ఆ కథ మొదలైంది నేను భర్తగా స్థిరపడి, ఆహారం అందుకున్నప్పుడు. ప్రియమైన మనుషులను మన ప్రాణాలతో కూడ గౌరవించాలి అని అక్కడ చెప్పబడింది. ఆ తరువాత, ఆమెతో నేను ఇలా అన్నాను: "ఓ సతీ, నేను నీ భర్తగా మారతాను. కష్టకాలంలో కుల, ధర్మ, కుటుంబ భేదాలు కూడా పరిగణించబడతాయి." ఆమె నాకు అన్నం యొక్క అర్ధ భాగాన్ని ఇచ్చింది, అది ఒకప్పుడు మాధవీ నుండి అమృతాన్ని ఇంద్ర, అగ్నికి ఇచ్చినట్టుగా ఉంది. జంబు పండుని రసం తాగి, పుక్కసా యొక్క అన్నాన్ని తిన్నాను. నా మనస్సు మాయలో పడిపోయి అక్కడ విశ్రాంతి తీసుకున్నాను. ఆమె, మోసూన్ మేఘంలా నల్లగా, నాకు జీవాన్ని నది లాగా నింపింది. నా చేతిని పట్టుకుని, నా ప్రాణాన్ని బయటకు లాగినట్లు చేసింది. ఆమె, నా తండ్రిని కలిసింది. ఆయన భయంకరమైన ఆకారంతో, అవీచి అనే నరకాన్ని పోలిన corpulent రూపంలో, భయపెట్టే పనులను చేపట్టేవాడు. ఆమె, నన్ను ప్రేమించినవాళ్ళు, తన స్వప్రయోజనాన్ని ఆయనకు సమర్పించింది. అది తేనెటీగ, మౌనంగా, ఏనుగుకు అంటుకున్నట్లు సమర్పించినట్టుగా ఉంది. ఆయన "అవును" అని సమాధానమిచ్చాడు. రోజు ముగిసినప్పుడు, మేము ఇద్దరినీ—మరణ దేవత సేవకులు దంతాల ద్వారా బంధించబడినట్టు— విడుదల చేశాడు. మేము ఆ అడవిని దెయ్యాల్లా విడిచి, మేఘాలు, మబ్బులు చెదిరినట్టు అన్ని దిశలకూ వెళ్లిపోయాము. సంధ్య సమయానికి, అటవీ విస్తారాన్ని దాటి, గ్రామానికి చేరుకున్నాము. అది శ్మశానభూమిలోని దెయ్యాలు మరో గొప్ప శ్మశానానికి చేరుకున్నట్టు కనిపించింది. అక్కడ రక్తంతో తడిన భూమిపై ఈగలు గుంపుగా తిరుగుతున్నాయి; పందులు, గుర్రాలు, కోతులు, పక్షులు, కాకులు మిగిలిన అవశేషాలు చుట్టూ పడివున్నాయి. పక్షులు, తడిగా ఉన్న ఆంతరాలు పొడిపెట్టడానికి వేసిన వలలపై తిరుగుతున్నాయి; కుక్కల కాళ్ళు నిమ్మ పండ్ల గుంపుల్లో వేలాడుతున్నాయి. పక్షులు, ఎండిన, బరువైన కొవ్వు గుట్టలపై కూర్చుని, మాంసంతో నిండిన చర్మాన్ని రక్తంతో తడిపి చూస్తున్నాయి. పిల్లలు, చేతిలో మాంస ముక్కలు పట్టుకుని, ఈగలను ఆకర్షిస్తున్నారు; పెద్ద వలకులు, చిరిగిన వస్త్రాల్లో, భయంకరంగా, ఏడుస్తున్న చిన్నారులను అరుస్తున్నారు. మేము ఆ స్థలంలోకి ప్రవేశించాము; అక్కడ భయంకరమైన, దుర్వాసనతో నిండిన, చమురు, ఆంతరాలు, తలకాయలు చెల్లాచెదురుగా పడివున్న భవనం, అది కాలాంతంలో మరణ దేవత సేవకులు ఉన్న ప్రపంచంలా ఉంది. అక్కడ, నా అత్తగారి ఇంట్లో, అరటిపాకలతో చేసిన చిన్న పీఠంపై నేను ఆందోళనతో కూర్చున్నాను. కన్నీటి తడిన కళ్ళతో నా అత్తగారు, తన కోడలిని, నన్ను పలకరించి, ఆహ్వానించారు. తర్వాత, మృగచర్మం పీఠంపై విశ్రాంతి తీసుకుని, అక్కడ వలకుల ఆహారం తిన్నాను. అది, పాపాల సముదాయాన్ని తినినట్టుగా ఉంది. అక్కడ పలికిన ప్రేమపూర్వక మాటలు కూడా, మధురంగా అనిపించినా, అనంత దుఃఖానికి విత్తనాలు, అసమృద్ధి దుఃఖమే. ఒక రోజు, ఆకాశం నక్షత్రాలతో అలంకరించబడినప్పుడు, వివిధ ఉత్సవాలు, కార్యక్రమాలు, వస్త్రాలు, సంపదను సమర్పించడంతో, ఆ మనిషి తన కుమార్తెను—భయాన్ని కలిగించే, నల్లగా, పాపానికి శిక్షగా కనిపించే యువతిని—నాకు ఇచ్చాడు. అక్కడ, వలకులు బలమైన మద్యం తాగి, చుట్టూ గట్టిగా అరుస్తున్నారు; పెద్దలు, పాపాల రూపంగా, తాము దుర్మార్గాల embodiment గా, డ్రమ్లు కొడుతూ, ఉల్లాసంగా revelry చేస్తున్నారు. ఇక్కడ ఎక్కువ చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. ఆ సమయంనుంచి, నా మనస్సులో ఆనందం లేకుండా, నేను దుర్భాగ్యవంతమైన, క్షీణించిన వలకుడిగా మారిపోయాను. ఏడురోజుల ఉత్సవం ముగిసిన తరువాత, ఎనిమిది నెలలు క్రమంగా గడిచాయి; ఆమె గర్భవతి అయ్యింది. ఆమె, బాధను కలిగించే కుమార్తెను ప్రసవించింది; ఆ బాలిక, వేగంగా పెరిగి, మూర్ఖమైన ఆందోళనలా stoutగా మారింది. మూడేళ్ళ తరువాత, ఆమె మళ్లీ కుమారుడిని ప్రసవించింది; అతను దుర్దృష్టంలా, ఆకర్షణలేని, మూర్ఖత్వంతో, ఆశల బంధంతో పుట్టాడు. ఆమె మళ్లీ కుమార్తెను, ఆ తరువాత మరొక శిశువును ప్రసవించింది; ఇలా, నేను అడవిలో భర్తగా, వృద్ధమైన, క్షీణించిన వలకుడిగా మారిపోయాను. ఆమెతో కలిసి, ఎన్నో సంవత్సరాలు అక్కడ గడిపాను; ఆందోళనతో, బ్రాహ్మణ హంతకుడి పాపంతో నరకంలో నశించేవాడిలా కాలం గడిచింది. అడవిలో చలి, గాలి, వేడి బాధలు నన్ను క్షీణింపజేశాయి; పాత తాబేలు మడిలో పడినట్టు, నేనూ తడిపోతూ, తికమకపడుతూ, చాలా కాలం గడిపాను. భార్య కోసం ఆందోళనతో, నా మనస్సు లోపల మండింది; అన్ని దిశలు, బాధతో నిండిన పనులతో, అగ్నిలా కనిపించాయి. మలమలాడిన పలుపలుపు వస్త్రాలు ధరించి, అడవిలో కట్టలు మోసుకుంటూ, అతను దుర్దృష్ట రూపంగా కనిపించాడు. పాత, చెడు వాసన ఉన్న కౌపీనాన్ని ధరించి, వృద్ధాప్యంతో, మలినంతో, ధనవంతుల ఇళ్ల క్రింద, మబ్బులు కూడిన చోటికి నడిపించబడాడు. భార్యతో కలిసి, చలి గాలుల్లో, శరీరం క్షీణించి, అడవి లోతుల్లో, నిర్జన స్థలంలో దాచబడ్డాడు. వివిధ గొడవలు, విరోధాల వేడి వల్ల, కన్నుల నుంచి రక్తం కన్నీటి రూపంలో బయటపడ్డాయి. అడవిలో, వర్షం మేఘాల్లో ముంచిన, కంటికి మాంసం తింటున్న మహిళలు, రాయలపై ఉన్న గుడిసెల మూలల్లోకి తీసుకెళ్లబడ్డారు. కాలంతో ప్రేమ తగ్గిపోయి, భార్య స్పందించకుండా, బంధువుల మధ్య మైత్రి లేక, నిరంతరం గొడవలు జరుగుతున్నప్పుడు, అనుమానం ప్రతి చోట, పిల్లలు పక్షుల పిల్లల్లా అరుస్తూ, నేను దుఃఖంతో, ఇతరుల ఇళ్లలో సంవత్సరాలు గడిపాను. వలకుల గొడవలు, తీవ్రమైన తిట్టులు నన్ను కలవరపరిచాయి; నా ముఖం, రాహు దంతాల వల్ల ముద్రపడిన చంద్రుడిలా, క్షీణించింది. చిరిగిన పెదవి, చిరిగిన చిరుత మాంస ముక్కలు, నరకవాసుల నాలుకల్లా, నరకంలో కొనుగోలు చేసి తినబడింది. హిమాలయాల గుహల నుంచి వెలువడిన చలి గాలులు, శరీరంపై తాకుతూ, మరణం నుంచి విడిపడిన బాణాల్లా, నేను భరించాను. ఇలా, నా జీవితం అడవిలో, వలకుల మధ్య, దుఃఖంతో, బాధతో, నిరంతర ఆందోళనలో గడిచింది.