ఒకసారి, ఓ మహర్షి సమక్షంలో, ఓ జ్ఞాని తన అంతరంగాన్ని విప్పి ఇలా చెప్పాడు: ‘‘ఈ శరీరమనే వృక్షం బలహీనంగా, కొత్త కొత్త వాసనల వలలో బలహీనంగా పాతుకుపోయింది. ఇది నాకు ఆనందాన్ని ఇవ్వదు; దీని రూపం బలహీనంగా, ఉత్సాహం లేకుండా ఉంది. ఈ శరీరమనే గృహం, ‘‘అహం’’ అనే గృహస్థుడికి పెద్ద ఇల్లు. ఇది కూలిపోతే లేదా నిలిచి ఉంటే, దాని స్థిరత్వం నాకు ఏమి పట్టదు, ఓ మహాశయా! దీని లోపల ఇంద్రియాలు పశువుల్లా వరుసగా నిలబడి ఉన్నాయి. గదులు లోపల అనేక కోరికలతో నిండిపోయాయి; అవన్నీ రాగంతో కళంకితమయ్యాయి. నాకు ఇది ఇష్టం లేదు. ఈ శరీర గృహం, ఎముకలు, కట్టెల్లాంటి మణికట్టులు పరస్పరంగా ఢీకొంటూ, అంతర్గత నాడులతో బంధించబడింది. ఇది కూడా నాకు ఇష్టంగా లేదు. మాంసపేశులతో చుట్టబడిన ఈ శరీరం, రక్తంతో మసకబారిపోయి, వృద్ధాప్యపు ధూళితో తెల్లబడింది. ఇది కూడా నాకు ఇష్టంగా లేదు. ఈ శరీర గృహం, ఎన్నో కదలికలు, భంగిమలతో నిండిపోయి, మోసపూరితమైన మాయలో స్థిరంగా ఉంది; అబద్ధపు మమకార Pillar ఆధారంగా నిలబడింది. నాకు ఇది ఇష్టం లేదు. ఆకలి, దాహం వల్ల కలిగే బాధల అరుపులతో నిండి, ఆనందపు పల్లకిలా కనిపించినా, లోపల వ్యర్థ కోరికలతో కాలిన పనిమనిషిని కలిగి ఉంది. ఇది నాకు ఇష్టం లేదు. ఇంద్రియ వస్తువుల కలప, పాత్రలతో నిండిపోయి, అవి అపవిత్రంగా ఉన్నాయి. అవివేకం అనే విషంలో మునిగిపోయిన ఈ శరీరం నాకు ఇష్టంగా లేదు. కాళ్లు మోకాలపై, మోకాళ్లు Pillar లాగా, తల పై భాగంగా, చేతులు కట్టెల్లా పొడవుగా ఉండి, నాకు ఇది ప్రియంగా లేదు. ఓ బ్రహ్మన్, ఈ శరీర గృహం, కళ్ళు కిటికీలుగా, బుద్ధి ప్రాంగణంలో ఆలోచనలు ఆడుతుండగా, chinta అనే కుమార్తెతో, నాకు ఇది ప్రియంగా లేదు. తలపై జుట్టు పైకప్పు లాగా, చెవులు చంద్రాకారపు Pinnacle లాగా, చేతి వేళ్లు projecting beams లాగా ఉన్నాయి. అయినా నాకు ఇది ప్రియంగా లేదు. గోడలపై దట్టంగా జుట్టు మొలకలు, వెనుక ఖాళీ స్థలం, nails, bones, నాభి Foundation లాగా, పేగులు లోపలి కట్టెలు లాగా, వాయువు శబ్దాన్ని పుట్టించేది. నాకు ఇది ప్రియంగా లేదు. కళ్ళు కిటికీలు ఎప్పుడూ తెరిచి, శ్వాస వాయువు లోపలికి బయటకు నిరంతరం వెళ్తూ వస్తుంది. నాకు ఇది ప్రియంగా లేదు. నోరు భయంకరమైన ద్వారం, లోపల కోతులాంటి నాలుక, బయట కనిపించే పళ్ల, ఎముకల ముక్కలు—నాకు ఇది ప్రియంగా లేదు. చర్మం మెత్తగా plaster లాగా, శరీరం యంత్రాల్లా కదిలిపోతూ, మనస్సు కోరికల sharp spade తో ఎప్పుడూ తవ్వబడుతూ ఉంటుంది. నాకు ఇది ప్రియంగా లేదు. ఒక క్షణం దీని వెలుగు దీపం ముదు హాసంతో మెరుస్తుంది, ఆనందంగా కనిపిస్తుంది; మరో క్షణం దీని లోపల జ్యోతి ప్రవాహాలు నిండి ఉంటాయి. అయినా ఈ మాంసపు గృహం నాకు ఇష్టం లేదు. నా శరీరం అనేక రోగాలకు నివాసం, ముడతలు, తెల్ల జుట్టుతో నిండిన నగరం, బాధలతో నిండిన అడవి. నాకు ఇది ప్రియంగా లేదు. ఇది ఖాళీ గుహ, ఇంద్రియాల వల్ల కలిగే గందరగోళం, హృదయంలో చీకటి అడవి. ఈ శరీర అడవి నాకు ఇష్టం లేదు. ఓ మహర్షులారా, నేను ఈ శరీర గృహాన్ని నిలబెట్టలేను; బలహీనుడు మట్టిలో చిక్కిన ఏనుగును లేపలేని విధంగా, నేనూ దీన్ని ఉంచలేను. ధనమూ, శరీరమూ, కోరికలూ, ప్రయత్నమూ—ఇవన్నీ ఏమి ఉపయోగం? కొన్ని రోజుల్లో కాలం అన్నిటిని నరికేస్తుంది. ఓ మహాశయా, ఈ మాంస, రక్తంతో తయారైన శరీరం, లోపల బయట నాశనానికి మాత్రమే ఉద్దేశించబడింది. ఇందులో ఏమి ఆనందం ఉంటుంది చెప్పండి. మరణ సమయానికి, శరీరం ఆత్మను అనుసరించదు. కాబట్టి, ఓ తండ్రి, ఇలాంటి కృతఘ్నమైన దానిపై జ్ఞానులు విశ్వాసం ఎందుకు పెట్టాలి? ఈ శరీరం మత్తులో ఉన్న ఏనుగు చెవి లాగ తడుముతూ, నీటి బొట్టు లాగ బలహీనంగా, నన్ను విడిచిపెట్టదు; అందుకే నేను దీన్ని విడిచిపెడుతున్నాను. ఈ శరీరం, కాగితపు ఆకులా, గాలిలో ఊగిపోతూ, బలహీనంగా, పాడుగా, రుచిలేని, నాకు ఇష్టంగా లేదు. దీన్ని తినడం, త్రాగడం, శ్రమపడడం వల్ల, ఇది మెల్లగా క్షీణించి నాశనానికి పరుగెడుతుంది. శరీరం, సతతం ఉన్నదీ లేనదీ, ఆనంద దుఃఖాలను పునఃపునః అనుభవిస్తూ, స్వభావంగా ముద్దు పడదు. బహుళ కాలం అధికారాన్ని, ధన వైభవాన్ని అనుభవించినా, శరీరం గొప్పదనం, స్థిరత్వాన్ని పొందదు. మరి దీన్ని ఎందుకు రక్షించాలి? వృద్ధాప్యానికి వృద్ధం, మరణానికి మరణం; అనుభవించేవారికీ, దారిద్ర్యవంతులకూ, శరీరం తేడా తెలియదు. సంసార సముద్రపు పొడవులో, కోరికల గుహలో, ఈ మూగ తాబేలు లాంటి శరీరం, విముక్తి దగ్గర ఉన్నా, నిద్రలో పడిపోయింది. శరీరపు కలప, కాలికి మాత్రమే అనువైనవి, మళ్ళీ మళ్ళీ సంసార సముద్రంలో పడిపోతాయి; వాటిలో కొందరు మాత్రమే వ్యక్తిని గుర్తిస్తారు. పాత, స్థిరమైన దురదృష్టం వల్ల, వివేకవంతులకు ఈ మాంసపు గడ్డపై చేయాల్సిందేమీ లేదు. మట్టిలో పడిన వ్యక్తి త్వరగా వృద్ధుడవుతాడు; అలాగే, శరీరపు పాములు ఎక్కడికి, ఎలా వెళ్తాయో ఎవరికీ తెలియదు. శరీరపు ప్రయత్నాలు అసారమైనవి; శరీరపు వాయువులు ధూళి మార్గంలో తిరుగుతాయి, కానీ ఎవరికీ కనిపించవు. ఓ పూజ్యులారా, వాయువు, దీపం, మనస్సు కదలికలు వెళ్తూ వచ్చేవి కనిపిస్తాయి, కానీ శరీరపు బాణం కదలిక కనిపించదు. శరీరానికి ఆశలతో, లోకానికి ఆశలతో, మాయ మద్యం తాగినవారు మళ్ళీ మళ్ళీ శాపించబడతారు. మనం శరీరం కాదు, శరీరం మనది కాదు, నేను ఇదీ కాదు అని నిశ్చలమైన మనస్సు కలిగినవారు, ఓ మహర్షీ, వారే మానవుల్లో ఉత్తములు. గౌరవం, అవమానంలో, అనేక కోరికల సుఖంలో, ఉన్న దోషాలు, శరీరానికి మాత్రమే మమకారపడినవారిని బాధిస్తాయి. మనమంతా, స్వీయ గర్వం అనే మాయతో, శరీరానికి మమకారంలో పడిన అందమైన రాక్షసి చేత మోసపోయాము. అందరూ, శరీర మమకారంలో స్థిరంగా, అబద్ధపు జ్ఞానం కోతుల కళ్ళలా, దుర్దశలో, ఒంటరితనంలో, దుర్భాగ్యంగా బతుకుతున్నారు.’’ అలా, ఆ జ్ఞాని తన శరీరంపై ఉన్న విరక్తిని, దాని అసారతను, దాని బంధాలను, మహర్షుల ఎదుట స్పష్టంగా వివరించాడు; శరీరం మీద మమకారం వదిలి, తనను తాను పరిశుద్ధంగా చూసే మార్గాన్ని చూపించాడు.