శరీరపు మైదానంలో పుట్టిన యవ్వనపు మంజరి ఎంత మధురంగా ఉంటుందో, అది పరిపూర్ణతకు చేరుకున్నప్పుడు మనసు అనే తేనెటీగను మత్తులో ముంచుతుంది. శరీరపు వేడిలోంచి ఉద్భవించిన యువతుల మాయా మరీచిక మనస్సు అనే జింకను మోసగించి, ప్రమాదకరమైన లోయల్లో పడేసేలా చేస్తుంది. యవ్వనపు కాంతి, శరీర రాత్రిలో చంద్రకాంతిలా, మనస్సు అనే సింహానికి గడ్డంలా, జీవనసముద్రంలో అలలా విరజిల్లుతుంది. కానీ, ఈ యువతి నన్ను ఇక ఆకర్షించడం లేదు. కొద్ది రోజుల పాటు మాత్రమే ఈ యవ్వనం శరీరపు అరణ్యంలో వికసిస్తుంది. యవ్వన శరదృతువులో ఆశ పెట్టుకోవడం వ్యర్థం. యవ్వనపు పక్షి ఎంతో వేగంగా శరీరాన్ని వదిలి పోతుంది—దురదృష్టవంతుడి చేతిలోని చింతామణి రత్నం ఒక్క క్షణంలో జారిపోవడంలా. యవ్వనం పరాకాష్ఠకు చేరినప్పుడు కోరికలు ఉప్పొంగి వస్తాయి, కాని అవి చివరికి నాశనానికే దారి తీస్తాయి. యవ్వనపు రాత్రి కొనసాగుతున్నంత కాలం, కామక్రోధాల రాక్షసులు నృత్యం చేస్తూనే ఉంటారు; యవ్వనం అస్తమించేవరకు ఈ ఆట ముగియదు. ఎంతో పనులతో నిండిన, క్షణంలో కరిగిపోతున్న ఈ దయనీయమైన యవ్వనాన్ని, మరణిస్తున్న శిశువును చూసినట్టు, కరుణతో చూడాలి. క్షణికమైన యవ్వనంలో మునిగి, మాయలో మునిగిపోయి ఆనందించే వ్యక్తి, మానవమృగంగా పరిగణించబడతాడు. యవ్వనాన్ని కోరుతూ, గర్వం, మోహం, అహంకారంతో మత్తులో మునిగిపోయిన మూర్ఖుడు త్వరలోనే పశ్చాత్తాపాన్ని ఎదుర్కొంటాడు. యవ్వనపు ప్రమాదాన్ని సులభంగా దాటి వెళ్లినవారే నిజమైన ధర్మాత్ములు, మహాత్ములు, నిజమైన మనుషులు, ఓ మహర్షీ! గొప్ప చేపలతో నిండిన సముద్రాన్ని సులభంగా దాటి పోవచ్చు; కానీ, దోషాల అలలతో కలుషితమైన నాశనమైన యవ్వన సముద్రాన్ని దాటి పోడం సాధ్యం కాదు. వినయంతో అలంకరించబడి, మంచి వారికీ ఆశ్రయంగా, కరుణతో ప్రకాశిస్తూ, సద్గుణాలతో పరిపూర్ణమైన యవ్వనం—ఇలాంటి ఉత్తమ యవ్వనం ఈ లోకంలో దుర్లభం, ఆకాశంలో అడవిలా. ఓ మహర్షీ! ఒక స్త్రీ అందం ఏమిటి? ఆమె శరీరం మాంసపు బొమ్మ, అవయవాలు కేవలం యంత్రాంగంతో కదులుతాయి, అంతటా నరములు, ఎముకల ముడులు మాత్రమే. కంటి చర్మం, మాంసం, రక్తం, ఆవిరి, కన్నీరు వేరు చేస్తే, అందులో ఏమి మిగులుతుంది? ఎందుకు వ్యర్థంగా మాయలో పడిపోతున్నారు? ఇక్కడ జుట్టు, అక్కడ రక్తం—ఇదే స్త్రీ శరీరం. విశాలమైన మనస్సున్నవాడు దీన్ని తక్కువగా చూడకుండా ఇంకేం చేయగలడు? అలా పదే పదే అలంకరించబడే అవయవాలు చివరికి మాంసభక్షక జంతువుల ఆహారమవుతాయి. ఒక స్త్రీ వక్షోజాలపై ముత్యాలు మెరిసే హారంలా మెరిసినా, అవే వక్షోజాలు చివరికి శ్మశానంలో కుక్కలు తినిపోతాయి. అడవిలో ఉన్న దూడ అవయవాలు రక్తం, మాంసంతో పూతపడినట్టే, స్త్రీ అవయవాలూ అలాగే ఉంటాయి. వాటిలో ఏమి లాభం? స్త్రీ సౌందర్యం కేవలం ఊహ మాత్రమే; నిజానికి అది కూడా లేదు, మాయే కారణం. మద్యం ఎలా స్థిరంగా ఉండదో, స్త్రీ కూడా అంతే. ముందుగా మత్తు ఇచ్చి, ఆనందాన్ని ఇచ్చే స్త్రీలో, మద్యంలో ఏ తేడా? స్త్రీల మాయలో మనస్సు నిమగ్నమయ్యేవారు ఎంత ప్రయత్నించినా జ్ఞానానికి చేరలేరు. జుట్టు, కాజల్తో అలంకరించబడిన స్త్రీలు సహజంగా పదునైనవారు; పాపకర్మల అగ్నిజ్వాలలు పురుషులను గడ్డి లా కాల్చేస్తాయి. యవ్వనపు ప్రమాదాన్ని సులభంగా దాటి వెళ్లినవారే పూజ్యులు, మహాత్ములు, నిజమైన మనుషులు, ఓ మహర్షీ! ఎంత దూరంలో ఉన్నా, ఎంత ఆకర్షణగా కనిపించినా, స్త్రీలు నరకాగ్నికి ఇంధనంలా ఉంటారు—అందంగా కనిపించినా, భయంకరంగా, క్రూరంగా ఉంటారు. ఆమె కన్నులు చిమ్మచీకటిలో మెరిసే నక్షత్రాల్లా, ముఖం పూర్ణచంద్రంలా, నవ్వు వికసిన కమలదళాల సమూహంలా. ఆమె ఆటపాటల్లో క్రూరత ఉంది; ఆమె ప్రయత్నాలను నాశనం చేస్తుంది; ఆమె రాత్రిలా దీర్ఘంగా, మనస్సుకు మోహనంగా ఉంటుంది. తన చేతులు కొత్త ఆకుల్లా, మృదువుగా, పుష్పాల్లా మధురంగా ఉంటాయి; కనుబొమ్మలు తేనెటీగల్లా వంపుగా ఉంటాయి; వక్షోజాలు పుష్పగుచ్ఛాల్లా మెరిసిపోతాయి. ఆమె అవయవాలు పుష్పరేణువల్లా తెల్లగా, పురుషుల నాశనానికి సిద్ధంగా ఉంటాయి; ఆమె ప్రియురాలు, విషవల్లిలా, పరమ బలహీనతను కలిగిస్తుంది. ఒక ఊపిరి, నిట్టూర్పుతోనే, పాము పట్టే కుర్రాడిలా, ప్రియురాలు పురుషుణ్ని తన వశంలోకి లాగుతుంది; ఏనుగు చేతుల్లోంచి పాము లాగబడినట్టు. కామం అనే వేటగాడు అమాయకుల కోసం ఉయ్యాలలు వేస్తాడు; స్త్రీలు పురుషుల అవయవాలను పక్షుల్లా బంధించే ఉయ్యాలలు. విస్తృత నితంబాల స్త్రీ కోసం తపస్సులో మునిగిపోయిన మనస్సు అనే ఏనుగు, పాశంతో బంధించబడి, మౌనంగా నిలబడిపోతుంది. జననసముద్రంలో చేపల్లా తిరుగుతున్న పురుషులకు స్త్రీ ఎండుబడ్డ మగ్గు, చెడు అలవాట్లు దానికి తాడు. స్త్రీలు పురుషులకు సంకెళ్లవంటి వారు—గుర్రానికి తాడు, ఏనుగుకు గొలుసు, కమలానికి మట్టి ఎలా ఉంటాయో అలా. ఈ అనుభవాల లోకం విచిత్రంగా, అద్భుతంగా ఉంది; అది స్త్రీల ఆధారంగా ఇక్కడ పరాకాష్ఠను పొందుతుంది. స్త్రీలు అన్ని దోషాల రత్నాల పెట్టె, ఎప్పటికీ బాధ సంకెళ్లు—వాటినుండి నేను శాశ్వతంగా విముక్తుడవ్వాలని కోరుకుంటున్నాను. వక్షోజం, కంటి, నితంబం, కనుబొమ్మ—ఇవన్నీ కేవలం మాంసమే; వాటిలో అసలైన సారం ఏముంది? ఇక్కడ మాంసం, అక్కడ రక్తం, ఎముకలు—ఓ బ్రహ్మన్, కొన్ని రోజుల్లోనే స్త్రీ శరీరం క్షీణిస్తుంది. భర్తలు ఎప్పుడో మృదువైన పత్తితో సంరక్షించిన ఆ స్త్రీలు, ఇప్పుడు పితృలోకంలో విభిన్నంగా పడిపోతున్నారు, ఓ మహర్షీ!