నా వాటా, నా అదృష్టంలా, నన్ను మోసం చేసే వక్ర ముఖాలవాడు వేరే చోట అమ్మేసేవాడు. నా సజీవ శరీర మాంసాన్ని, మళ్లీ మళ్లీ కోసి, దక్షిణాది అడవిగల వింద్య ప్రాంతపు మలిన జాతులకు అమ్మినాను. అది నా ఆయుష్షును అమ్ముకున్నట్లే. నా పాపం, వేల జన్మల్లో కూడినదీ, పెరిగి, ఉద్యానవనాల్లో, తోటల్లో చెల్లిపోయి, కలిసిపోయింది. ఒకసారి, నేను తవ్వే పరికరాన్ని ప్రేమతో నేరుగా చూసాను. రౌరవ నరకంలో పడిపోయినవాడిలా, ఆ కాకి నా మీద మమకారం కలిగి పోయింది. వింద్య అడవిలో, పొదల్లో తిరుగుతూ, అడవి జాతులతో స్నేహబంధం ఏర్పడినట్టు, ఆకుల వరుసలను నా శరీరంపై వేసుకున్నాను. నా భార్య, పిల్లలు, గ్రామస్థుల దగ్గర భిక్షగా తెచ్చిన లేదా బలవంతంగా సంపాదించిన ముద్దపూట భోజనంతో సంతృప్తి చెందేవారు. నేను బలవంతులను కట్టడి చేసేవాడిని. రాత్రిళ్లు, ఎండిపోయిన తాళిపత్రాలపై, అడవి జంతువుల అరుపులతో, కోతులతో కలిసి, చలిలో పళ్లెత్తుతూ నిద్రించేవాడిని. వర్షాకాలపు తీవ్రమైన చలిలో, నా శరీరం వెంట్రుకలు నిక్కబొడుచుకుని, నీటి బొట్లు ముత్యాల దండలా అంటుకునేవి. ఒకసారి, గొప్ప అడవిలో, ఆకలి వల్ల కుంపటి అయిన భార్యతో, అల్లం లేదా వాము ముక్క కోసం ఘర్షణ జరిగింది. అడవిలో, పళ్లెత్తుతూ, కన్నులు పెద్దవిగా, శరీరంపై పొడి బురద మరకలతో, నేను నా బంధువులకు పిశాచుడిలా కనిపించేవాడిని. నదీ తీరాల్లో, చేపల కోసం బండిపోటి పట్టుకుని తిరిగేవాడిని. అది యముడు పాశంతో ప్రాణులను వెతకడంలా ఉండేది. ఎన్నో ఉపవాసాల తర్వాత, హతమైన జంతువుల తాజా, వేడినీటి రక్తాన్ని, శిశువు తల్లి పాలను పీల్చినట్టు తాగేవాడిని. మద్యం తాగి, రక్తమయం, పలాశపత్రాలతో కప్పబడి, శ్మశానాల్లో నివసించే వారు, భయంకరమైన దేవత చేతిలో అడవి పిశాచులు తరిమిపోబడినట్టు పారిపోయేవారు. అడవిలో, జంతువులను, పక్షులను పట్టేందుకు వలలు వేసేవాడిని. అది సంతానం, భార్య, కుటుంబం ద్వారా ఆశ పెంచడంలా. నేను మాయమయమైన లోకాలను, దారాలపై నేసిన పక్షులను, వలలను నాశనం చేశాను. అది సజ్జనుల దిశలనూ తప్పదీసింది. అక్కడ, చెడు పనులవైపు మనస్సు పరుగెడుతూ, ఆశ వర్షాకాలపు నదిలా పొంగిపొర్లింది. పాము తన చర్మాన్ని వదిలేసినట్టు, దయను దూరంగా పారవేశాను. క్రూరత, ఉగ్ర కోపం, బాణాల వర్షాన్ని, వేసవిలో ఆకాశంలో మేఘాల్లా స్వీకరించాను. అటువంటి వారు, రూపంలో అభేదంగా ఉన్నప్పటికీ, జనులు దూరంగా ఉండేవారు. అది నా దురదృష్టాన్ని, లోతైన గుహలో దాచుకున్నట్టు. కుక్కలు, కాకులు కిక్కిరిసిన మూలల్లో, మానవబాధతో నిండిన పొలాల్లో, చెడు కర్మ బీజాలు విత్తి, మాయ వర్షాలతో నింపాను. ఒక పర్వత గుహలో, క్రూరమైన వేటగాడిలా, వలలు వేసి, జంతువుల మధ్య యముడు ప్రాణుల మధ్య సంచరించడంలా తిరిగాను. రైతుల మట్టిగోడలపై తలవాల్చుకుని, అజ్ఞానంలో నిద్రించేవాడిని. అది విష్ణువు నిద్రలోని శేషుని లాంటి విశ్రాంతి. వింద్య పర్వతాల గుహల్లో, పొగతో, ఆకులతో దుస్తులు ధరించి, చలిలో నివసించేవాడిని. ముదురు, మురికి పడ్డ పాత బట్టను భుజాన వేసుకుని, భూమి పంది భారాన్ని వేసవిలో మోయడంలా తట్టుకున్నాను. ఎన్నోసార్లు, కాలాగ్నిలా, అడవి ప్రాణులను కాల్చి, లోకాన్ని తినే కాలాన్ని అనుకరించాను. అక్కడే, నా భార్యలు, పిల్లలు జన్మించారు. వారు ఇనుప సంకెళ్లలాంటివారు, బాధను తెచ్చేవారు. ఒక్క చిన్న బిడ్డతో, అరవై సంవత్సరాలు అక్కడ గడిపాను. అది నన్ను నయం కాని దోషాలతో బాధించింది. చెడు అలవాట్ల బంధనంలో, గొంతెత్తిన మాటలు, కఠిన పదాలు, దురదృష్టంలో కన్నీరు, నిస్సార భోజనం, పాడైన గుడిసెలో నిద్రతో బాధపడ్డాను. ఇలా కాలం గడుస్తూ, వృద్ధాప్యంతో నా ప్రాణం క్షీణించిపోయింది. నా తల మంచు వలె తెల్లగా, శరీరం మంచు తుప్పులతో నిండిన గడ్డి వలె బలహీనమైంది. కర్మ గాలుల్లో నా చర్యలు, తేలికపాటి, మురికిగా ఉన్న సరస్సుల్లో తిప్పబడినట్టు, రోజులు ఎండిన ఆకుల గుత్తుల్లా కూలిపోతున్నాయి. పోరుబాటలో బాణాలు చేరినట్టు, సుఖ, దుఃఖాలు, ఘర్షణలు, కర్తవ్యాలు వరుసగా వచ్చిపోతున్నాయి. లోక మాయలో తిప్పే ఆలోచనల చక్రంలా, నా మనస్సు అలలతో కూడిన సముద్రంలా తిరుగుతోంది. చింతలతో నిర్మితమైన ఆలోచనల చక్రం, సముద్రపు ప్రవాహంలో గడ్డి తిప్పబడినట్టు, నా అపరిష్కృత మనస్సులో తిరుగుతోంది. వింద్య పర్వతంపై గాయంలో పురుగు, రెండు కాళ్లు లేని గాడిద, ఒక్క ఊరే ఆశ్రయంగా ఉన్నవాడిలా, నేను బలహీనుడిగా ఉన్నాను. నా రాజ్యాన్ని మరచిపోయి, గొప్ప జ్వరంలో ఉన్న శవంలా, బద్ధకుల స్థితిలో పక్షి రెక్కలు విరిగినట్టు పర్వతంపై పడిపోయాను. లోకానికి కాలాంతం వచ్చినట్టు, అడవి అగ్నిలో కాలిపోయినట్టు, ఉడికిన చెట్టు మెరుపుతో తాకినట్టు, అల తీరానికి తాకినట్టుగా నా స్థితి అయింది. ఆ తర్వాత, వింద్య ప్రాంతం శూన్యంగా మారింది. అక్కడ మరణపు ఉగ్ర వలయం ఏర్పడి, దాహాన్ని తీర్చే ఆహారం, గడ్డి, ఆకులు, నీరు ఏదీ మిగలలేదు. మేఘాలు కనబడక, వర్షం పడలేదు. గాలి బూడిదను, అగ్నికణాలతో కలిపి తెచ్చింది. ఈ విధంగా, నా జీవితం దుఃఖంతో, దారుణ అనుభవాలతో, నిరాశ, దురదృష్టపు మబ్బులతో నిండిపోయింది.