ఆ అరణ్యంలో, నేను ఆమెను దగ్గరగా చూశాను – ఆమె నల్లగా, మూడు నక్షత్రాల్లాంటి కన్నులతో, తెల్లని వస్త్రాలు ధరించి, చంద్రుడు రాత్రిని చేరినట్టు కనిపించింది. ఆ పరిస్థితిలో, "అమ్మాయీ, నాకు త్వరగా ఆహారం ఇచ్చి, ఈ కష్టాన్ని తొలగించు; బాధపడుతున్న వారి దుఃఖాన్ని తొలగిస్తే, శుభం పెరుగుతుంది," అని వేడుకున్నాను. అయితే, నా లోపల పెరిగిన ఆకలి, పాత చెట్టులో బాకా పాము కూర్చున్నట్టుగా మండింది. ఎంతగా ప్రార్థించినా, ఆమె నాకు ఏమీ ఇవ్వలేదు – అదిరాజా, దుర్మార్గులకు అదృష్టం సంపదను ఇస్తే, సద్గుణులకు మాత్రం దానిని ఇవ్వదు. చాలాకాలం పాటు ఆమెను వెంబడించాక, నాకు కొంత మాత్రమే దక్కింది – నీడ మనిషి ముందు పడినట్టు. ఆమె నన్ను చూసి, "నన్ను చండాల మహిళగా తెలుసుకో – గొలుసులు, కంకణాలు ధరించిన, రాక్షసిలా భయంకరంగా, పురుషులు, గుర్రాలు, ఏనుగుల ముఖాలతో ఉన్నాను," అని చెప్పింది. "రాజా, నన్ను అడిగినంత మాత్రాన నీకు ఆహారం దొరకదు; గ్రామానికి వెలుపల పుట్టినవారిలో నిజమైన గొప్పతనం ఉండదు." అలా చెప్పి, ఆమె ప్రతి అడుగులో తడబడుతూ, అడవిలోకి ఒరిగిపోతూ, నవ్వుతూ మాటలు మిగిల్చుతూ వెళ్లిపోయింది. "నువ్వు నా భర్తగా మారితేనే ఈ ఆహారం ఇస్తాను; పరస్పర ప్రేమ లేకుండా లోకంలో లాభం దొరకదు," అని చెప్పింది. "ఇక్కడ నా తండ్రి, పుక్కస, మృదులైన జంతువులను కడతాడి, ఆకలితో, బూడిదతో, శ్మశానంలో పిశాచంలా తిరుగుతాడు. ఈ ఆహారాన్ని భర్తగా స్థిరపడినవారికి ఇస్తారు; ప్రియమైన మనుషులను ప్రాణంతో కూడిన గౌరవం చేయాలి," అని వివరించింది. అప్పుడు నేను, "నీ భర్తగా మారతాను, ఓ సద్గుణవతీ! కష్టకాలంలో వర్ణ, కర్మ, కుటుంబ భేదాలు పరిగణిస్తారు," అని చెప్పాను. ఆమె, మాధవీ అమృతాన్ని ఇంద్రుడు, అగ్నికి ఇచ్చినట్టు, నాకూ అర్ధ భాగాన్ని ఇచ్చింది. జంబూ పండు రసం తాగి, పుక్కస వంటను తిన్నాను; అక్కడే మోహంలో మునిగి విశ్రాంతి తీసుకున్నాను. ఆమె, మోన్సూన్ మేఘంలా నల్లగా, నన్ను సరస్సు మాదిరిగా నింపింది; నా చేతిని పట్టుకుని, నా ప్రాణాన్ని బయటకు లాగినట్టుగా చేసింది. ఆమె, నా తండ్రిని – భయంకర రూపంలో, దుర్మార్గమైన పనులతో, అవీచి నరకంలా వికారంగా – ఎదుర్కొంది. నన్ను ప్రేమించిన ఆమె, తన ప్రయోజనాన్ని పాడిపాటిగా, మౌనంగా, తేనెటీగ ఏనుగుకు అతుక్కున్నట్టు సమర్పించింది. ఆయన, "ఖచ్చితంగా," అని సమాధానం ఇచ్చి, సాయంత్రం సమయానికి, మేమిద్దరిని – మరణ దేవుడి బంధిత సేవకుల్లా – విడిపించాడు. అంతలో, మేము ఆ అడవిని వదిలి, ఆత్మలు మేఘాలు, మబ్బులు చీలిపోతున్నట్టు, అన్ని వైపులా చెల్లిపోయాము. క్షణంలో, సాయంత్రం సమయంలో, పెద్ద అరణ్యాన్ని దాటి, గ్రామానికి చేరుకున్నాము – శ్మశానంలో ఉన్న భూతాలు మరో శ్మశానానికి వచ్చినట్టు. ఆ గ్రామంలో, రక్తంతో తడిసిన భూమిపై ఈగలు గుంపుగా ముట్టడించాయి; పంది, గుర్రం, కోతి, పక్షి, కాకి మిగులు భాగాలు చుట్టూ చెల్లిపోయాయి. పక్షులు, తడి ఆంతరాలు ఎండబెట్టడానికి వేసిన వలలపై తిరిగాయి; కుక్కల కాళ్లు నిమ్మకాయ గుంపుల్లో అతుక్కుని గలీలల్లో కనిపించాయి. పక్షులు, ఎండిన కొవ్వు గుంపులపై కూర్చుని, మాంసంతో తడిసిన చర్మాలపై కన్నులు పెట్టాయి. పిల్లలు, ముదురు మాంసాన్ని చేతిలో పట్టుకుని, ఈగలను ఆకర్షించగా, పెద్ద చండాలులు, చిరు పిల్లలపై అరుస్తూ, బద్దలు, భయంకరంగా ఉన్నారు. మేము ఆ స్థలంలోకి అడుగుపెట్టాము – అక్కడ నేలపై తలపాలు, ఆంతరాలు చెల్లిపోయి, దుర్గంధంగా, భయంకరంగా, కాలాంతంలో మృత్యువు సేవకుల్లా ఉన్నాం. తర్వాత, నా మామ ఇంటిలో, అరటిపత్రాలతో తయారైన చిన్న आसనంపై కూర్చొని, ఆందోళనతో ఉన్నాను. నా అత్త, కన్నీటి తడితో, నన్ను – తన అల్లుడిని – పలకరించి, స్వాగతం పలికింది. తర్వాత, మృగచర్మం आसనంపై విశ్రాంతి తీసుకుని, అక్కడ సేకరించిన చండాలుల ఆహారాన్ని తిన్నాను – అది, పాపాలు సమీకరించినట్టు అనిపించింది. అక్కడ మాట్లాడిన మృదువైన మాటలు కూడా, లోపల అంతరంగ దుఃఖానికి విత్తనాలుగా, అసుభంగా అనిపించాయి. ఒక రోజు, నక్షత్రాలతో అలంకరించిన, స్వచ్ఛమైన ఆకాశంలో, వివిధ కర్మలు, ఉత్సాహాలు, వస్త్రాలు, ధనాన్ని సమర్పిస్తూ, ఉత్సవం జరిగింది. అప్పుడు, ఆ మనిషి తన కుమార్తెను – భయాన్ని కలిగించే, నల్లగా, పాపానికి శిక్షలా కనిపించే అమ్మాయిని – నాకు ఇచ్చాడు. అక్కడ, చండాలులు, మద్యం తాగి, చుట్టూ గొడుగుతూ, పెద్దవారు, దుష్టబుద్ధితో, పాపరాశి రూపంగా, బారులు, డ్రమ్లు మోగిస్తూ, ఉత్సాహంగా విర్రవీశారు. ఇక్కడ ఎక్కువ చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు – ఆ సమయం నుండి, ఆనందం లేని మనసుతో, నేను కృశమైన, దయనీయమైన చండాలుడిగా మారిపోయాను. ఏడు రోజుల ఉత్సవం ముగిసాక, ఎనిమిది నెలలు గడిచాయి; ఆమె గర్భవతి అయింది. ఆమె, బాధను తెచ్చే కుమార్తెను ప్రసవించింది – దుఃఖాన్ని తెచ్చే దురదృష్టంలా; ఆ అమ్మాయి, మూర్ఖమైన ఆందోళనలా, బాగా పెరిగింది. మూడేళ్ళ తర్వాత, ఆమె, ఆకర్షణ లేని, దురదృష్టంలా, మూర్ఖత్వంతో, ఆశలో బంధించబడిన కుమారుడిని ప్రసవించింది. మళ్ళీ, మరో కుమార్తెను, ఆ తర్వాత మరో పిల్లవాడిని ప్రసవించింది; అలా, అడవిలో నేను వృద్ధుడుగా, చండాల భర్తగా మారిపోయాను. ఆమెతో కలిసి, ఎన్నో సంవత్సరాలు అక్కడ గడిపాను – బ్రాహ్మణ హంతకుడు నరకంలో పాపంతో నశించ듯, ఆందోళనతో. అడవిలో, చలి, గాలి, వేడి బాధతో, పాత తాబేలు మడిలో తడబడినట్టు, నేను ఎన్నో రోజులు అలమటించాను. భార్య కోసం ఆందోళనతో, లోపల మనసు మండిపోతూ, అన్ని దిక్కులు అగ్నితో నిండినట్టు, బాధతో నిండిన పనులను చూశాను.