మనస్సు స్వరూపశక్తి వల్ల సంచారమనే ఈ సంసారచక్రం, గాలి తాకిన గడ్డి తంతువులా, దిక్కుల అంతటా వ్యాపిస్తుంది. అది తన నోటిద్వారా, అందమైన వస్త్రం నెయ్యడంలో, ఆ తంతువును చివరకు త్వరగా విడుదల చేస్తుంది—ఎలాగో, ఒక స్త్రీ హృదయంతో లీనమై ప్రసవించునట్లు. అలాగే, ఆ ఉన్నత శక్తి రసంతో, సూది హృదయాన్ని విస్తారంగా తెరిచి, ఆ సూత్రాన్ని వస్త్రంలో నిరంతరం విడుదల చేస్తుంది. పాతదైన వస్త్రాన్ని సూది వెంటనే పూరించగలదని, ఇక్కడ ఉదాహరణగా, చినిగిపోయిన వస్త్రాన్ని సూది వెంటనే కుట్టినట్లు చెప్పబడింది. తంతువుల కాంతివంతమైన కిరణాలను లాగుతూ, సూది వస్త్ర హృదయాన్ని పొందుతుంది; అలా ఆ ఉన్నత శక్తివల్ల కాంతి త్వరగా నేయబడుతుంది, సూర్యకిరణాల వలె. కాని, అదే స్థిరమైన రూపం, అలసిన నింపుడుగా ఉన్నప్పుడు, సూది అనే రాక్షసిని హృదయంలో కర్మఫలం వలె బాధిస్తుంది. సూది కొంచెం కదిలితే, గుర్రపు నడుము శబ్దంలా చీల్చుతుంది; తన స్వభావానుసారం పనిచేస్తూ అలసటను కలిగిస్తుంది. అది వస్త్రంలో తంతువును నాలుగు దిశల్లో చీల్చుతుంది, శరీరంలోని దీర్ఘమైన వాసనలను స్పర్శలాగా ప్రసరిస్తుంది. త్వరగా నడిపించిన సూది వస్త్రంలో పరుగెడుతుంది, ముఖం కనబడదు—అలాగే, దుష్టులు దాచిన చోట ప్రాణబంధువులను గాయపరిచే ప్రయత్నం చేస్తారు. తంతువుతో నింపబడిన సూది, తన కళ్లతో పదును చూసి, "ఎక్కడ చీల్చాలి?" అని ఆలోచిస్తుంది—ఇది తెలివిగలవారి కోరిక. పట్టు లేదా మట్టివస్త్రంలోనైనా, పదునైన సూది సమానంగా పోతుంది; ధర్మాధర్మాల మధ్య తేడా పట్టనివాడు మూర్ఖుడే. బొటనవేళ్ల మధ్య నలిపి, మెరిసే తంతువును మోస్తూ, అంతులేని దారాన్ని ఉమ్ముతున్నట్లు ముందుకు చూస్తుంది. పదును, హృదయం లేని స్వభావం వల్ల, తంతువు ఉన్నా, మృదువైన వాటిలోకి చొచ్చుకుపోవడం మందగిస్తుంది. ఎంత పదునైనదైనా, గాడిద నోటిలో పెట్టినట్లయితే, సూది చొచ్చుకోదు, హృదయం లేని రాజకుమారిలా దురదృష్టవంతంగా ఉంటుంది. ఇతరులకు హాని చేయకపోతే, పదునైనది దారి వెదకదు; చీల్చిన తర్వాత సూది చెవి కండలలో వేలాడుతుంది. చేతిలోనుండి జారిపోతే, పత్తిలో అందంగా పడిపోతుంది—అది స్నేహాన్ని పోలి ఉంటుంది; తమకు అనురూపమైన స్నేహితుడిని ఎవరు ఇష్టపడరు? మాయా వాసనలతో కలిసిపోయిన సాధారణ జనులు, తమకు సమానమైన వారిని వదిలిపెట్టాలనుకుంటారా? వదిలిపెట్టిన తర్వాత, లోపల కదలే శక్తి, ఇనుప గదిలో బెల్లోస్ వాయువుల తాకిడితో ఆకాశానికి ఎగిరిపోవాలని తపిస్తుంది. ప్రాణ, అపాన ప్రవాహంలో ఉండి, హృదయ పద్మంలో సంచరిస్తూ, తీవ్రమైన దుఃఖశక్తి జీవాత్మ శక్తిలా ఉద్భవిస్తుంది. సమాన ప్రాణవాయువు వ్యతిరేకతతో, అది సమానంతో పాటు కదులుతుంది; ఉదాన ప్రవాహాన్ని తిరిగి, ఉదానంతో కలిసి కదులుతుంది. వ్యానంలో స్థితమై, వ్యాధిని కలిగించే శక్తిగా, అది అంగాంగాల సారాన్ని చుట్టి, హృదయ, గొంతు నొప్పి, వాపు, వర్ణభేదం, మూర్ఛను కలిగిస్తుంది. సాధారణంగా, అది శుభ్రపరిచేవారి చేతిలో ఉంటుంది; వేళ్ల గుళికల్లో నిద్రిస్తుంటుంది; పిల్లవాడి వేళ్లచిటికెలో చొప్పించడంలో మాత్రమే ఆనందిస్తుంది. కాలినడుమ ప్రవేశించి, రక్తం, మలమూత్ర నాళాల్లో వ్యాపించి, తక్కువ ఆహారంలోనే పరిపూర్ణంగా తృప్తి చెందుతుంది. మట్టిలో గుహలో ముఖాన్ని క్రిందపెట్టుకుని చాలా కాలం పడి ఉంటుంది; కోరినది దక్కిన తర్వాత, అలాంటి స్థలాన్ని ఎవరు వదులుతారు? క్రూరతకు లోనైనవారి మనస్సు, అనేక మార్గాల్లో దాని లక్షణాన్ని చూపుతుంది; ఎందుకంటే, ఉత్సవాల్లోనూ, నీచులకు గొడవే ఆనందం. పెట్టెలో దాచిన నాణేను ముద్దుగా చూసే వ్యక్తిలా, అహంకార మహిమను జీవులలోనుండి తొలగించడం కష్టం. జూదంలో మునిగిపోయినవాడు తనే తనను నాశనం చేసుకుంటాడు; కాని, తెలివైనవారికి స్వార్థంలో మూర్ఖత్వం రాదు. వస్త్రంలో తంతువు తెగిపోతే, నేను త్వరగా పరమవినాశాన్ని పొందుతాను—ఈ ఆలోచన ఎంతో పవిత్రంగా కలుగుతుంది. పక్కన పెట్టిన సూది, రాపిడి లేకుండా మురికి పోగుచేసుకుంటుంది; బయట చీల్చకపోతే, దానిలో వ్యాధి ఏర్పడుతుంది. సూదిపోలా, అది సూక్ష్మంగా, కనబడనంతగా, ఒక్కసారిగా మరచిపోవచ్చు; పదునుగా, చొచ్చేలా, క్రూరంగా, అది దివ్య సూదిలా పనిచేస్తుంది. ఇతరులను తంతువుతో చొప్పించడంలో హాని కలిగిస్తే సంతృప్తి పొందే దుష్టుడు, తాను నాశనం చేస్తున్నదే తెలుసు, తన దుష్టత్వాన్ని మాత్రం తెలుసుకోడు. మట్టిలో మునిగి, ఆకాశంలో కదిలి, వాయువులతో ఆడుతూ, నేలపై, రోడ్డుపై, ఇంట్లో, మార్కెట్లో, అడవిలో, అంతఃపురంలో, చేతిలో, చెవి పద్మంలో, ఇంట్లో మృదువైన పువ్వుల్లో, రంధ్రాల్లో, చెక్కలో, మట్టిలో, హృదయ నాళాల్లో—ఇదే వస్తువుల స్వరూపం. ఈ విధంగా మునివరు ఉపదేశించగా, సాయంత్రం సమయం దగ్గరపడింది; సూర్యుడు అస్తమించగా, సభలోని వారు నమస్కరించి, సూర్యకాంతి మెరుపులతో స్నానార్థం వెళ్లిపోయారు. చాలా కాలం తర్వాత, కార్కటి అనే రాక్షసి, మానవ మాంసాన్ని తినడం ద్వారా నిజమైన సంతృప్తిని పొందింది. నిన్నటి రోజే, ఆమెకు ఒక్క రక్తబిందువే తృప్తిని ఇచ్చింది; కానీ, దాహమైన సూది అంతర్గతంగా నింపడం ఎంత కష్టమో! ఆమె తనలో, "హాయ్! నేను ఎంత దురదృష్టవంతురాలిని! సూదిరూపంలోకి దిగజారిపోయాను. నేను సూక్ష్మంగా మారిపోయాను, శక్తి లేదు, ఒక్క ముక్క తినలేను," అని విచారించింది. "నా విస్తారమైన అవయవాలు ఎక్కడ పోయాయి, ఓ మూర్ఖమనసా? అడవిలో మబ్బుల ఆటతో ఎండిపోయిన ఆకుల్లా అవి కనుమరుగయ్యాయి. నాలో, మాంసం, కొవ్వు, రక్త రసాల రుచి ఆనందానికి కనీస జాడ కూడా లేదు. నేనిప్పుడు మట్టిలో మునుగుతున్నాను, నేలపై పడిపోతున్నాను; జన సమూహాల చేత నాశనం అవుతున్నాను, దొంగల చేతిలో నలిగిపోతున్నాను. హాయ్! నేను నాశనమైపోయాను, నాకు సహాయం లేదు, నాకు శాంతి లేదు, ఆశ్రయం లేదు; దుఃఖంలోనుంచి మరింత దుఃఖంలోకి, కష్టంలోనుంచి మరింత కష్టంలోకి మునిగిపోతున్నాను," అని ఆమె మనస్సులో తడబడింది.