ఓ రామా, ఈ జగత్తులో పరమబ్రహ్మం ఒక్కటే. అది అన్నిటినీ వ్యాపించి, నిత్యంగా మేల్కొన్నది, నిర్మలమైనది, శాశ్వతమైనది, ఏ భేదభావాలు లేని పరిపూర్ణత. ద్వైత, అద్వైత భావాలతో కూడిన ఉపదేశాలు, అజ్ఞానులకు మాత్రమే చెప్పబడతాయి; మేల్కొన్నవారికి అవి అవసరం ఉండవు. నీవు మేల్కొనని వరకు, మూడు రకాల ఆకాశాన్ని గురించి నేనిచ్చే వివరణలు, కేవలం అర్థం చేసుకోవడానికే. ఈ భౌతిక ఆకాశం, మానసిక ఆకాశం, ఇతర అన్నీ కలుషితమైన చైతన్యంతో పుట్టేవే; ఇవి ఎడారి వేడిలో మాయమయమైన మరీచికల్లా. మనస్సు అనే అపవిత్రమైన రూపాన్ని చైతన్యం తీసుకున్నప్పుడు, మాయా ప్రపంచాలు కలుగుతాయి—మాయాజాలంలా, అయోమయంతో నిండి ఉంటాయి. ఈ అపవిత్ర చైతన్యానికి చెందిన మనస్సు స్థితిని, అవగాహన లేని వారు మాత్రమే చూస్తారు. అది సముద్రపు గవ్వలో వెండి కనిపించినట్టు, అజ్ఞానులకే కనిపిస్తుంది. ఇక్కడ బంధనం అజ్ఞానమే కారణం; జ్ఞానం వల్లే విముక్తి. ఓ పాపరహితుడా, ఎక్కడ ఎలా మనస్సు ఉద్భవించినా, అది ఎల్లప్పుడూ తన విముక్తికే ప్రయత్నిస్తూ ఉంటుంది. ఒక విస్తారమైన, ఖాళీగా, ప్రశాంతంగా ఉన్నా భయంకరమైన అడవి ఉంది—అందులో ఆకాశంలో చిన్న మూల కూడా కనిపించదు. ఆ అడవిలో, వెయ్యి చేతులు, వెయ్యి కళ్లున్న ఒకే ఒక మనిషి ఉన్నాడు. అతని మనస్సు భయంకరంగా కలవరపడి, అతని రూపం విస్తారంగా వ్యాపించి ఉంది. ఆ వెయ్యి చేతులతో, అతడు ఎన్నో గదలు పట్టుకుని తననే తాను కొడుతూ, తన నుంచే పారిపోతూ ఉంటాడు. తనను తాను బలంగా కొడుతూ, వందల యోజనాలు పరుగెత్తుతూ, భయంతో తప్పించుకుంటూ, ఏడుస్తూ, అలసిపోయి, చేతకాని స్థితిలో, కాళ్లు చేతులు విరిగి, కుప్పకూలిపోయాడు. అతడు అలా బలహీనంగా, ఒక గొప్ప, చీకటి, అంధకారపు బావిలో పడిపోయాడు. ఆ బావి లోతులు నల్ల రాత్రి చీకటి, అజ్ఞానపు గర్వంతో నిండిపోయి ఉన్నాయి. చాలా కాలం తర్వాత, ఆ బావిలోంచి మళ్లీ లేచి వస్తాడు. మళ్లీ తనను తానే కొడుతూ, తన నుంచే పారిపోతూ ఉంటాడు. ఇంకా ముందుకు వెళ్లి, ముల్లులతో నిండిన కaranja పొదల్లోకి ప్రవేశించాడు—ఇది చిమ్మ చీకటిలో మంటల్లోకి దూకిన పురుగులా. ఆ పొదల నుంచి ఒక క్షణంలో బయటికి వచ్చి, మళ్లీ తనను తానే కొడుతూ, పారిపోతూ ఉన్నాడు. మళ్లీ ముందుకు వెళ్లి, అదే అంధకార బావిలోకి పడిపోయాడు; తొందరపాటుతో, అతని అవయవాలు చిద్రమయ్యాయి. ఆ బావిలోంచి బయటకు వచ్చి, అరటి తోటలోకి ప్రవేశించాడు, మళ్లీ తనను తానే కొడుతూ, పారిపోతూ ఉన్నాడు. మళ్లీ ముందుకు వెళ్లి, చల్లని, చంద్రకాంతిలా మృదువుగా ఉన్న అందమైన అరటి తోటలోకి ప్రవేశించాడు. అక్కడి నుంచి తిరిగి బయటకు వచ్చి, మళ్లీ కaranja పొదల్లోకి వెళ్లాడు. ఇలా, పొదల నుంచి బావికి, బావి నుంచి అరటి తోటకు, తిరిగి తనను తానే కొడుతూ, తానే తనలో స్థిరపడిపోయాడు. అతని ఈ విచిత్ర ప్రవర్తనను చూసి, నేను జాగ్రత్తగా అతన్ని బలవంతంగా ఆపి, క్షణమొకటి మేల్కొనిపోయేలా చేశాను. అప్పుడు అతనిని అడిగాను: "నీవెవరు? ఇది ఏమిటి? ఎందుకు ఇలా చేస్తున్నావు? నీ పేరు ఏమిటి? నీకెందుకు ఇంత అయోమయం?" అతడు ఇలా జవాబిచ్చాడు: "నేను ఎవ్వరూ కాదు, ఇది కూడా ఏమీ కాదు, ఓ మునీంద్రా! నేనేమీ చేయడం లేదు." "నువ్వు నన్ను బహిర్గతం చేశావు; నువ్వే నా శత్రువు. నువ్వు నన్ను చూశావు కాబట్టి, నేను సుఖానికి, దుఃఖానికి దూరమయ్యాను." ఇలా చెప్పి, తన అవయవాలను చూసి, స్థిరంగా నిలబడి, దుఃఖంతో గట్టిగా ఏడవడం ప్రారంభించాడు—మబ్బు భూమిపై వర్షం కురిపించినట్లుగా. క్షణంలోనే, అతడు ఏడుపును ఆపేశాడు. తన అవయవాలను చూస్తూ, వెన్నెల తన కాంతిని విడిచిపెట్టినట్లుగా, తన తెల్లదనాన్ని త్యజించాడు. తర్వాత, ఒక్కసారిగా నవ్వుతూ, తన అవయవాలను ఒక్కొక్కటిగా, అన్ని దిక్కులా విడిచిపెట్టాడు. ముందు అతని తల భయంకరంగా పడిపోయింది; తరువాత చేతులు, ఛాతీ, కడుపు. క్షణంలోనే, అతడు, అతని అవయవాలు, అయోమయం అన్నీ పూర్తిగా అదృశ్యమయ్యాయి—నిద్రలో కల మేల్కొన్న వెంటనే ఎలా పోతుందో అలా. ఈ విధంగా విధి బలాన్ని ఆలోచిస్తూ, నేను అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోవాలని నిర్ణయించాను. ఒంటరిగా ఉన్న చోట, మళ్లీ అలాంటి మరొక మనిషిని చూశాను. అతడూ తన బలమైన చేతులతో తనను తానే కొడుతూ, తన నుంచే పారిపోతూ ఉన్నాడు. బావిలో పడిపోయి, అక్కడ నుంచి బయటకు వచ్చి పరుగెత్తాడు; మళ్లీ పొదల్లోకి పడిపోయి, బాధతో పారిపోతూ ఉన్నాడు. మళ్లీ స్పష్టమైన, చల్లని అడవిలోకి క్షణం ప్రవేశించి, మళ్లీ కోపంతో, మళ్లీ ఆనందంతో, తనను తానే కొడుతూ ఉన్నాడు. అతని ఈ విచిత్ర ప్రవర్తనను చాలా సేపు చూసి, చిరునవ్వుతో దగ్గరికి వెళ్లి, ప్రశ్నించాను. అప్పుడు, అతడు క్రమంగా ఏడుస్తూ, నవ్వుతూ, అవయవాలు విచ్ఛిన్నమై, అక్కడినుంచి అంతర్ధానమయ్యాడు. ఇలా విధి బలాన్ని ఆలోచిస్తూ, మళ్లీ వెళ్లిపోవాలనుకున్నాను. ఒంటరిగా ఉన్న చోట, మళ్లీ అలాంటి ఇంకొక మనిషిని చూశాను. అతడూ తనను తానే కొడుతూ, తన నుంచే పారిపోతూ, పెద్ద అంధకారపు బావిలో పడిపోయాడు. నేను అక్కడ చాలా కాలం అతనికోసం ఎదురు చూశాను. చివరికి, ఆ మాయగాడు బావిలోంచి బయటకు వచ్చాడు. నేను వెళ్లిపోవబోతుండగా, మళ్లీ అతడిని చూశాను—అదే విధంగా, అదే ప్రవర్తనతో, అదే ప్రయత్నాలతో. ఈ విధంగా, ఓ రామా, ఈ జగత్తులో మనస్సు అజ్ఞానంతో తానే తానుగా బాధ పడుతూ, మాయా బంధంలో చిక్కుకుని, మేల్కొన్న జ్ఞానంతోనే విముక్తి పొందగలదని తెలుసుకో.