ఆ సమయంలో, ఆశ్చర్యంతో అలసిపోయిన ముఖంతో, కలవరంతో చిరునవ్వుతో, అతను రాహువు ఎదురైన చంద్రునిలా, సమీపంలో మృత్యువు దరిచేరినట్లు కనిపించాడు. మాయావిద్యగారి అద్భుత ప్రదర్శనను తిలకిస్తూ, అతను చిరునవ్వుతో మాట్లాడాడు—ఇది నాశనానికి కారణమయ్యే బూడిదపాము ఎదురైన సర్పం ఎలా మాట్లాడుతుందో అలా. "ఓ దుర్మార్గుడా! నీ జటాజూటంతో నీవు ఏదో వల నేసినట్టుంది. సముద్రం, చేపల అలజడితో కొంతసేపు కలవరపడినా, వెంటనే మళ్లీ ప్రశాంతమవుతుంది. భగవంతుని అనేక వస్తువుల శక్తులు ఎంత విభిన్నంగా, ఆశ్చర్యకరంగా ఉన్నాయో! నా బలమైన మనస్సే కూడా వాటి వల్ల మాయలో పడిపోయింది. మనం ఈ అనేక జన్మల సంక్షోభాలను గురించి వాపోతూ ఉన్నాం; మనసును కలవరపెట్టే ప్రకృతి విపత్తులు ఎక్కడ, మనం ఎక్కడ? శరీరంలో నివసించే మనస్సు, పరమ జ్ఞానాన్ని సాధించినా, ఒక్కసారైనా మాయలో పడిపోవచ్చు—మహాజ్ఞానులకైనా ఇది సంభవిస్తుంది. ఇప్పుడు, ఓ సభికులారా, శంభరుని మాయతో నాకు క్షణకాలంలో ఎదురైన ఈ అద్భుత ఘట్టాన్ని వినండి. ఆ క్షణంలో, బ్రహ్మదేవుడు లోకాలను సృష్టించి, లయచేసే విధంగా, ఇంద్రుడి శక్తి తరుగుతూనే అనేక మార్పులను చూశాను," అని రాజు అన్నాడు. సభలో ఉన్నవారు అందరూ ఆయన వైపు దృష్టి సారించగా, రాజు చిరునవ్వుతో ఆ అద్భుతమైన కథను వివరించడం ప్రారంభించాడు. "ఈ భూమిపై, సరస్సులు, నదులు, పర్వతాలు, పట్టణాలు, శిఖరాలు, సముద్రాలు సమీపంలో ఉండే విధంగా, సంపదతో అలంకరించబడిన ఒక ప్రాంతం ఉంది. మొదటగా, వివిధ అరణ్యాలు, నదులతో అలంకరించబడిన ఈ భూమి ఉంది—ఇది భూమండలానికి తమ్ముడిలా ఉంటుంది. అక్కడ నేను రాజును, ప్రజల ఆకాంక్షలకు అనుగుణంగా పాలించేవాడిని; స్వర్గంలో ఇంద్రుడు సభను పాలించునట్లు. ఒకరోజు, దూరం నుంచి శంభరిక అనే వాడు వచ్చాడు. అతడు పాతాళం నుంచి వచ్చిన మాయావిద్యగారి మాయా స్వరూపంలా కనిపించాడు. అతడు ఇక్కడ నీలగోపురపు రెక్కలతో ఉన్న కర్రను తిప్పాడు—ఇది ఇంద్రుడి విద్యుద్వేణువును ప్రళయకాలంలో గాలి తాకినట్టుగా మెరిసింది. ఆ అలజడిగా కదిలే వస్తువును నా గుర్రం ముందు ఉంచినప్పుడు, నా మనస్సు కలవరపోయింది. నేను ఒంటరిగా గుర్రాన్ని ఎక్కాను. అది ప్రళయ సముద్రపు అలలు భూమిని తాకినట్టు, నా గుర్రం ఉలిక్కిపడి కదిలింది. నేను ఒంటరిగా, వేగంగా వేటకు బయలుదేరాను—ప్రళయ సముద్రపు అల భూమిని తాకేలా. ఆ గాలి తాకిన గుర్రం నన్ను దూరంగా తీసుకెళ్లింది. అలవాటైన అనుభవాల్లో మునిగిపోయిన నా మనస్సు, తెలియక, అయోమయంగా, తన మనస్సు తానే తప్పుదారి పట్టించుకున్నట్టు అయిపోయింది. నా మనస్సు శూన్యంగా, దురదృష్టవశాత్తు, నాశనమైన లోకానికి గుండెభావంలా, భయంకరంగా మారింది. చివరికి, నేను అలసిపోయి, విస్తృతమైన, అంతులేని అడవిలోకి చేరాను—పక్షులు లేని, ఉప్పు మబ్బుతో నిండిన, చెట్లు లేని, నీరు లేని అడవి. అది రెండవ ఆకాశంలా, ఎనిమిదవ సముద్రంలా, అయిదవ సాగరంలా ఉండేది—పొడి, శూన్యంగా. అది జ్ఞాన individual's మనస్సులా విస్తృతంగా, మూఢుడి కోపంలా వేగంగా, జన సమూహం తాకని, మొక్కలు, గడ్డి పుట్టని స్థలంగా ఉంది. ఆ మహా అరణ్యాన్ని చేరినప్పుడు, నా మనస్సు అలసిపోయింది—దారిద్య్రాన్ని ఎదుర్కొన్న స్త్రీ లా, ఆహారం, ఫలం, బంధువులు లేని స్థితిలో. అక్కడ, దారుల్లో మాయమయమైన నీటి ప్రతిబింబాలు కనబడుతున్నాయి; ఆ ఎడారిలో నేను మునిగిపోయి, సూర్యుడు లేకుండా గడిపాను. ఆ అడవిని, ఎంతో కష్టంగా, అలసటతో దాటి వెళ్లాను—భవసాగరాన్ని జ్ఞానవంతుడు దాటి వెళ్లే విధంగా. ఆ రోజు గడిపాక, నేను అలసిపోయి, విస్తరించిన మరొక అడవిలోకి చేరాను—సూర్యుడు ఖాళీ ఆకాశంలో ప్రయాణించి, పశ్చిమ పర్వత శిఖరాన్ని చేరినట్టు. అక్కడ, జంబూ, కదంబ వృక్షాలతో నిండిన తోటల్లో, పక్షుల గలగల చప్పుర్లు, ప్రయాణికులు స్నేహితులతో మాట్లాడినట్టు వినిపించాయి. అక్కడ నేలపై గడ్డి వరుసలు కనిపించాయి—అవి, అదృష్టం కలిగిన వారికి కలిగే తాత్కాలిక ఆనందంలా. మునుపటి అడవితో పోలిస్తే, ఈ ప్రదేశం కొంత సుఖదాయకంగా అనిపించింది; ఎందుకంటే, జీవులకు మరణ బాధ కంటే వ్యాధి భరించదగినదే. అక్కడ నేను జంబీర వృక్షాల అడుగునకు చేరాను—మార్కండేయుడు ఒకే సముద్రాన్ని ఒంటరిగా సంచరించి, ఇంద్రుడి వద్దకు చేరినట్టు. అక్కడ నేను ఒక వెల్లి కొమ్మను పట్టుకున్నాను—వర్షాన్ని ఎదురుచూసే పర్వతాలు మేఘాన్ని ఆలింగనం చేసుకున్నట్టు. ఆ వెల్లిపై వేలాడుతూ ఉండగా, నా గుర్రం నన్ను వదిలి వెళ్లిపోయింది—పాపాన్ని గంగా తీర్థంలో శరణం పొందినవారిని మానినట్టు. దీర్ఘ, కఠిన ప్రయాణం చేసి అలసిపోయిన నేను, అక్కడే, కల్పవృక్షం క్రింద, పశ్చిమ పర్వత అడుగున సూర్యుడు ఆగిపోతున్నట్టు విశ్రాంతి తీసుకున్నాను. ప్రపంచమంతా క్రమంగా రాత్రి చీకటిలో మునిగిపోతూ, అడవిలో రాత్రి కార్యకలాపాలు మొదలవుతున్నాయి. నేను, పలుచని గడ్డి మధ్యలోని ఓ మడిలో, పూర్తిగా అలసిపోయి, పక్షిలా తన గూళ్లో దాగిపోయాను. అదృష్టం లేక, బుద్ధి దూరమై, ఆశలు తెగిపోయి, జ్ఞాపకం మసకబారిన నేను, బానిసగా అమ్ముడైన వాడిలా, లేదా చీకటి గుహలో పడి పోయినవాడిలా అయిపోయాను. అక్కడ, మాయలో మునిగిపోయి, నాకు ఆ రాత్రి ఒక యుగంలా నడిచింది—మార్కండేయుడు ఒకే సముద్రంలో తేలియాడినట్టు. ఆ సమయంలో నేను స్నానం చేయలేదు, లేచి నిలబడలేదు, తినలేదు కూడా; నా దురదృష్టాన్ని భరించుతూ, ఆ రాత్రి నాకెంతకాలం గడిచిందో తెలియదు. నిద్ర రాక, కలవరంతో, ఆకుల కదలికతో వణుకుతూ, ఆ రాత్రి నా బాధలో అంతులేని క్రమంలో సాగిపోయింది.