వ్యానంలో స్థితిచెందిన, రోగాన్ని కలిగించే ఆ శక్తి శరీరంలోని అన్ని అవయవాల సారాన్ని చుట్టేస్తూ, హృదయం, గొంతు నొప్పి, ఊబకాయం, రంగు మారడం, మూర్ఖత్వం వంటి బాధలను కలిగిస్తుంది. ఈ దుష్టశక్తి ఎక్కువగా శుభ్రపరిచే వారి చేతిలో కనిపిస్తుంది; గోళీల లోపల నిద్రిస్తూ, చిన్నపిల్ల చేతి వేళ్ల చివరను చీల్చడంలో మాత్రమే ఆనందిస్తుంది. పాదంలోనికి ప్రవేశించి, రక్తం, మలవిసర్జన నాళాలలో వ్యాపించి, తక్కువ ఆహారం తినడంలోనే పరిపూర్ణంగా తృప్తి చెందుతుంది. అది మట్టి లోయలో చిత్తడిగా, ముఖం క్రిందపడి ఎంతో కాలం పడుకుంటుంది; తనకు కావలసినది దొరికినప్పుడు, అలాంటి వాసస్థలాన్ని ఎవరు వదులుకుంటారు? దురాశ మనసును పట్టుకుని ఉన్నవాడు దానిని అనేక మార్గాల్లో బయటపెడతాడు; ఎందుకంటే, ఉత్సవాల్లో కూడా, దుర్మార్గులకు కలహమే ఆనందాన్నిస్తుంది. పెట్టెలో దాచిన నాణెాన్ని ముద్దుగా చూసే వ్యక్తిలా, అహంకారాన్ని జీవుల నుంచి తొలగించడం చాలా కష్టం. పాశానికి బానిసైన మనస్సుతో, పాశాన్ని విసిరి, తన విధ్వంసాన్ని తానే తెచ్చుకుంటాడు; కానీ తెలివైనవాడికి స్వార్ధంలో మూర్ఖత్వం కలగదు. బట్టలోని దారం తెగిపోతే, వెంటనే అంతిమ వినాశనాన్ని పొందుతాను అనే నిశ్చలమైన, పవిత్రమైన ఆలోచన కలుగుతుంది. సూది వదిలిపెట్టినప్పుడు, దుమ్ము తగిలి, దెబ్బ తగలకుండానే వ్యాధి పుడుతుంది. సూదిపోలా సూక్ష్మంగా, కనబడని విధంగా, ఒక్కసారిగా మరుపు తెచ్చేలా, పదునుగా, చీల్చేలా, దుర్మార్గంగా, దివ్యసూదిలా పనిచేస్తుంది. ఒక దుర్మార్గుడు, తాను చేసిన దుర్మార్గాన్ని మాత్రమే తెలుసు, తన స్వంత దుర్మార్గాన్ని కాదు; కేవలం సూదితో దారం చీల్చి, ఇంకొకరికి హాని కలిగించినప్పుడు సంతోషిస్తాడు. అది మట్టిలో మునిగిపోతుంది, ఆకాశంలో సంచరిస్తుంది, గాలులతో ఆడుతుంది, నేలపై, మార్గంలో, ఇంట్లో, మార్కెట్లో, అడవిలో, గృహాంతరంలో, చేతిలో, చెవిలోని కమలంలో, ఇంట్లో ఉన్న మృదువైన నూలు గుండెలో, రంధ్రాలలో, కలపలో, మట్టిలో, హృదయ నాళాల్లో—ఇలా ప్రతిదానిలో వ్యాపించి ఉంటుంది. ఈ విధంగా ఋషి వివరిస్తుండగా, రోజు ముగిసింది; సూర్యుడు అస్తమించాడు. సభలో ఉన్నవారు నమస్కరించి, సూర్యుని చివరి కిరణాలతో కలిసి స్నానానికి వెళ్లారు. చాలా కాలం తరువాత, కర్కటి అనే రాక్షసి అన్ని మనుషుల మాంసాన్ని తినడంతో నిజమైన తృప్తిని పొందింది. నిన్నటి రోజున ఆమె కేవలం ఒక రక్తపు బొట్టు తాగి సంతృప్తి చెందింది; కానీ, ఈ తాపత్రయపు సూది అంతరంలో నిండిపోవడం ఎంత కష్టం! "హాయ్! ఎంత దారుణమైన స్థితిలోకి వచ్చాను! సూదిలా సున్నితంగా మారిపోయాను, నా బలమంతా పోయింది, చిన్న ముక్క కూడా తినలేను," అని ఆమె విచారించింది. "ఓ మూర్ఖ మనస్సా! నా విస్తారమైన అవయవాలు ఎక్కడ పోయాయి? అడవిలో మబ్బుల ఆటతో వాడిపోయిన ఆకుల్లా అవి కనబడడం లేదు. నా దురదృష్టానికి, రసమున్న మాంసాన్ని తినే ఆనందం, కొవ్వు, రక్తం తాగే మత్తు, ఇవన్నీ పూర్తిగా లేవు. నేనిప్పుడు మట్టిలో మునిగిపోతున్నాను, నేలమీద పడిపోతున్నాను; జనసమూహాల చేత నాశనం అవుతున్నాను, దొంగల చేత తొక్కబడిపోతున్నాను. హాయ్! నేను నాశనమయ్యాను, నాకు దిక్కులేదు, ఆశ్రయం లేదు; ఒక బాధ నుంచి మరొక బాధకు, కష్టాల నుంచి మరింత కష్టాలకు వెళ్తున్నాను. నాకు స్నేహితుడు లేదు, సేవకుడు లేదు, తల్లి లేదు, తండ్రి లేదు; బంధువు, సహాయకుడు, అన్న, కుమారుడు ఎవ్వరూ లేరు. నాకు శరీరమూ లేదు, నివాసమూ లేదు, ఆధారపడదగినవారు ఎవరూ లేరు; అడవిలో ఆకుల్లా, ఒకచోట నమ్మకంగా ఉండకుండా తిరుగుతున్నాను. విపత్తుల భారాన్ని మోయడం, గొప్ప కష్టాల్లో ఉండడం నా వంతైంది; నేను లేనిది కావాలని కోరుకుంటున్నా, అది కూడా రాదు. నా స్వంత శరీరాన్ని నేను మూర్ఖబుద్ధితో వదిలేసాను; కోరికలు నెరవేర్చే రత్నాన్ని చేతిలోంచి జారవిడిచిన మూర్ఖుడిలా. దురదృష్టం ముందు మనస్సును మాయలో పడేస్తుంది, తర్వాతే అది వస్తుంది; ఆ తరువాత అది మరింత విస్తరించి, కష్టాల పరంపరగా మారుతుంది. నేను నేలపై నిద్రించాను, రోడ్లపై తిప్పబడాను, గాయాల లోపల నెట్టివేయబడ్డాను—హాయ్, నా అంతులేని కష్టాల పరంపర! ఎప్పుడూ ఇతరులకు సేవ చేస్తూ, ఇతరుల కోసం తిరుగుతూ, పూర్తిగా దురదృష్టంలోకి జారిపోయాను; ఇతరుల చేతిలో బానిసగా మారిపోయాను. చిన్న జీతం సంపాదిస్తున్నాను, అది కూడా కష్టంతో కూడినదే; నా వంటి దురదృష్టవంతుడికి దురదృష్టమే దొరకడం కష్టం. భయంకరమైన వేతాళుడు వచ్చి, నేను శాంతిని వెతుకుతున్నప్పుడు నాశనాన్ని మాత్రమే తెచ్చాడు; ధనాన్ని ఇచ్చేందుకు ప్రయత్నించినప్పుడు, నాశనం నన్ను వెంబడించింది. ఓ మూర్ఖత! నేను ఎందుకు నా గొప్ప శరీరాన్ని వదిలేశాను? నాశనం తప్పదని తెలిసినప్పుడు, ఇలాంటి అపశకున ఆలోచనలు వస్తాయి. లోపల కాలిపోయి, పురుగు రెక్క కన్నా చిన్నదై, దుమ్ము గుట్టల్లో పోయిన నన్ను ఎవరు రక్షిస్తారు? నాశనం చెందిన ఆశలు, లోపల విరక్తి కలిగిన వారి మనస్సులో ఎలా పుడతాయో? ఊరిమార్గంలో ఉన్న గడ్డి పూలు పర్వత శిఖరంపై కనిపించడంలా. అజ్ఞానంలో ఉండేవారికి అభివృద్ధి ఎలా కలుగుతుంది? నిప్పులు పుట్టించే పురుగుల వెంటపడేవారికి చిన్న వెలుగు కూడా కనిపించదు. కాబట్టి, నేను ఇంకా ఎంతకాలం ఈ దుర్భాగ్యపు అగాధాలలో పడుతూ ఉండాలో నాకు తెలియదు; ఆశలు నాశనమైనవాడిని. ఎప్పుడైనా నేను మహాపర్వతపు కుమార్తె అంజనలా, ఆకాశం-భూముల మధ్య బేరిల్ స్తంభంలా నిలబడతానా? మెఘాల తీరాల్లా చేతులు, మెరుపుల్లా కళ్ళు, మబ్బుల వలయాలు ధరించిన దుస్తులు, విరిగిన జుట్టు, నల్లని వస్త్రాలు—అలాంటి రూపాన్ని ఎప్పుడైనా పొందుతానా? మబ్బుల్లా పొట్ట, నాట్యమాడే కిరీటం, మేఘాల్లా నల్లని, ఊగే వక్షోజాలు, మద్యం ప్రవాహంలా ప్రవహించే రూపం. ఆమె నవ్వు సూర్యుని కిరీటాన్ని బూడిదతో కప్పేస్తుంది, కాంతిని నిరోధిస్తుంది; సమస్తాన్ని భక్షించేందుకు ఉద్దేశించిన రూపాన్ని ధరిస్తుంది. ముద్దలు, ఊలు, వడపోతలు, తాడులు కలిగిన భారీ హారాన్ని ధరించి, పర్వతాలపై పాదాన్ని ఉంచుతూ సంచరిస్తుంది. ఆ గొప్ప నల్ల మేఘంలా మెరిసే విస్తారమైన పొట్టను ఎప్పుడైనా నేను పొందుతానా? నా వేళ్ల గోళ్లు మేఘాల గుట్టల్లా దట్టంగా ఎప్పుడైనా ఉంటాయా?