ఈ శరీరాన్ని ఒక ఇంటిగా ఊహించుకుంటూ, దాని నిర్మాణాన్ని నేను పరిశీలించాను. తలపై పెరిగిన వెంట్రుకలు ఆ ఇంటికి పైకప్పులా ఉంటాయి; చెవులు అందమైన చంద్రాకారపు గోపురాల్లా మెరిసిపోతాయి; పొడవైన వేళ్లు బయటకు పొంగిన పట్టీల్లా కనిపిస్తాయి. అయినా, ఈ శరీర గృహం నాకు ప్రియంగా అనిపించదు. దీని గోడలంతా దట్టమైన వెంట్రుకల మొలకలతో నిండి ఉంటాయి; లోపల ఖాళీగా ఉన్న సీటు లాంటిది దాని వెనుక భాగంగా ఉంది. అయినా, ఈ ఇంట్లో నాకు ఆనందం లేదు. ఈ శరీర గృహానికి పునాది గానూ మణికట్టు, ఎముకలు, నాభి ఉంటాయి; లోపల ఆంతర్యాలు దారువుల్లా, వివిధ శబ్దాలను పుట్టించే వాయువు కూడా ఉంది. అయినా, ఇది నాకు ఇష్టం కాదు. శరీరానికి కళ్లంటూ ఎప్పుడూ తెరిచిన కిటికీలు ఉన్నాయి; లోపలికి బయటికి ఎప్పుడూ కదిలే శ్వాస వాయువు ఉంది. అయినా, ఇది నాకు ప్రీతికరం కాదు. దాని నోరు భయంకరమైన ద్వారం వంటిది, అందులో కోతి లాంటి నాలుక తిరుగుతూ ఉంటుంది; దంతాలు, ఎముకలు బయటపడుతూ ఉంటాయి. ఇలాంటి శరీరానికి నాకు మమకారం లేదు. దీని చర్మం మెత్తని పలకలా ఉంటూ, శరీరం ఎప్పుడూ చలనం చెందుతూ ఉంటుంది; మనస్సు మాత్రం కోరిక అనే పదితో ఎప్పటికీ తవ్వబడుతూనే ఉంటుంది. అయినా, ఈ శరీర గృహం నాకు ఇష్టమయ్యేలా లేదు. ఒక క్షణం శరీరం నవ్వుతున్న దీపం వెలుగులో అందంగా మెరిసిపోతుంది; మరొక క్షణం దీప్తితో నిండిపోతుంది. అయినా, ఇది మాంసపు గృహం కాబట్టి నాకిష్టంగా ఉండదు. ఈ శరీరమే అన్ని రోగాలకు నిలయం; ముడతలు, తెల్లవెండ్రుకలు పెరిగే నగరం; అన్ని వ్యాధులతో నిండిన అడవి. ఇది నాకు ప్రియమైనది కాదు. ఇది లోపల ఖాళీగా ఉండే గుహ, ఇంద్రియాల వల్ల కలత చెందుతుంది, హృదయంలో చీకటి అరణ్యంలా ఉంటుంది. ఈ శరీర అరణ్యంలో నాకు ఆకర్షణ లేదు. పూజ్యులైన మునులారా! నేను ఈ శరీర గృహాన్ని పోషించలేను; బలహీనుడు మట్టిలో మునిగిన ఏనుగును లేపలేకపోయినట్లే. ధనం, శరీరం, కోరిక, ప్రయత్నం—ఇవన్నీ ఏమి ఉపయోగం? కొద్ది రోజులలో కాలమే అన్నిటినీ నశింపజేస్తుంది. మహర్షీ, ఈ శరీరం మాంసం, రక్తంతో నిండినది; లోపల బయట మృత్యువుకు మాత్రమే పుట్టింది. దానిలో ఆనందం ఏముంటుంది? మరణ సమయంలో శరీరం ఆత్మను అనుసరించదు. కాబట్టి, తండ్రీ, ఇంత కృతఘ్నమైనదాన్ని మేధావులు నమ్మడం ఎలా? ఈ శరీరం మదోత్కటిత ఏనుగు చెవి చివరలాగా ఊగిపోతుంది; నీటి బొట్టులా బలహీనంగా ఉంటుంది; అయినా నన్ను వదలదు. అందుకే నేనే దాన్ని వదిలేస్తున్నాను. ఈ శరీరం, పచ్చటి ఆకులా, గాలిలో ఊగిపోతూ, నిస్సారంగా, పీడించబడుతూ, రుచి లేని దానిగా ఉంది. చాలా కాలం తినడం, త్రాగడం వల్ల ఈ ఆకులాంటి శరీరం క్రమంగా క్షీణించి, వినాశనానికి పరుగెడుతుంది. ఇది సత్యం, అసత్యం కలగలిసినదే అయినా, మళ్లీ మళ్లీ అదే సుఖదుఃఖాలను అనుభవిస్తుంది; అయినా, దాని స్వభావం వల్ల దానికి సిగ్గు లేదు. ఎంతకాలం అధికారాన్ని అనుభవించినా, ధన వైభవానికి సేవ చేసినా, ఈ శరీరం గొప్పదానిగా మారదు, స్థిరంగా ఉండదు. మరి దాన్ని ఎందుకు కాపాడాలి? వృద్ధాప్యంలో అది వృద్ధం అవుతుంది, మరణ సమయంలో చావుతుంది—ఈ శరీరం ఎలాంటి తేడా తెలియదు; అనుభవించేవారికీ, నిరుపేదలకూ ఇదే. సంసారసముద్రపు కడుపులో, తృష్ణా గుహలో, ఈ మూగ తాబేలు లాంటి శరీరం నిద్రపోతుంది—విముక్తి దగ్గర్లో ఉన్నా కూడా. ఈ శరీరపు దండలు కాలికి మాత్రమే పనికొచ్చే దారువుల్లా మళ్లీ మళ్లీ సంసార సముద్రంలో పడిపోతుంటాయి; వాటిలో కొందరు మాత్రమే మానవత్వాన్ని గుర్తిస్తారు. బాధ్యతలు, దురదృష్టం వల్ల, ఈ మాంసపు గుళికతో జ్ఞానులు ఏమీ చేయదగినదేమీ లేదు. మట్టిలో పడినవాడు త్వరగా వృద్ధుడవడంలా, ఈ శరీరపు తాబేలు ఎక్కడికి ఎలా వెళ్లిందో ఎవరికీ తెలియదు. శరీర సంబంధమైన అన్ని కార్యాలు నిస్సారంగా ఉంటాయి; శరీరంలోని వాయువులు ధూళి మార్గంలో తిరుగుతుంటాయి; అయినా, అవి ఎవరూ చూడలేరు. మహాశయుడా, వాయువు, దీపం, మనస్సు కదలికను మనం గమనించగలం; కాని, శరీర బాణం ఎలా పోయిందో ఎవరూ చూడలేరు. శరీరంపై ఆశలు పెట్టుకున్నవారు, లోకంపై ఆశలు పెట్టుకున్నవారు—వారు మోహ మద్యం తాగినవారిలా, వారు మళ్లీ మళ్లీ నిందించదగినవారు. శాంతమైన మనస్సు కలవారు, "నేను శరీరం కాదు, ఇది నాది కాదు, నేనే కాదు" అని భావించే వారు, మహర్షీ, వారు మానవులలో శ్రేష్ఠులు. గౌరవం, అవమానం, అనేక కోరికల సుఖాల్లో ఉన్న దోషాలు, శరీర బంధనంలో ఉన్నవారిని బాధిస్తాయి. మనం స్వయంగా మోసపోయాము—శరీర మమకారంలో పడుకున్న అందమైన భ్రమ మోహిని చేత మోసపోయాము. మంచి వివేచన కూడా ఈ శరీర మమకారంలో ఉన్నవారిని తప్పుదోవ పట్టిస్తుంది; వారి అజ్ఞానం కోతి కళ్లలా ఉంటోంది—ఎంత ఒంటరి, ఎంత దయనీయమైనది! తన స్వరూపాన్ని కోల్పోయినవాడు, నిజమైనదేమీ లేనివాడు—ఈ శరీరం కాలిపోయినదీ అయినా, ప్రజలు దానిచేత మోసపోవడం విచిత్రం. నీటిపాతంలో బొట్టు కొన్ని రోజులకే పడిపోతుంది; అలాగే, ఈ బలహీన శరీర ఆకూ అలవోకగా పడిపోతుంది. దీర్ఘకాలం నిలబడని ఈ శరీరం సముద్రపు బుడబుడిలా; వ్యర్థమైన కర్మల్లో నిమగ్నమై, ప్రయోజనం లేకుండా తిరుగుతుంది. తప్పు జ్ఞానం, మోహ స్వప్న భ్రమలు కలిగిన ఈ నశ్వర శరీరంలో నేను క్షణమంత కూడా విశ్వాసం పెట్టను, ద్విజాతీ. ఎవరు మెరుపు, శరదృతుపువ్వు మబ్బులు, గంధర్వ నగరాల్లో స్థిరత్వాన్ని నమ్ముతారో, వారు మాత్రమే శరీరాన్ని నమ్మగలరు. ఈ చెత్త శరీరాన్ని, గడ్డి మాదిరిగా, అన్ని దోషాలతో నిండినదిగా, ఎప్పుడూ అపరాధపడి, ఎప్పుడూ మోసం చేసే దానిగా వదిలేసి, నేను ఆనందంగా స్థిరంగా ఉన్నాను. ఈ సంసార సముద్రంలో జన్మ వచ్చినా, దాని భారం తరంగాల మధ్య, క్షణిక రూపాలతో, బాల్యం కేవలం బాధనే ఇస్తుంది. బాల్యంలో బలహీనత, అపాయాలు, కోరిక, మౌనత్వం, మూర్ఖత్వం, లోభం, చంచలత్వం, దుఃఖం—ఇవి అన్నీ వ్యక్తమవుతాయి. బాల్యం కోపం, ఏడుపు, క్రూరత, దుఃఖం వల్ల బంధనంగా మారుతుంది; అవి ఏనుగులకు వేసే గొలుసుల్లా మనల్ని కట్టేస్తాయి. బాల్యంలో మనసును చీల్చే ఆందోళనలు, మరణం, వృద్ధాప్యం, వ్యాధి, దురదృష్టం, యువస్థితి—ఇవన్నీ కలిగించిన బాధ కన్నా తీవ్రంగా ఉంటాయి.