ఒకటి పుట్టిన ఈ శరీరాన్ని ఒక మహా వృక్షంగా ఊహించండి. దాని చేతులు, కాలులు మృదువైన కొత్త కొమ్మలు వలె, దాని నాళాలు రక్తధారలు, రసధారలు వలె ప్రవహిస్తుంటాయి. దాని మడమలు దృఢంగా ఉంటాయి, ఇది క్రియల పక్షుల నివాసస్థలమై ఉంటుంది. ఈ శరీర వృక్షం, దాని నీడతో అనేక జీవులుగా యాత్రచేసే ప్రాణులకు ఆశ్రయంగా నిలుస్తుంది. కానీ, నిజంగా ఇది ఎవరిది? ఎవరు ఇందులో స్వంతులు, ఎవరు పరులు? ఇక్కడ ఎవరు నిజంగా మనవారు, ఎవరు పరాయివారు? ఈ శరీరాన్ని మళ్లీ మళ్లీ కేవలం భారంగా మోసుకుపోవడానికి మాత్రమే తీసుకుంటే, దాన్ని ఎవరు ఆత్మగా భావిస్తారు? ఎవరూ పడవను లేదా వల్లి చెట్టును తాము అని భావించరుగా! ఈ శూన్యమైన అరణ్యంలో, అంటే శరీరంలో, ఎన్నో బొరియలు, ఖాళీలు, వెంట్రుకల వృక్షాలతో నిండినదీ శరీరమండలంలో, ఎవరు నమ్మకాన్ని పొందగలరు? చర్మం, మాంసపేశులు, ఎముకలతో నేసిన ఈ దృఢమైన శరీర వస్త్రంలో, నేను ఎప్పుడూ ఎలుగుబంటి వలె లోపల ఉండను, ఎందుకంటే అక్కడ ఎప్పుడూ కలకలం, అలజడి ఉంటుంది. మనస్సనే కోతి, ఈ సంసార అరణ్యంలో పెరిగి, ఎన్నో ఆందోళనల సముదాయంగా మారి, శోకరూప శల్యానికి గురై, కలవరపడుతూ ఉంటుంది. ఈ శరీరం, తృష్ణ అనే పాముకి నివాసం, కోపపు కాకికి నిర్మించిన గృహం. దాని చిరునవ్వు పుష్పంలా, ఈ వృక్షం మంచితనం, చెడ్డతనం అనే మహాఫలాలను కలిగి ఉంటుంది. దాని దండు దృఢంగా, చేతుల వలయాలు అందంగా, చేతులు సుందరమైన కొమ్మల వలె, అవయవాలన్నీ మృదువైన కొత్త మొగ్గల వలె గాలిలో ఊగిపోతుంటాయి. ఇంద్రియాల పక్షులు దానిని ఆధారంగా ఉంటాయి; మడమలు మెత్తగా, చర్మం మెత్తదిగా, దాని సరస్సు నీడతో అలంకరించబడి, కోరికల యాత్రికులు తరచూ సందర్శిస్తారు. దాని తలపై పొడవైన గడ్డి వంటి వెంట్రుకల సమూహం పెరుగుతుంది; లోపల ఖాళీ గుహలో, ముదురు వయస్సు గర్వపు గద్ద దానికి గూడు కట్టుకుంటుంది. ఈ శరీర వృక్షం, అలవాట్ల వలయాల్లో బలహీనంగా, శక్తి లేకుండా ఉన్నందున, నాకు ఆనందాన్ని ఇవ్వదు. ఈ శరీరం అహంకారాన్ని గృహస్థుడిగా చేసుకున్న మహా గృహం; అది కూలిపోతే లేదా నిలిచి ఉంటే, దాని స్థిరత నాకు ఏమి ప్రయోజనం? ఈ శరీర గృహంలో, ఇంద్రియాలు పశువుల వలె వరుసగా, అంతఃకోణాలు అలసటతో నిండిన కోరికలతో, అవయవాలన్నీ కామంతో మచ్చలు పడినవి—ఇది నాకు ఇష్టమేమీ కాదు. ఎముకలు, చెక్క వంటి జంటలు ఢీకొని, అంతర్గత నాళాల తాడులతో బంధించబడిన ఈ శరీర గృహం నాకు ఇష్టమేమీ కాదు. మాంసపేశులు, నరాల వలన లాగబడిన, రక్తపు ఎర్ర ద్రవంతో ముద్దయిన, వృద్ధాప్యపు బూడిదతో తెల్లబడిన ఈ గృహం కూడా నాకు ఇష్టమేమీ కాదు. అంతులేని కదలికలు, భ్రమలతో నిండిన, అబద్ధమైన మోహపు గొప్ప స్తంభంతో నిలబడిన ఈ శరీర గృహం నాకు ఇష్టమేమీ కాదు. ఆహార, దాహ బాధల అరుపులతో మారుమోగే, సుఖపీఠంలా కనిపించినా, వ్యర్థ కోరికలతో సేవకురాలు కాలిపోయిన ఈ శరీర గృహం నాకు ఇష్టమేమీ కాదు. ఇంద్రియ వస్తువుల పాత్రలు, ముప్పుతిప్పులు నిండినవి, అజ్ఞానపు విషంలో మునిగిన ఈ శరీర గృహం నాకు ఇష్టమేమీ కాదు. దాని పాదాలు మడమలపై, మోకాళ్లు స్తంభాల వలె, తలపై, పొడవైన చెక్క వంటి బలమైన చేతులతో కూడిన ఈ శరీరం నాకు ప్రియమేమీ కాదు. ఓ బ్రహ్మన్, కళ్ళు కిటికీలుగా, బుద్ధి ప్రాంగణంలో ఆలోచనలు ఆడుకునే చోటుగా, ఆందోళనను తన కుమార్తెగా చేసుకున్న ఈ శరీర గృహం నాకు ప్రియమేమీ కాదు. తలపై వెంట్రుకలు పైకప్పు వలె, చెవులు చంద్రాకార గోపురాల వలె, పొడవైన వేళ్లు ప్రొజెక్షన్ బీమ్ల వలె ఉన్న ఈ గృహం నాకు ప్రియమేమీ కాదు. గోడలన్నీ దట్టమైన వెంట్రుకల మొగ్గలతో, ఖాళీ స్థలంతో కూడిన ఈ శరీర గృహం నాకు ప్రియమేమీ కాదు. పొడవైన గోళ్లు, ఎముకలు, నాభి పునాది, అంతర్గత భాగాలు నాళాల చెక్కల వలె, వివిధ ధ్వనులు చేసే వాయువు కలిగిన ఈ గృహం నాకు ప్రియమేమీ కాదు. కళ్ళు ఎప్పుడూ తెరిచి ఉండే కిటికీల వలె, శ్వాస రూప వాయువు లోపలికి వెలుపలికి నిరంతరం ప్రవహించే ఈ శరీరం నాకు ప్రియమేమీ కాదు. నోటిని భయంకర ద్వారంగా, కోతి వంటి నాలుకతో ఆక్రమించబడిన, పళ్లు, ఎముకలు కనిపించే ఈ గృహం నాకు ప్రియమేమీ కాదు. చర్మాన్ని మెత్తని పల్చని పూతగా, యంత్రసదృశ కదలికలతో ఎప్పుడూ చలించిపోతూ, కోరిక అనే పదునైన గొడ్డలితో మనస్సు ఎల్లప్పుడూ తవ్వబడే ఈ శరీరం నాకు ప్రియమేమీ కాదు. ఒక క్షణం నవ్వు దీపపు కాంతితో ప్రకాశించి, ఆనందంలో అందంగా కనిపించినా, మరొక క్షణం కాంతి ప్రవాహాలతో నిండినా, ఈ మాంసపు గృహం నాకు ఇష్టమేమీ కాదు. నా శరీరం అన్ని వ్యాధులకు నిలయం, ముడతలు, తెల్ల వెంట్రుకల పట్టణం, అన్ని వ్యాధులతో నిండిన అరణ్యం; ఇది నాకు ప్రియమేమీ కాదు. ఇది ఖాళీ గుహ, ఇంద్రియాల కలతతో ఉలికిపడి, హృదయంలో చీకటి దట్టంగా ఉండే అరణ్యం లాంటిది; ఈ శరీర వనం నాకు ఇష్టమేమీ కాదు. ఓ మునులారా! నేను ఈ శరీర గృహాన్ని మోయలేను; బలహీనుడు మట్టిలో పడ్డ ఏనుగును లేపలేని విధంగా నేను దీన్ని మోయలేను. ధనం, శరీరం, కోరిక, ప్రయత్నం—ఇవన్నీ ఎందుకు? కొన్ని రోజుల్లోనే కాలము అన్నింటినీ నాశనం చేస్తుంది. ఓ మునీశ్వరా! ఈ శరీరం లోపల బయట మాంసం, రక్తంతో నిండినది, చివరకు నాశనానికే ఉద్దేశించబడింది; అందులో ఏమి ఆనందం ఉంది? మరణ సమయానికి, ఈ శరీరం ఆత్మను అనుసరించదు; కాబట్టి, తండ్రీ, ఇంత కృతఘ్నమైనదానిపై జ్ఞానులు ఎలా విశ్వాసం ఉంచగలరు? మదోత్కటమైన ఏనుగు చెవిపొట్టు లాంటి చలనం, నీటి బొట్టు లాంటి బలహీనత ఉన్న ఈ శరీరం నన్ను విడిచిపెట్టదు; అందుకే నేనే దానిని వదిలేస్తున్నాను. ఈ శరీరం మృదువైన ఆకుల వలె గాలిలో ఊగిపడి, బలహీనంగా, జీర్ణంగా, సన్నగా మారుతుంది; ఇది కఠినమైనదిగా, రుచిలేనిదిగా ఉండి, నాకు ఇష్టమేమీ కాదు. చాలాకాలం తినిపించి, తాగిపించి, శ్రమతో ఈ ఆకుల వంటి శరీరం సన్నగా మారి, నాశనానికి పరుగెడుతుంది. ఉన్నది, లేనిదిగా ఈ శరీరం, ఆనంద, దుఃఖాలను పునఃపునః అనుభవిస్తూ, తన స్వభావం వల్ల సిగ్గుపడదు. చాలా కాలం అధికారంలో ఉండి, ధన వైభవానికి సేవ చేసినా, ఈ శరీరం గొప్పదానికీ, స్థిరతకూ చేరదు—దీన్ని ఎందుకు కాపాడాలి? వృద్ధాప్యంలో వృద్ధమవుతుంది, మరణ సమయంలో మరణిస్తుంది—ఈ శరీరం ఎలాంటి భేదం తెలియదు; అనుభవించే వారికి, దరిద్రులకు ఒకేలా ఉంటుంది. సంసార సముద్రపు పొడువైన పొట్టలో, తృష్ణ అనే గుహలో, ఈ మౌనమైన తాబేలు వంటి శరీరం నిద్రపోతూ ఉంటుంది, విముక్తి దగ్గరలో ఉన్నా కూడా. ఇలా, ఈ శరీరం స్వభావాన్ని విచారిస్తూ, దాని లోని అనిత్యతను, దుఃఖాన్ని, ఆశ్రయయోగ్యతను తర్కిస్తూ, నేను దానిని ప్రియంగా, ఆశ్రయంగా భావించను.