ఒకసారి, ఒక మేధావి సభికుల సమక్షంలో ఇలా వివరించాడు: “రెండు రకాల వస్త్రాలైన పట్టు లేదా మగ్గు వస్త్రాల్లోనూ సూదిని గుచ్చితే అది సమంగా ప్రవేశిస్తుంది. కానీ, ధర్మం–అధర్మాల మధ్య తేడాను పట్టించుకోకపోవడం మూర్ఖత్వం. సూదిను బాగా పట్టుకుని, దాని కాంతివంతమైన దారాన్ని వేయగా, అది నిత్యం తానే తాను ముందుకు సాగుతూ, ఎడతెగని దారాన్ని ఉమ్ముతున్నట్టు కనిపిస్తుంది. సూదికి త్రీవ్రత, హృదయరాహిత్యం ఉన్నప్పటికీ, దారాన్ని పొడవగా దాటి ఉన్నా, మృదువైన వస్తువుల్లోకి అది కష్టంగా, నెమ్మదిగా ప్రవేశిస్తుంది. ఎంత మందమైనా, అది గాడిద నోటిలో దూరినా, సూది తన స్వభావాన్ని మార్చుకోదు—అది గుచ్చని, హృదయరాహిత్యంతో, అదృష్టం లేని రాణిలా ఉంటుంది. సూది తన పదును వాడి, ఇతరులను గాయపరచకుండా, దానికి మార్గం ఉండదు; గుచ్చిన తర్వాత, అది చెవి కుండలో వేలాడుతూ నిశ్చలంగా ఉంటుంది. చేతిలోంచి జారిపోతే, అది పత్తి తుంపలో అందంగా పడిపోతుంది—ఇది స్నేహానికి ఉపమానం. మనకు సొంత స్వభావానికి అనుగుణంగా ఉండే స్నేహితుడిని ఎవరు ఇష్టపడరు? సామాన్యులలో, మోహమయమైన వృత్తులతో కలిసిన మనస్సున్నవారు, తాము సమానమైన వారితో స్నేహాన్ని విడిచిపెట్టాలనుకుంటారా? ఒకసారి విడిచిపెట్టిన ప్రాణబలం, ఇనుప గదిలో కలవరపడుతూ, బెల్లోస్ వాయువులతో ఉత్తేజితమై, ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోవాలని తపిస్తుంది. ప్రాణ, అపాన ప్రవాహంలో, హృదయ పద్మంలో తిరుగుతూ, తీవ్రమైన దుఃఖశక్తి, జీవాత్మ శక్తిలా ఉద్భవిస్తుంది. సమాన వాయువు వ్యతిరేకత వల్ల అది సమానంతో పాటు కదులుతుంది; ఉదాన వాయువు తిరుగుబాటు వల్ల అది ఉదానంతో సాగుతుంది. వ్యాన వాయువులో స్థితమై, అది అన్ని అవయవాలలో వ్యాపించి, హృదయ, కంఠాలలో నొప్పి, వాపు, వర్ణహీనత, మూర్ఛ వంటి వ్యాధులను కలిగిస్తుంది. సాధారణంగా, అది శుభ్రపరిచే వ్యక్తి చేతిలో ఉంటుంది; వొక పాపం, అది పిల్ల చేతి వేలి చివరను గుచ్చడంలో ఆనందిస్తుంది. కాళ్లలోకి ప్రవేశించి, రక్తం, మలమూత్ర నాళాల్లో వ్యాపించి, చిన్నచిన్న ఆహారంతో సంతృప్తి చెందుతుంది. మట్టిలోని రంధ్రంలో, ముఖాన్ని క్రిందబెట్టుకుని, చాలా కాలం పడుకుని ఉంటుంది; తాను కోరినది సాధించినవాడు, అలాంటి స్థలాన్ని ఎందుకు విడిచిపెడతాడు? క్రూరత చేత పట్టుబడిన మనస్సున్నవాడు, దానిని అనేక మార్గాల్లో ప్రదర్శిస్తాడు; పండుగ సమయంలో కూడా, తక్కువ స్థాయి మనుషులకు కలహమే ఆనందం. పెట్టెలో దాచిన నాణేను ఎంత గొప్పగా భావిస్తారో, అలాగే, అహంకారాన్ని ప్రాణులలో నుండి తొలగించడం చాలా కష్టం. పాశానికుడు జూదంలో మునిగి, తన నాశనాన్ని తానే తెచ్చుకుంటాడు; కానీ, తెలివైనవారు స్వార్థాన్ని సాధించడంలో మూర్ఖత్వానికి లోనుకారు. వస్త్రంలో దారం తెగిపోతే, నేను తక్షణమే పరమ నాశనాన్ని పొందుతాను—ఈ ఆలోచన చాలా పవిత్రమైనది. సూదిని పక్కన పెట్టితే, అది రేణువులతో నిండిపోతుంది; బయట గుచ్చకపోతే, దానిలో వ్యాధి కలుగుతుంది. సూది క్షుద్రంగా, కనపడని విధంగా ఉన్నా, అది ఒక్కసారిగా మర్చిపోవడాన్ని కలిగించగలదు; పదును, గుచ్చే స్వభావం, క్రూరత—ఇవి దివ్య సూదిలా పనిచేస్తాయి. ఇతరులను గుచ్చడం ద్వారా హాని కలిగిస్తే సంతృప్తి పొందే దుష్టుడు, తాను నాశనం చేసే మార్గాన్ని మాత్రమే తెలుసు, తన దుష్టత్వాన్ని మాత్రం గ్రహించడు. సూది మట్టిలో మునిగి, ఆకాశంలో ప్రయాణించి, వాయువులతో ఆడుతూ, నేలపై, రహదారిలో, ఇంట్లో, మార్కెట్లో, అరణ్యంలో, అంతఃపురంలో, చేతిలో, చెవి పద్మంలో, ఇంట్లో ఉన్న మృదువైన బంతుల్లో, రంధ్రాల్లో, కలప లేదా మట్టిలో, హృదయ నాళాల్లో—అలా అన్ని చోట్ల వ్యాపించి ఉంటుంది. ఇదే వస్తువుల స్వరూపం. ఈ విధంగా మునివరు వివరించిన తర్వాత, సాయంత్రం సమయం అయింది. సూర్యుడు అస్తమించగా, సభికులు నమస్కరించి, సూర్య కిరణాల మధ్య స్నానానికి వెళ్ళిపోయారు. కాలం గడిచింది. అప్పుడొకప్పుడు, కర్కటి అనే రాక్షసీ, మానవ మాంసాన్ని తిని పూర్తిగా తృప్తి పొందింది. నిన్నటి రోజే, ఆమెకు ఒక రక్తపు బొట్టు సరిపోయింది; కానీ, లోపల ఉన్న దాహపు సూది ఎప్పుడూ నిండదు—దాన్ని భరించడం చాలా కష్టం. ఆమె తనలో తానే విచారించింది: “హాయ్! ఎంత దురదృష్టవంతురాలినయ్యాను! సూదిలా మారిపోయాను. నేను క్షుద్రురాలిని, నా బలం పోయింది, ఒక్క ముద్ద కూడా తినలేను. నా విస్తారమైన అవయవాలు ఎక్కడ పోయాయి, ఓ మూర్ఖ మనసా? అడవిలో మబ్బు మేఘాల ఆటలో ఎండిపోయిన ఆకుల్లా అవి కనపడడం లేదు. నా లో, రసమున్న మాంసాన్ని, కొవ్వును, రక్తాన్ని ఆస్వాదించడంలో ఆనందానికి లేడు. నేనిప్పుడు మట్టిలో మునిగి, నేలపై పడిపోతాను; ప్రజల గుంపులచేత నాశనం అవుతాను, దొంగలచేత నలిగిపోతాను. హాయ్! నేను నాశనమయ్యాను, నేను అశక్తురాలిని, నాకు శాంతి లేదు, ఆశ్రయం లేదు; దుఃఖంలో నుంచి మరింత దుఃఖంలోకి, కష్టంలో నుంచి మరింత కష్టంలోకి మునిగిపోతున్నాను. నాకు స్నేహితుడు, సేవకుడు, తల్లి, తండ్రి, బంధువు, సహాయకుడు, అన్న, కుమారుడు ఎవ్వరూ లేరు. నాకు శరీరం లేదు, నివాసం లేదు, ఆశ్రయించదగినవాడు ఎవరూ లేరు; అడవిలో ఆకుల్లా, స్థిరంగా ఉండే చోటు లేకుండా తిరుగుతాను. విపత్తుల భారాన్ని మోస్తూ, తీవ్రమైన కష్టంలో స్థిరమై ఉన్నాను; అస్తిత్వం లేకపోవాలని కోరుకుంటున్నాను, కానీ అది కూడా జరగడం లేదు. తప్పుదారి పట్టిన మనస్సుతో, నా శరీరాన్ని నేనే వదిలేశాను; కోరిక రత్నాన్ని చేతిలోంచి జారేసిన మూర్ఖుడిలా. దురదృష్టం ముందు మనస్సును మాయ చేయిస్తుంది, తర్వాత అది వస్తుంది; ఆపై, అది మరింత పెరిగే కష్టరూపంలో వ్యాపిస్తుంది. నేను నేలపై నిద్రించాను, మార్గాల్లో తిప్పబడాను, గాయాల లోపల నెట్టివేయబడ్డాను—హాయ్! నా అంతులేని దుఃఖ పరంపర! ఎప్పుడూ ఇతరులకు సేవ చేస్తూ, ఇతరుల కోసమే తిరుగుతూ, పరమ దురవస్థకు చేరుకున్నాను; ఇతరుల సంకల్పానికి లోబడి పోయాను. చిన్న ఉపాధి సంపాదించాను, అది కూడా కష్టంతో కూడినది; నా వంటి దురదృష్టవంతురాలికి, దురదృష్టమే దక్కడం కూడా కష్టం. భయంకరమైన వేతాళుడు వచ్చి, నేను శాంతిని కోరినప్పుడు నాశనాన్ని మాత్రమే ఇచ్చాడు; ధనం దానం చేయాలనుకున్నప్పుడు కూడా నాశనం ఎదురైంది. హాయ్! నేను ఎంత మూర్ఖురాలినో, ఆ గొప్ప శరీరాన్ని ఎందుకు వదిలేశాను? నాశనం తప్పదని తెలిసినప్పుడు, ఇలాంటి అశుభ ఆలోచనలు కలుగుతాయి.” ఇలా, సూదిగా మారిన కర్కటి తన గతాన్ని తలచుకుంటూ, తన దురదృష్టాన్ని వాపోయింది.