నేను మిత్రుడు కాదు, సేవకుడు కాదు, తల్లి కాదు, తండ్రి కాదు; నాకు బంధువు లేదు, సహాయకుడు లేదు, అన్నయ్య లేదు, కుమారుడు లేదు. నాకు శరీరం లేదు, నివాసం లేదు, ఆధారపడే ఎవ్వరూ లేరు; అడవిలోని ఆకు లా, ఒకచోట నిలకుండానే తిరుగుతున్నాను. ఎన్నో విపత్తుల భారాన్ని మోస్తూ, తీవ్రమైన దుఃఖంలో స్థిరంగా ఉన్నాను; అస్థిత్వం లేకపోవాలని కోరుకుంటున్నాను, కానీ అది కూడా నాకు దక్కడం లేదు. నా స్వంత శరీరాన్ని నేను మాయలో పడిపోయి వదిలేశాను—అర్థం లేని మనస్సుతో, కోరిక రత్నాన్ని చేతిలోంచి జారవిడిచిన మూర్ఖుడిలా. దురదృష్టం ముందుగా మనస్సును మాయలోకి నడిపిస్తుంది, ఆ తర్వాతే అది వస్తుంది; ఆ తర్వాత అది పెరిగిపోతూ, మరింత దురదృష్టాన్ని తెస్తుంది. నేనెన్నో సార్లు నేలపై నిద్రించాను, మార్గాల్లో తిప్పబడ్డాను, లోపల గాయాల్లోకి నెట్టబడ్డాను—హాయ్! నా దుఃఖాల పరంపర అంతం లేదు. ఎప్పుడూ ఇతరులకు సేవ చేస్తూ, ఇతరుల కోసమే తిరుగుతూ, నేను పరమ దురదశకు చేరుకున్నాను; ఇతరుల ఇష్టానికి వశుడిగా మారిపోయాను. నేను సంపాదించేది చాలా తక్కువ, అది కూడా కష్టంతో కూడినదే; నా వంటి దురదృష్టవంతుడికి దురదృష్టమే దొరకడం కూడా కష్టం. భయంకరమైన వేతాళుడు లేచి, నేను శాంతిని వెతికే ప్రయత్నంలో నాశనం మాత్రమే తెచ్చాడు; ధనం దానం చేయాలనుకున్నపుడు నాశనం నన్ను పట్టుకుంది. నేను అంధుడిలా, ఆ గొప్ప శరీరాన్ని ఎందుకు వదిలేశానో! నాశనం తప్పదనిపించినప్పుడు, ఇలాంటి అశుభమైన ఆలోచనలు వస్తాయి. లోపల కాలిపోయి, చిన్న పురుగు రెక్క కన్నా తక్కువగా, ధూళి గుట్టల్లో పోయిన నన్ను ఎవరు రక్షిస్తారు? నాశనం చెందిన ఆశలు, లోపల విరక్తి కలవారికి ఎలా మళ్లీ పుట్టుకొస్తాయి?—పల్లెటూరి దారిలోని గడ్డి తుప్పు కొండపై కనిపించడంలా. అజ్ఞానంలో ఉండేవారికి పురోగతి ఎలా ఉంటుంది? చిమ్మచీకటిలో నిప్పురవ్వ కూడా కనిపించదు, జున్నుగుండెలో వెలుగు వెతికే వారికి. కాబట్టి, నా ఆశలు నశించిపోయిన ఈ స్థితిలో, ఇంకా ఎన్నాళ్ళు బాధలో నలిగిపోవాలో నాకు తెలియదు. ఎప్పుడైనా నేను, మహాగిరి అంజన కుమార్తె లా, ఆకాశం భూమికి మధ్య బేరిల్ స్తంభంలా నిలబడతానా? మేఘపు తీరంలా చేతులు, మెరుపులా కళ్ళు, మబ్బుల వలయాలు ధరించి, వదులుగా జుట్టు, నల్ల వస్త్రాలతో అలంకరించబడిన ఆమెలా? మేఘంలా పొట్ట, నాట్యమాడే కిరీటపు పక్షి, వర్షమేఘపు రంగులో దీర్ఘమైన, ఊగిపడే వక్షోజాలు, మద్యంలా ప్రవహించు రూపం. ఆమె నవ్వు సూర్యుని చక్రాన్ని బూడిదతో కప్పేస్తుంది, కాంతిని అడ్డుకుంటుంది, సమస్తాన్ని భక్షించదలచిన రూపాన్ని ధరించుతుంది. కండ్లు, ఉప్పులు, వడకట్టే బుట్టలు, కట్టెలు కలిగిన భారీ హారాన్ని ధరించి, కొండమీద నుంచి మరో కొండపైకి అడుగుపెడుతూ సంచరిస్తుంది. ఎప్పుడైనా నేను, మేఘంలా మెరుస్తున్న ఆ విస్తారమైన పొట్టను పొందుతానా? నా గోళ్ళ వరుస వర్షమేఘాల గుంపులా ఘనంగా ఉంటాయా? నా నవ్వుతో మహారాక్షసులను పారదోలుతానా? మత్తులో, అడవిలో స్వేచ్ఛగా నాట్యమాడుతూ, నా నితంబాల ధ్వనితో మారుమూలలు మారుస్తానా? ఎప్పుడైనా నా మధురమైన పొట్టను బలమైన మద్యం కుండలు, మృత మాంసపు గుట్టలు, ఎముకలతో నింపుకుని, మిగతా అన్నింటినీ వదిలేస్తానా? ఈ మహావిశ్వానికి రక్తం తాగి, అలసిపోయి, నాట్యమాడి, విశ్రాంతి నిద్రలోకి జారిపోతానా? నా ప్రకాశవంతమైన శరీరాన్ని నా స్వంత చితిలో కాల్చి, బంగారపు ముద్రలతో బూడిదగా మారిపోతానా? ఒకప్పుడు కాజలపు పర్వతంలా చీకటి, అన్ని దిక్కులను నింపిన నా శరీరం, ఇప్పుడు ఎలుక బిల్లులా చిన్నదిగా, గడ్డి రెక్కలాగా బలహీనంగా మారింది. మూర్ఖుడు బంగారాన్ని మట్టి అనుకుని వదిలేస్తాడు; అలానే నేను కూడా, చిన్నపాటి కోరిక కోసం, నా ప్రకాశవంతమైన రూపాన్ని వదిలేశాను. హాయ్! మేఘాలతో నిండిన వింద్యపర్వత గుహలాగా విస్తరించిన పొట్ట, నీవెందుకు నేడు సింహాలు, ఏనుగులు, ఇతర జంతువులను అంతం చేయడం లేదు? ఓ బాహువులు! ఒకప్పుడు భారాన్ని మోసి వంగిన శిఖరాలు, చంద్రునిలా మెరుస్తున్న గోర్లు—ఇప్పుడు యజ్ఞార్ధంగా చంద్రుని వెంబడించడానికి ఎందుకు ప్రయత్నించడంలేదు? ఓ ఛాతీ! ఒకప్పుడు స్ఫటిక, బేరిల్ పర్వతాల శిఖరాల్లా అందంగా, ఇప్పుడు సింహాల గుహలను మోయినట్లు కేశవనాన్ని ఎందుకు మోయడం లేదు? ఓ కళ్ళు! ఒకప్పుడు చీకటి రాత్రిలో అగ్నికాంతులా మెరిసినవి, ఇప్పుడు దిక్కులను అగ్నికిరణాల హారంతో అలంకరించడంలేదు? ఓ భుజసంధి! నీవు పోయిపోయావు, భూమిపై పడిపోయావు; కాలం నిన్ను నలిపేసింది, రాళ్ల మధ్య నలిగిపోయావు. ఓ చంద్రబింబంలా ముఖం! నీవు నీ అంతర్గత కాంతితో తపస్సు చేయడం లేదు—కాలాంతంలో కాలిన చంద్రబింబం చల్లగా మారినట్లు. హాయ్! నా గొప్ప, శక్తివంతమైన చేతులు ఎక్కడ పోయాయి? నేను ఈ రోజు ఈగ కాలి తాకిడిలో ఊగే సూదిలా మారిపోయానా? ఓ చేతులు! ఒకప్పుడు వజ్రంలా బలమైనవి, ఆనందాన్ని ప్రసాదించినవి, అశ్వంలా మెరిసినవి, విస్తారమైన నితంబాలు, వింట్యపర్వతాల్లా, మణిపూసలా స్వచ్ఛమైనవి. ఆ ఆకాశంలా విస్తృతమైన రూపం ఎక్కడ, ఈ సూదిపోనెత్తు లాంటి చిన్న శరీరం ఎక్కడ? పర్వత గుహలా గాబరిపడే నోరు ఎక్కడ, సూదికన్ను లాంటి చిన్నదైన నోరు ఎక్కడ? మాంసంతో నిండిన భోజనం ఎక్కడ, నీటి చుక్కను మింగడమే పెద్ద పని అయిన స్థితి ఎక్కడ? నా స్వంత నాశనానికి ఇదంతా నేను చేసుకున్న నాటకం. అప్పుడు, ఆ సూదికి వాక్సామర్థ్యం కలిగి, ఇలా ఆలోచించి నిర్ణయించుకుంది: “నేను మళ్లీ తపస్సు చేయాలి, త్వరగా నా పూర్వ శరీరాన్ని తిరిగి పొందాలి.” ఇలా ఆలోచిస్తూ, జనన మరణాలనుండి మనస్సును ఉపసంహరించుకొని, హిమాలయ శిఖరానికే వెళ్ళింది, తపస్సులో దృఢంగా నిలబడింది. అప్పుడు, తన సూది రూపాన్ని తన సొంత మనస్సు సృష్టి అని గ్రహించి, ప్రాణవాయువు స్వరూపంగా, మనస్సు లేని శరీరంలోకి ప్రవేశించింది. ఆ తరువాత, సూది స్వభావాన్ని తనలోనే తెలుసుకుని, మనస్సుతో కూడిన ప్రాణవాయువు శరీరంగా, హిమాలయ శిఖరాన్ని చేరుకుంది. అక్కడ, సజీవులు లేని చోట, గట్టిపాటి, రాళ్లతో కూడిన, Uneven నేల మీద, దుమ్ముతో కప్పబడి, భయంకరమైన అరణ్యాగ్ని వేడితో కాలిన ప్రదేశంలో తపస్సు ప్రారంభించింది.