అంతటి దుఃఖంలో కాలిపోయి, చిటికెడు పురుగుపిట్ట రెక్క కన్నా చిన్నదిగా, దుమ్ము గుట్టల మధ్యలో కనపడకుండా పోయిన నన్ను ఎవరు రక్షిస్తారు? నా లోపల ఆశలు నాశనం అయిపోయినపుడు, అవి మళ్ళీ ఎలా పుట్టుకొస్తాయి? ఊహించండి—ఒక గ్రామ మార్గంలో పెరిగిన గడ్డి, పర్వత శిఖరంపై కనిపించడంలా, వేరుపడిన మనసులో ఆశలు ఎలా పుడతాయి? అజ్ఞానంలో ఉన్నవారికి పురోగతి ఎలా కలుగుతుంది? చిమ్మచీకటిలో పగులు చిమ్మిన కిరణంలా, చిన్న చిన్న నిప్పు చిమ్మలు కూడా, కేవలం చిమ్మచిమ్మని పురుగుల వెలుతురు వెంబడించే వారికి కనబడవు. అందుకే, నా ఆశలు నాశనం అయిపోయిన నేను, ఇంకా ఎంతకాలం ఈ దుఃఖపు గుంతల్లో ఊగిపోతూ ఉండాలో నాకు తెలియదు. ఒక రోజు, నేను ఆలోచించాను—ఎప్పుడు నేను మహాపర్వత పుత్రిక అయిన అంజన వలె, ఆకాశమూ భూమికీ మధ్య నీలవజ్రపు స్తంభంలా నిలబడతాను? ఆకాశంలో మేఘాల వలె బలమైన భుజాలు, మెరుపులా మెరిసే కళ్ళు, మబ్బుల చీరలు, అల్లికలు తీయని జుట్టు, నల్ల వస్త్రాలు ధరించిన రూపాన్ని ఎప్పుడు పొందుతాను? ఆమె పొట్ట మేఘంలా, కిరీటపు పువ్వు తళతళలాడుతూ, పొడవాటి, ఊగే వక్షోజాలు వర్షమేఘాల వలె నల్లగా, ఆమె శరీరం మద్యం ప్రవాహంలా ప్రవహించేది. ఆమె నవ్వుతో సూర్యుడి తేజస్సును బూడిదతో కప్పి, ప్రకాశాన్ని ఆపేసి, సర్వాంతక రూపాన్ని ధరించేది. ఆమె మెడలో ముద్దలు, ఉప్పెలు, వడకులు, తాళ్లు కలిగిన భారమైన హారాన్ని ధరించి, పర్వతం నుండి పర్వత శిఖరం మీద అడుగుపెట్టి సంచరించేది. ఎప్పుడు నేను అటువంటి మేఘపొట్టను, వడివడిగా కురిసే మేఘాల్లా గోళ్లు కలిగిన చేతులను పొందుతాను? ఎప్పుడు నా చిరునవ్వుతో మహా రాక్షసులను పారద్రోలుతాను? ఎప్పుడు మద్యం తాగి, అడవిలో నా నడుములు మోగేలా ఉల్లాసంగా నృత్యం చేస్తాను? ఎప్పుడు నా మధుర పొట్టను బలమైన మద్యం, శవ మాంసపు గుట్టలు, ఎముకలతో నింపుతాను, వేరేవి తాకకుండా? ఎప్పుడు ఈ ప్రపంచ రక్తాన్ని తాగి అలసిపోయి, నృత్యం చేసి, విశ్రాంతిలో నిద్రపోతాను? ఎప్పుడు నా ప్రకాశవంతమైన శరీరాన్ని నా స్వంత దహనచితిలో కాల్చి, బంగారు రంగుతో అలంకరించబడిన బూడిదను ఆలింగనం చేస్తాను? ఒకప్పుడు కాజల పర్వతంలా నల్లగా, దిశలన్నీ నిండిపోయిన నా శరీరం, ఇప్పుడు ఎలుక బిలంలా చిన్నదిగా, గడ్డి రెక్కలాగే బలహీనంగా మారింది. తెలియదా, అజ్ఞానులు బంగారాన్ని కూడా మట్టిగా పొరపాటున వదిలేస్తారు; అలాగే నేను కూడా అసలు ప్రకాశవంతమైన రూపాన్ని చిన్నదిగా చేసి వదిలేశాను. ఓ, నా విస్తారమైన పొట్ట, వింధ్య పర్వతపు మబ్బు గుహలవలె—నీవు ఇప్పుడు సింహాలు, ఏనుగులు, ఇతర మృగాలను ఎందుకు ముగించలేవు? ఓ బలమైన భుజాలు, భారం మోసి వంగిన మీ పర్వత శిఖరాలు, చంద్రునిలా మెరిసే మీ గోళ్లు—ఇప్పుడు యజ్ఞార్ధంగా చంద్రునే ఎందుకు తేవవు? ఓ, నా వక్షస్సు, స్ఫటిక, వైడూర్య పర్వత శిఖరాల్లా అందంగా—ఇప్పుడు అడవి జుట్టును, సింహాల వాసస్థలాల వలె ఎందుకు ఆపుకోలేవు? ఓ కళ్ళు, చీకటి రాత్రిలో అరణ్యాగ్ని వలె మెరిసేవి—ఇప్పుడు దిక్కులను అగ్ని దండలతో అలంకరించలేవా? ఓ భుజసంధి, నీవు నశించి, భూమిపై పడిపోయావు; కాలం నిన్ను నలిపేసింది, రాళ్ల మధ్య నిన్ను రుద్దేసింది. ఓ చంద్రబింబ ముఖం, నీ అంతర కిరణాలతో, యుగాంతాగ్ని తగిలిన తర్వాత చల్లబడిన చంద్రునిలా, తపస్సు ఎందుకు చేయలేవు? హాయ్! నా మహా బలమైన చేతులు, ఇవాళ ఎక్కడ? నేను ఈగ కాళ్ల అడుగుపట్టి ఊగే సూదిలా మారిపోయానా? ఓ వజ్రబలమైన చేతులు, ఆనందదాయకులు, అశ్వమేఘాలా ప్రకాశవంతంగా, వింధ్య పర్వతాల్లా విస్తారమైన నడుములు, నిర్దోషమైన వృత్తబింబంలా నిర్మలంగా—ఇప్పుడు ఎక్కడ? ఆకాశంలా విస్తరించిన నా రూపం ఎక్కడ, సూది దారంలా చిన్నదైన ఈ కొత్త శరీరం ఎక్కడ? పర్వత గుహలవలె విస్తారమైన నోరు ఎక్కడ, సూది కన్ను లాంటి ఈ చిన్నదైన నోరు ఎక్కడ? మాంసపు ముక్కలు తినే పెద్ద తినుబోతు చర్య ఎక్కడ, నీళ్ళ బొట్టు మింగడమే పరిమితమైన ఈ చర్య ఎక్కడ? ఇదంతా నా స్వంత నాశన నాటకం. ఇంతలో, ఆ సూది, వాక్సామర్థ్యం కలిగి, ఇలా ఆలోచించి నిర్ణయించుకుంది—"నేను మళ్ళీ తపస్సు చేసి, నా మునుపటి శరీరాన్ని త్వరగా తిరిగి పొందుతాను." ఇలా నిర్ణయించుకుని, జనన మరణాల నుంచి మనసును ఉపసంహరించుకుని, హిమాలయ శిఖరానికి వెళ్లింది, తపస్సుకు దృఢ సంకల్పంతో నిలిచింది. ఆమె తన సూది రూపాన్ని స్వంత మనస్సు సృష్టిగా గ్రహించి, ప్రాణవాయువు రూపంలో, మనస్సు లేని శరీరంలో ప్రవేశించింది. లోపల తన సూది స్వభావాన్ని గ్రహించి, మనస్సుతో కూడిన ఆమె, ప్రాణవాయువు శరీరంతో హిమాలయ శిఖరానికి చేరుకుంది. అక్కడ, జంతువులెవరూ లేని చోట, గట్టి, బద్దలైన, అగడితో కూడిన నేలపై, దుమ్ముతో కప్పబడిన, అరణ్యాగ్ని వేడితో కాలిన భూమిపై నిలిచింది. మొక్కలు లేని విస్తారమైన నేలపై, ఒక్కతానే నిలబడి, ఎండిన గడ్డి తుప్పలాగా, ఎడారిలో అకస్మాత్తుగా ప్రత్యక్షమైంది. తన సూక్ష్మ పాదపు ఒకటిన్నర వేలుపై ఆధారపడి, తన మనస్సే పాదానికి ఆధారంగా తపస్సు ప్రారంభించింది. తన సూక్ష్మ పాదపు కొనతో భూమి దుమ్ము పొడుగు మార్గాన్ని ఆపేసి, శ్రమతో పైకి లేచి నిలబడింది. దుమ్ము, ఇసుక, రాళ్ల మధ్య తన పాదాన్ని బిగించుకుంటూ, చీకటి, అహింస, తీవ్రమైన నొప్పి, వృత్తాకారమైన నోరు, గాలిపైన జీవనం అన్నిటిని సహించేది. అరణ్యంలో, తల పైకి ఎత్తిన, నడుము వద్ద ఊగుతున్న, దూరాన్ని చూడగలిగే చురుకైన పాము వెంట వెళ్ళింది. ఆ పాము నోటి నుంచి వెలువడిన సూర్య కిరణం, సూదిలా ఉండి, ఆమెకు అనుచరంగా మారింది, ఆమె వెనుక భాగాన్ని కాపాడుతూ ఉండేది. చిన్నదైనా తనదైనదిగా మారిన దేనిపైనా మనుషులు ప్రేమను పెంపొందించుకుంటారు; అలాగే, సూర్య కిరణం కూడా, మిత్రుడిలా, సూది వంటి స్నేహితురాలిలో మమకారం పెంచుకుంది. ఆమె రెండవ మిత్రురాలు తపస్వినీ, నిర్మలమైనది; కానీ ఆ మిత్రురాలి సహవాసంలో, సూది మచ్చ పడినట్లుగా, తానే మలినమైంది. ఆ సూది పైనుంచి సూర్య కిరణం వెలువడినపుడు, ఆమె ముఖంలో మడతలు, చిరునవ్వు కనిపించేది; కానీ తర్వాత, ఆ చిరునవ్వు అక్కడున్న దుమ్ము వల్లనే అని తెలిసింది. దుమ్ముతో కప్పబడిన ఆమెను చూస్తున్నా, చెట్లు, వళ్ళి మొక్కలు, ఇతరులు, ఆ తపస్విని సూదిని చూడాలని తహతహలాడడంలో అలసిపోరు. ఇలా, ఆమె దుఃఖపు లోతుల్లోంచి, తపస్సు ద్వారా మునుపటి మహత్తరమైన పరాక్రమాన్ని తిరిగి పొందే దిశగా పయనించింది.