ఒకప్పుడు, దుష్టుడు తన స్వీయ దుష్టతను గ్రహించకుండా, ఇతరులను క్షతపరిచినప్పుడు—even ఒక చిన్న దారాన్ని గుచ్చినంత మాత్రాన—తనకు సంతృప్తి కలుగుతుంది. అతనికి తెలుసు కేవలం నాశనం చేయడమే, తన దుష్టతను మాత్రం తెలిసికొనడు. ఈ ప్రపంచంలో వస్తువుల స్వభావం ఎంత విచిత్రంగా ఉంటుందో! అవి మట్టిలో మునిగిపోతాయి, ఆకాశంలో సంచరిస్తాయి, వాయువులతో ఆడుతాయి; నేలపై, రోడ్డు మీద, ఇంట్లో, మార్కెట్లో, అడవిలో, అంతర్గృహంలో, చేతిలో, చెవి కమలంలో, ఇంట్లో మృదువైన బంతుల్లో, రంధ్రాల్లో, కలప లేదా మట్టిలో, హృదయ నాళాల్లో—ఇలా వస్తువుల స్వరూపం అన్ని చోట్ల విస్తరించి ఉంటుంది. ఒక సన్యాసి ఇలా ఉపదేశించిన తరువాత, ఆ రోజు సాయంత్రం సమీపించింది; సూర్యుడు అస్తమించగా, సభలోని ప్రజలు నమస్కారం చేసి, సూర్య కిరణాలు మసకబారుతున్న వేళ, స్నానం చేయడానికి వెళ్ళారు. కాలం గడిచింది. రాక్షసి కర్కటి, మానవ మాంసాన్ని తినడం ద్వారా, నిజంగా సంతృప్తిని పొందింది. గత రోజున, కేవలం రక్తపు చుక్కతోనే ఆమె తృప్తి చెందింది; కానీ, లోపల త్రాగు సూదిని నింపడం ఎంత కష్టమో, అంత తట్టుకోవడం కూడా కష్టమే. ఆమె మనసులో ఇలా ఆలోచించుకుంది: “అయ్యో! నేను ఎంత దుర్భాగ్యవంతురాలిని! సూదిగా మారిపోయాను; నా శక్తి పోయింది, నేను ముక్కను కూడా తినలేను. నా విస్తారమైన అవయవాలు ఎక్కడ పోయాయి, ఓ మూర్ఖమైన మనసా? అడవిలో మబ్బులు ఆడుతూ ఆకులు ఎండిపోయినట్లు, నా అవయవాలు అంతా మాయమయ్యాయి. నాలో, దుర్దృష్టవశాత్తు, మధురమైన, రసవంతమైన మాంసాన్ని తినడంలో ఆనందం, కొవ్వు, రక్తం మత్తు కూడా కనీసం మిగలలేదు. నేను మట్టిలో మునిగిపోతున్నాను, నేలపై పడిపోతున్నాను; జన సమూహాల చేత నాశనమవుతున్నాను, దొంగల చేత నలిపిపోతున్నాను. అయ్యో, నేను నాశనమయ్యాను, నేను అశక్తురాలిని, నాకు ఓదార్పు లేదు, ఆశ్రయం లేదు; ఒక దుఃఖం నుంచి మరొక దుఃఖంలోకి, కష్టంలో నుంచి మరింత కష్టంలోకి మునిగిపోతున్నాను. నాకు స్నేహితుడు లేదు, సేవకుడు లేదు, తల్లి లేదు, తండ్రి లేదు; బంధువు లేదు, సహాయకుడు లేదు, అన్నయ్య లేదు, కుమారుడు లేదు. నాకు శరీరం లేదు, నివాసం లేదు, ఆధారం లేదు; అడవిలో ఆకులా, నేను ఆశ్రయించదగిన చోటు లేకుండా తిరుగుతున్నాను. నేను కష్టాల భారం మోయుతూ, తీవ్రమైన బాధలో స్థిరంగా ఉన్నాను; నేను లేనితనాన్ని కోరుకుంటున్నాను, కానీ అది కూడా నాకు దొరకడం లేదు. నా శరీరాన్ని నేను, మాయలో మునిగిన మనసుతో, విడిచిపెట్టాను; మూర్ఖుడు కోరికను తాకట్టు పెట్టిన మణిని చేతిలో నుంచి వదిలిపెట్టినట్లుగా. మొదట దుర్దృష్టం మనసులో మాయను కలిగిస్తుంది, తర్వాత అది వస్తుంది; అనంతరం, అది మరింత పెరిగి, దుర్భాగ్య రూపంలో విస్తరిస్తుంది. నేను నేలపై నిద్రపోయాను, రోడ్లపై తిప్పబడాను, గాయాల్లోకి నెట్టబడాను—అయ్యో, నా అంతులేని కష్టాల పరంపర! ఎప్పుడూ ఇతరులకు సేవ చేస్తూ, ఎప్పుడూ ఇతరుల కోసం తిరుగుతూ, నేను పూర్తిగా దుర్భాగ్యాన్ని చేరుకున్నాను; నేను ఇతరుల సంకల్పానికి లోబడి పోయాను. నేను తక్కువ వేతనాన్ని సంపాదిస్తున్నాను, అది కూడా కష్టంతో కూడినది; నా వంటి దుర్దృష్టవంతుడికి, దుర్దృష్టం కూడా దొరకడం కష్టం. విక్రమంగా ఉన్న వేతాలుడు వచ్చాడు, నాకు శాంతిని ఇవ్వకుండా నాశనాన్ని మాత్రమే తెచ్చాడు; సంపదను దానం చేయబోయినప్పుడు కూడా నాశనం వచ్చింది. నాకు, అంధురాలిగా, ఆ గొప్ప శరీరాన్ని ఎందుకు వదిలిపెట్టాను? నాశనం తప్పనిసరిగా ఉన్నప్పుడు, అశుభమైన ఆలోచనలు కలుగుతాయి. ఎవరూ నన్ను రక్షించగలరు? లోపల కాలిపోయి, క్షీణించిన, పురుగు రెక్క కన్నా చిన్నదిగా, ధూళి గుట్టల్లో పోయిన నన్ను? నాశనమైన ఆశలు, లోపల వేరుపడినవారికి, మనసులో ఎలా పుట్టగలవు? గ్రామ మార్గంలో నలుగురు గడ్డి పళ్ళు పర్వతంపై కనిపించినట్లుగా. అజ్ఞానంలో ఉండేవారికి అభివృద్ధి ఎలా సాధ్యమవుతుంది? అగ్ని పురుగు వెంబడించే వారికి, చిన్న వెలుగు కాంతి కూడా కలుగదు. కాబట్టి, నాశనమైన ఆశ కలిగిన నేను, ఎంతకాలం ఇంకా ఈ దుఃఖపు గోతుల్లో పడిపోవాలి, నాకు తెలియదు. ఎప్పుడు నేను, గొప్ప పర్వతపు కుమార్తె అంజనలా, ఆకాశం, భూమి మధ్య బేరిల్ రాతి స్తంభంలా నిలబడతాను? ఆమె చేతులు మబ్బుల గట్టులా, కళ్ళు మెరుపు పిడుగుల్లా, మబ్బు వలలలో దుస్తులు, విడిపెట్టిన జుట్టు, నల్ల వస్త్రాలు ధరించి ఉంటుంది. ఆమె పొత్తు మబ్బుల్లా, తలపొగ తలపాగా ఊగుతూ, పొడవైన, ఊగే వక్షోజాలు వర్ష మబ్బుల్లా నల్లగా, మద్యం ప్రవాహంలా ప్రవహిస్తుంది. ఆమె నవ్వు సూర్యుని తలాన్ని బూడిదతో కప్పుతుంది, కాంతిని అడ్డుకుంటుంది, సమస్తాన్ని నాశనానికి తపించేవారి రూపాన్ని ధరిస్తుంది. ఆమె పిండిపోతులు, ముద్దలు, వడపత్రాలు, కయలు, గొప్ప మాల ధరించి, పర్వతం నుంచి పర్వత శిఖరానికి పాదం వేస్తూ సంచరిస్తుంది. ఎప్పుడు నేను, గొప్ప నల్ల మబ్బుల్లా ప్రకాశించే పెద్ద పొత్తును కలిగి ఉంటాను? ఎప్పుడు నా నఖాల వరుస వర్ష మబ్బుల్లా దట్టంగా ఉంటుంది? ఎప్పుడు నా చిరునవ్వు గొప్ప రాక్షసులను తరిమి వేస్తుంది? ఎప్పుడు మత్తులో అడవిలో, నా నితంబాలు మ్రోగిస్తూ, ఉన్మాదంగా నాట్యం చేస్తాను? ఎప్పుడు నా మధురమైన పొత్తును బలమైన మద్యం, మృత మాంసపు గుట్టలు, ఎముకలతో నింపుతాను, వేరే దేనిని తినకుండా? ఎప్పుడు నేను, గొప్ప లోకపు రక్తాన్ని తాగి, అలసిపోయి, నాట్యం చేసి, విశ్రాంతిలో నిద్రపోతాను? ఎప్పుడు నేను, ఆ ప్రకాశవంతమైన శరీరాన్ని నా అంత్యక్రియలో కాల్చి, బంగారం వంటి బూడిదను ఆప్యాయంగా తలచుకుంటాను? ఎంత దూరంగా ఉంది, ఈ శరీరం—ఒకప్పుడు కాజల్ పర్వతంలా నలుపుగా, అన్ని దిక్కులను నింపినది—ఇప్పుడు ఎలుక గూడు లాంటి చిన్నదిగా, గడ్డి పళ్ళు లాంటి బలహీనంగా మారింది. అజ్ఞానుడు బంగారాన్ని కూడా మట్టిగా భావించి వదిలిపెడతాడు; నేను కూడా, చిన్న విషయాల కోసం, ఈ ప్రకాశవంతమైన రూపాన్ని వదిలిపెట్టాను. అయ్యో, పెద్ద పొత్తు—వింధ్య పర్వతపు మబ్బుల గుహలలా—నువ్వు ఈ రోజు సింహాలు, ఏనుగులు, ఇతర జంతువులను ఎందుకు అంతం చేయడం లేదు? అయ్యో, చేతులు—ఒకప్పుడు బలంగా, భారంతో వంగిన శిఖరాలు, నఖాలు చంద్రుడిలా—నువ్వు ఇప్పుడు, హోమ సంకల్పంతో, చంద్రుని వెంబడించడానికి ఎందుకు ప్రయత్నించటం లేదు? అయ్యో, ఛాతీ—క్రిస్టల్, బేరిల్ పర్వత శిఖరాల్లా అందంగా—నువ్వు ఇప్పుడు, అడవి జుట్టును, సింహాల నివాసాలను పట్టుకున్నట్లుగా పట్టుకోవడం లేదు? అయ్యో, కళ్ళు—ఒకప్పుడు చీకటి రాత్రిలో జ్వలించు అడవిలా ప్రకాశంగా—నువ్వు ఇప్పుడు, నాకు దిక్కులను అగ్నికాంతి పూలమాలతో అలంకరించటం లేదు? ఈ విధంగా, కర్కటి తన గత వైభవాన్ని తలచుకుంటూ, తన దుర్భాగ్యాన్ని, లేనితనాన్ని, ఆశల నాశనాన్ని, మరియు తన పరిపూర్ణ రూపాన్ని తిరిగి పొందాలనే ఆకాంక్షను వ్యక్తీకరించింది.