ఒకసారి, గాలి ఒక నిర్దిష్ట మార్గంలో ప్రవహించని చోట, ఆమె అక్కడ ప్రవేశించి, వట వృక్షపు బలమైన వేరుల్లా తీవ్రమైన నొప్పిని ఏర్పరిచింది. ఆ శరీరం, దాని ఇంద్రియాలు, ఇంకా మరెన్నో రూపాల్లో, ఆమె మానవ మాంసాన్ని మరియు తగిన ఆహారాలను ఆస్వాదించింది. నిద్రలో, ఆమె స్వల్పంగా కదిలింది; haar haaram వంకరగా ఉంది; ఆమె ఒక యవ్వన స్త్రీ, కోమలమైన చెక్కలు ప్రియుడి ఛాతిపై నిమిర్చి ఉంది. ఆమె దుఃఖం లేని పక్షిలా అడవి మార్గాల్లో సంచరించింది; కల్పవృక్షాల నుండి పుష్పమయ మేఘాలు పైకి ఎగిసే వరుసల్లో, ఆమె రెండింతల కాంతితో విహరించింది. పరమ శిఖరాల అడవుల్లోని మందార పుష్పాల పరిమళ రసాన్ని, తేనెటీగల మధ్య దాగి, ఆమె ఆస్వాదించింది. ఆమె శవాల అవయవాలను ముదుసలి గద్దలా, లేదా యుద్ధంలో ఖడ్గదండంలా, వీరుల శరీరాలను వేగంగా భక్షించింది. శరీరంలోని ప్రతి నాడిలో, ప్రతిదిక్కూ గాలి తడిసినట్టు, ఆమె పైకి దిగిపోయింది; ఆకాశ మార్గాల్లో కాకిలా సంచరించింది. విశ్వాత్మలో ప్రాణాలు ఆకాశంలో కంపించగా, గాలి ప్రవాహంతో నడిపించబడినట్టు, ఆమె ప్రతి శరీర నివాసంలో కూడా అలానే కంపించింది. సర్వజీవుల శరీరాల్లో ఆమె సంచరించింది; చైతన్య శక్తి వల్ల వక్రీభవించి, ఇంటిలో దీపాన్ని వెలిగించే యజమానిలా, తన గృహాన్ని ప్రకాశింపజేసింది. రక్తంలో, ఆమె జలంలోని ప్రవాహశక్తిలా కదిలింది; సముద్రాల్లో, ఆవర్తనాల కదలికలా; కడుపులో, మలమలలాడుతూ తిరిగింది. శుద్ధ పదార్థాల్లో కర్పూర వాసన నిశ్శబ్దంగా ఉన్నట్టు, గాలి శక్తిలో అమృతం దాగి ఉన్నట్టు, అలాగే తనదైన వాసనను ఆమె లోపల ఆస్వాదించింది. హృదయంలో నివసించే గాలి, అంతర్గత అడవి వృక్షాలు, పొదలు, ఔషధాలను ఆస్వాదించింది; కానీ అవి తినబడినపుడు శక్తిలేకపోతాయి, తాకబడినపుడు కేవలం చూచబడతాయి. “నేను జీవచైతన్యంతో కూడిన సూచి అవుదాం” అనే కోరిక జన్మించింది; అలా, మనస్సులో సూచి రూపం ఏర్పడింది—చైతన్యమయంగా, శుద్ధంగా, పదునుగా. ఆ దృశ్యమయమైన, అత్యంత వేగవంతమైన, గాలి స్వరూపమైన సూచి ద్వారా, అన్ని దిశల్లో కదిలినా, అది దాగి ఉంటుంది. అనేక శరీరధారులన్నీ త్రాగడం, తినడం, ఆడుకోవడం, నవ్వడం, ఇవ్వడం, తీసుకోవడం, నాట్యం చేయడం, పాడడం, మేల్కొనడం వంటి కార్యాలను చేస్తారు. ఆ దృశ్యరహిత మానసిక-వాయుమయ శరీరవంతుడు, ఆకాశరూపంలో అన్నిటినీ చేస్తాడు; చేయని కార్యం ఏదీ లేదు. ఆ మత్తులో, శక్తిలేని, మధుర రుచుల్లో ఆనందించే ఆమె, పిల్లల ఆటను ఆధారంగా తీసుకుని, ఉత్సాహభరితమైన ఆడదిలా సంచరించింది. అపవిత్రమైన, తగ్గిన, అలలతో కల్లోలమైన నదుల్లో, ఆమె వేగం వల్ల క్షీణించిన మత్తులో, మొసలిలా మారింది. హృదయంలోని కొవ్వు, మాంసాన్ని అదుపులో పెట్టుకోలేక, ఆమె దీర్ఘకాలం బాధపడింది; ధనసంపద, వృద్ధాప్యంతో మనస్సు బలహీనపడినవారిలా. ఏనుగులు, ఒంటెలు, జింకలు, కుదిరి, సింహాలు, ఇతర జంతువులు ఆమె హృదయంలో నాట్యమాడినట్టు, నాట్య కళాకారిణి వేదికపై తన అవయవాలను కదిలించుకుంటూ నాట్యం చేసినట్టు. బయట, లోపల వాయువుల ఏకత్వాన్ని అనుసరించడంతో, ఆమె గ్రహించలేని వాసనలేఖకుడిలా కనిపించకుండా మారింది. మంత్రాలు, ఔషధాలు, తపస్సు, దానాలు, దేవతారాధన వంటి వాటి ద్వారా లాభపడుతూ, ఆమె పర్వత నదిలో ఉప్పొంగే అలలవలె దూసుకెళ్లింది. దీపపు కాంతి కదలిక తెలియనట్టు, ఆమె వేగంగా లీనమైపోయింది; సూచి తన పొదిలో చేరినట్టు, విశ్రాంతి పొందింది. తన స్వభావాన్ని అనుసరించి, ఆమె ప్రతి నివాసాన్ని వెతికింది; సంకేతమే రాక్షసిగా మారి, ఆ సంకేతంతో నివాసం ఏర్పడింది. అన్ని దిక్కులలో సంచరించిన తర్వాత, ప్రతి ఒక్కరు చివరికి తమ స్వస్థానానికి చేరతారు; జీవసూచి ఇనుపసూచిని కలిసినట్టు, మాండ్యుడైనవాడు తనకు తిరిగి వస్తాడు. ఇలానే, పది దిశల్లో ప్రయత్నించి, సంచరించి, ఆమె మానసిక సంతృప్తిని పొందింది; కానీ శరీర సంతృప్తి ఎప్పుడూ రాలేదు. గుణాలు తమ ఆధారమైనప్పుడు మాత్రమే ఉత్పన్నమవుతాయి; లేకపోతే కాదు. శరీరం ఎవరికోసమే; అదే సంతృప్తిని పొందుతుంది. ఆ తరువాత, తన మునుపటి శరీరాన్ని గుర్తు చేసుకుని, సంతృప్తి చెందిన శరీరమయురాలు, మధురంగా నిండిన పొట్ట సుఖాన్ని కోరి, మళ్లీ వేదనకు లోనైంది. అందుకే, “మునుపటి శరీరానికోసం గొప్ప తపస్సు చేస్తాను” అని నిర్ణయించుకుని, తాను కోరిన స్థలాన్ని తపస్సుకు ఎంపిక చేసుకుంది. ఆ జీవశక్తి, ప్రాణవాయువు మార్గంలో, ఒక యువ గద్ద హృదయంలో ప్రవేశించింది; గగనచర ప్రాణిలా ఆకాశంలో సంచరించింది. ఆ గద్ద, ఒక ఇనుప సూచి తీసుకుని, తన ముక్కుతో దహనచితపై ఉంచింది; మనస్సు తన కార్యాన్ని ప్రారంభించినట్టు. ఆ సూచి తీసుకుని, గద్ద ఆమె ఆలోచించిన పర్వతానికి వెళ్లింది; సూచి-పిశాచికి లోబడి, మేఘాన్ని గాలి నడిపినట్టు వేగంగా పయనించింది. అక్కడ, విపులమైన, నిర్జనమైన అడవిలో, ఆమెను అన్ని సంకల్పాలు లేని స్థలంలో ఉంచింది; యోగి తన చైతన్యాన్ని సంకల్పరహిత స్థితిలో ఉంచినట్టు. ఆమె, ఆ పాదపు కొనపై అణువుతో ఏకమై, ఆ గద్ద పర్వత శిఖరంపై దైవంలా ప్రతిష్ఠించినట్టు కనిపించింది. ఇనుప సూచి ఒక పదునైన చివరతో, ఆమె తన పాదాన్ని విస్తారమైన, ఎత్తయిన శిఖరంపై బలంగా నొక్కింది; గొప్ప పర్వత శిఖరంపై కిరీటం ఉంచినట్టు. గద్దలో స్థాపించబడిన ప్రాణ సూచి కనిపించి, ఆమె బయటకు వెళ్లడానికి కదలడం ప్రారంభించింది. ప్రాణ సూచి, గద్ద జీవాన్ని విడిచి, బయటకు రావాలని తపించి, గాలి మోసుకొచ్చిన వాసన రేఖలా పైకి లేచింది. గద్ద, తన భారాన్ని వదిలేసి, తన స్థానానికి తిరిగి వెళ్లింది; భారాన్ని దించుకున్న కూలీలా, వ్యాధి నుండి విముక్తుడైనట్టు అంతరంగా ప్రశాంతమైంది. ఆ ఇనుప సూచి తపస్సుకు ఆధారంగా స్థాపించబడింది; ఎందుకంటే, దృఢమైన పునాదిపై చేయబడే కార్యమే యోగ్యమైనది. ఆకారరహిత కార్యాలు ఆధారం లేకుండా ఫలించవు; అందుకే, ఒకే ఒక పునాదిని ఆధారంగా తీసుకుని, ఆమె తన తపస్సులో స్థిరంగా నిలిచింది.