అప్పుడు ఆ మనిషి తన కుమార్తెను నాకు ఇచ్చాడు. ఆమె ఒక కన్య, భయాన్ని కలిగించే విధంగా ఉండేది, చీకటి రంగులో, పాపఫలితంగా జన్మించినదిలా అనిపించింది. ఆ ప్రాంతంలో, చుట్టూ ఉన్న చండాలులు మద్యం తాగి మత్తులో గర్జిస్తూ, పెద్దవారు కూడా దుష్టచింతనలతో నిండిపోయి, పాపరాశుల రూపంలో, మృదంగాల మోతలు, ఉల్లాసం మధ్య ఆనందిస్తూ ఉండేవారు. ఇంకా చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు—ఆ రోజునుంచి నా మనస్సు ఆనందాన్ని కోల్పోయి, నేను దురదృష్టవశాత్తూ క్షీణించి, చండాలుడిగా మారిపోయాను. ఏడు రోజుల ఉత్సవం ముగిసిన తర్వాత, క్రమంగా ఎనిమిది నెలలు గడిచాయి. అప్పుడు ఆమె గర్భవతిగా మారింది. ఆమె ఒక పాపాన్ని కలిగించినదిలా నిలబడి ఉండేది. ఆమె ఒక కుమార్తెకు జన్మనిచ్చింది. ఆ అమ్మాయి బాధను తెచ్చింది, దురదృష్టాన్ని తేవడంలా. ఆ బాలిక త్వరగా పెరిగింది, అజ్ఞాన ఆందోళనలా బలంగా మారింది. మూడేళ్ల తరువాత, ఆమె మళ్లీ ఒక కుమారుడికి జన్మనిచ్చింది. అతడు ఆకర్షణీయుడుకాదు, దురదృష్ట స్వరూపంలా, మూర్ఖుడిగా, ఆశపాశాలకు బందీగా ఉండేవాడు. ఆమె మళ్లీ మరో కుమార్తెకు, మరొకసారి మరో శిశువుకు జన్మనిచ్చింది. ఇలా నేను అడవిలో భార్యా పిల్లలతో ముసలి, బలహీనమైన చండాలుడిగా మారిపోయాను. ఆమెతో కలిసి ఎన్నో సంవత్సరాలు అక్కడ గడిపాను. ఆందోళనతో, బ్రహ్మహత్య పాపం భరించేవాడిలా, నరకంలో క్షయించేవాడిలా జీవించాను. అడవి లోతుల్లో చలికి, గాలికి, వేడికి బాధపడుతూ, పాత తాబేలు మట్టిలో తిప్పబడినట్లుగా, ఎన్నాళ్ళో పాటు తిప్పబడిపోయాను. భార్యకు ఏదైనా జరిగిపోతుందేమో అనే భయంతో, లోపల మనస్సు మండిపోతూ, అన్ని దిశలు అగ్నిలో మంటపడినట్లు కనిపించేవి. చిన్న చిన్న ముక్కలతో కుట్టిన బట్టలు ధరించి, అడవిలో కట్టెలు మోస్తూ, నేను దురదృష్టాన్ని మూర్తిరూపంగా అనిపించేవాడిని. ముసలితనంతో, మలినంతో చెత్త వాసన వచ్చే లుంగాను ధరించి, ధనికుల ఇళ్ల క్రింద, మేఘాలు కమ్ముకున్న చోటికి నడిపించబడ్డాను. నా భార్య చలిలో వణికిపోతూ, అలసిపోయి, అడవి లోతుల్లో, శూన్య ప్రదేశంలో దాగిపోయింది. వివిధ వాదనలు, కలహాల తాపంతో, నా కన్నుల నుంచి కన్నీటి రూపంలో రక్తపు బిందువులు స్రవించాయి. అడవిలో మహిళలు తడిసిపోతూ, అడవి పంది మాంసాన్ని తింటూ, వర్షమేఘాల వలన గుడిసెల మూలల్లో, రాళ్ల మీద పడుకుని ఉండేవారు. కాలక్రమేణా అనురాగం తగ్గిపోవడంతో, భార్య స్పందించకపోవడం, బంధువుల మధ్య స్నేహం లేకపోవడం, నిరంతర కలహాల వలన, అనుమానం పెరిగి, పిల్లలు పిట్ట పిల్లల్లా గిలిగింతలు పెట్టేవారు. నేను దుఃఖంతో, ఇతరుల ఇళ్లలో సంవత్సరాలు గడిపాను. చండాలుల కలహాలు, ఘోరమైన దూషణలు విన్నందున, నా ముఖం రాహువు దవడలతో గాయపడిన చంద్రుడిలా, అలసిపోయింది. పులి మాంసాన్ని ముక్కలు చేసి, నరకవాసుల నాలుకల్లా, కొనుగోలు చేసి తినేవారు. హిమాలయ గుహల నుంచి వెలువడిన ఘోర చలిగాలులు, నా ఒంటిపై ప్రాణాంతక బాణాల్లా తాకాయి. ముసలి, మూర్ఖుడైన వృద్ధుడు, ఎండిపోయిన చెట్ల వేర్లను తిరిగి తిరిగి త్రవ్వేవాడు, అది సత్పురుషుల పుణ్యాన్ని ఒక్కొక్కటి తీయడంలా. అడవిలో చిన్న పాత్రల్లో, వండిన మట్టిని, ప్రజలు కడగకుండా తినేవారు. దుర్మార్గ భార్యతో కలిసి నేను కూడా అలానే తిన్నాను. తినేవాడి శక్తి తగ్గించేందుకు నా వాటా, నా అదృష్టంలా, బహుముఖాలుగల, వక్రరూపం గలవాడిచే ఎక్కడో అమ్మబడింది. నా సజీవ శరీర మాంసాన్ని కోసి, మళ్లీ మళ్లీ కోసి, ధరకు విక్రయించి, వింద్యాచండాలుల భూముల్లో అమ్మాను. అది నా ఆయుష్షును అమ్ముకున్నట్లుగా అనిపించింది. నా పాపం, వేల జన్మల్లో పెరిగినదిలా, తోటల్లో, ఉద్యానవనాల్లో చెలరేగిపోయింది. నేను దోపిడీ పనిముట్టును ప్రేమగా చూస్తూ, రౌరవ నరకంలో పడిపోయినవాడిలా, ఆ కాకి ప్రేమతో నిండిపోయింది. వింద్య అడవిలో పొదల్లో తిరుగుతూ, నా శరీరంపై ఆకుల వరుసలు పెట్టుకున్నాను, అడవి జాతులతో బంధుత్వం ఏర్పడినట్లుగా. నా భార్యా పిల్లలు, గ్రామస్థుల నుంచి అడిగి, లేదా బలవంతంగా తీసుకుని వచ్చిన దారిద్ర్య భోజనంతో తృప్తిపడ్డారు. బలవంతులను జయించి, నేను వారికి ఆహారం సంపాదించేవాడిని. రాత్రిళ్లు పొడిగా ఉన్న తాళపాకల మీద, అడవి కోతుల మధ్య, అడవి జంతువుల అరుపులతో, నా పళ్ళు చలిలో బిగబిగలాడుతూ గడిపాను. వర్షాకాలంలో తీవ్రమైన చలిలో, నా శరీరంపై వెంట్రుకలు నిక్కబొడుచుకుని, నీటి బిందువులు ముత్యాల దండల్లా అతుక్కొనేవి. అడవి లో, నా భార్య ఆకలితో కడుపు ఒత్తిగా Shrunk అయి, అల్లం లేదా వాము మూలపై గొడవ వచ్చేది. నేను చలిలో పళ్ళు బిగబిగలాడుతూ, కళ్లతో విస్తృతంగా చూస్తూ, అవయవాలు పొడుచుకున్న ధూళితో, నా సొంత వారికే పిశాచుడిలా కనిపించేవాడిని. నదీ తీరాల్లో, చేపల కోసం, వలతో తిరుగుతూ, మృత్యువు పాశంతో జీవులను వెతికేలా సంచరించేవాడిని. ఎన్నో ఉపవాసాల తరువాత, చనిపోయిన జంతువుని తాజాగా తీసిన, వెచ్చని రక్తాన్ని తాగాను. అది శిశువు తల్లి పాలను తాగినట్లు. మద్యం తాగి, రక్తంతో ముదురిపోయి, పలాశ ఆకులతో కప్పుకుని, స్మశానాల్లో నివసించేవారు. వారు, ఘోర దేవత భయంతో అడవి పిశాచుల్లా పారిపోయారు. అడవిలో జంతువులు, పక్షులను పట్టుకోడానికి వలలు వేసేవారు. అలాగే, పిల్లలు, భార్య, కుటుంబం ద్వారా ఆశను పెంచుకునే ప్రయత్నం చేశారు. నా వల్ల, మాయామయం అయిన లోకాలు, దారంతో నేసిన పక్షులు, వలలు నాశనం అయ్యాయి. అలాగే, సత్పురుషుల దిశలు కూడా నాశనం అయ్యాయి. అక్కడ, దుష్టకర్మల పట్ల మనస్సు వేగంగా పరుగెడుతూ, ఆశ వర్షాకాలంలో నదిలా పొంగిపోతూ, దూరంగా వ్యాపించింది. పాము తన చర్మాన్ని త్వరగా వదిలిపెట్టినట్లు, దయ శరీరాన్ని విడిచి, అపహాస్యంగా పారేసింది. క్రూరత, ఘోర కోపం, బాణాల వర్షం—all ఇవన్నీ వేసవి ముగిసే సమయానికి ఆకాశంలో మేఘాల్లా స్వీకరించబడ్డాయి. ఇలా నేను పాపఫలితంగా, దుఃఖంలో, అడవి జీవనంలో, బాధతో, దారుణమైన పరిస్థితుల్లో, భార్యా పిల్లలతో, అనేక కష్టాలు అనుభవిస్తూ కాలాన్ని గడిపాను.