ఒకప్పుడు, ఒక సూది తన జీవితాన్ని వివిధ స్థితులలో గడిపింది. అది ఎప్పుడో ఒక చెట్టు కొమ్మ చివర విశ్రాంతి తీసుకుంటూ, ఈగల గాలిలో మోగుతుండేది. ఎండిపోయిన, రసరహితమైన గాలిలో, వణికే వేలి కొమ్మలపై కూడా అది నిలబడేది. మలిన మేఘపు రెప్పలతో కూడిన లోకంలో, తనే వ్రణాల గుహల్లో, వాంతి, చెమట, ఇతర మలిన ద్రవాల మధ్య, ముడతల కొండలపై, ఎర్రచిమ్మటి గుట్టలపై అది నిదానంగా ప్రయాణించింది. కొన్నిసార్లు, అది ధూళిలో, నీటిలో, మోహమందారంలో, పాము చర్మంలా గడ్డివేయి నఖాలతో ఉండేది. బావి పక్కన ఉన్న మార్గంలో, నదిని భయపడి, జుట్టులో పడి ఉన్న పిప్పులతో కూడి ఉండేది. ఆ సూది ఎప్పుడూ పొడి, చీలిన, పాడైన మట్టిలో, మధ్యమార్గంలో, చల్లని గాలులలో తడబడేది. పిప్పులు, మచ్చలు, రక్తంతో కూడిన ఆ సూది, నఖముద్రలతో ముద్దపెట్టిన నోరుతో, బొంగురి, చక్రంతో నలిపి, దాని యజమాని చేత ఎక్కడికక్కడికి లాగబడేది. ఎన్నో ఆకృతులతో, పటంలో వేసిన బట్టలా పట్టణాల మధ్య సంచరించేది. తిరుగుతూ అలసిపోయిన తరువాత, చాలా కాలం అక్కడే విశ్రాంతి తీసుకునేది. ప్రతి నగరంలో, దారాల మూటలు, పనిముట్లు మోస్తూ, తాటి చెట్ల అడవిలోకి చేరినప్పుడు, ఎద్దుల చేత తిప్పబడేది. కొన్నిసార్లు చేతిలోంచి జారిపోతూ, కొంతకాలం విశ్రాంతి తీసుకునేది. నోటివెంట దారాన్ని లాగుతూ అలసిపోయి, ఎక్కడో విరిగిపోవడం కూడా దాని భాగ్యమే. సూదిని చెవికి గట్టిగా నొక్కినా, అది లోపలికి పోదు. ఎందుకంటే, మనస్సు మంధంగా ఉన్నప్పుడు పదునైనది కూడా తగిన పనిని చేయదు. అలసిపోయిన ఆ సూది, మనస్సు సూదితో వంగిపడింది. నీటిలో బండపెట్టె బరువుగా ఉన్నా, అది మునిగిపోలేదు. జన్మ మరణ చక్రంలో, మనస్సు శక్తితో, ఆ సూది తూర్పు, పడమర, ఉత్తర, దక్షిణ దిశల్లో గడ్డి రెక్కను గాలి ఊదినట్టుగా వ్యాపించింది. దాని నోటివెంట సూత్రము సున్నితంగా బయటకు వస్తోంది; అందమైన చక్కెరలో, ఉన్నత శక్తి ప్రయత్నంతో, హృదయంతో కలిసిన స్త్రీ పుట్టినట్టు వేగంగా వస్తోంది. అలాగే, ఉన్నత రసంతో సూది హృదయాన్ని విపులంగా తెరిచి, సూత్రపు చివరను నిరంతరం వెలువరిస్తోంది. ఎంత పాడైన వస్తువైనా, పదునైనదానితో క్షణంలో నిండిపోతుంది; పాడైన బట్టను సూది వెంటనే నింపినట్టు. దారపు కిరణాలతో, సూది బట్ట హృదయాన్ని సంపాదిస్తుంది; అదే ఉన్నత నింపుదలతో, సూర్యకిరణాల్లా ప్రకాశాన్ని వేగంగా నేస్తుంది. ఆ రూపం, అలసిన నింపుదలతో, రాక్షస సూదిని హృదయంలో కర్మ ఫలితంలా బాధిస్తోంది. కొంచెం కదిలించినా, గుర్రపు నడక శబ్దంలా చీల్చుతుంది; తన స్వభావంతో, ఉపయోగించినప్పుడు అలసటను కలిగిస్తుంది. బట్టలో నాలుగు దిశల్లో దారాన్ని చీల్చుతూ, శరీరంలో దీర్ఘమైన వాసనను, అనుభూతిలా ప్రవహింపజేస్తుంది. వేగంగా నడిపితే, సూది బట్టలో పరుగెడుతుంది, ముఖం కనబడదు; అలా, దుష్టులు దాచిన చోట ప్రాణతత్వాన్ని గాయపరుస్తారు. దారంతో పొదిగిన సూది, పదునైన కళ్లతో, "ఈ దానిని ఎలా చీల్చాలి?" అని తేలికగా పరిశీలిస్తుంది; ఇదే పదునైన వారి అభిలాష. పట్టు గానీ, మల్లె వస్త్రాలలో గానీ, పదునైన సూది సమానంగా పోతుంది; ధర్మాధర్మాలను పట్టించుకోని వారు మూర్ఖులు. వేలి, బొటనవేలు మధ్య నలిపి, ప్రకాశించే దారాన్ని మోస్తూ, అంతులేని దారాన్ని ఉమ్ముతున్నట్టు ముందుకు చూస్తుంది. పదునైన, హృదయరహితమైన సూది, దారం ఉన్నా, మృదువైన వస్తువుల్లోకి ప్రవేశించదు; వస్తువుల మధ్య మందంగా కదులుతుంది. ఎంత పదునైనా, గాడిద నోటిలో దారం పోసిన సూది, హృదయరహితంగా, చీల్చని విధంగా, రాజకుమారిలా దురదృష్టవంతంగా మిగులుతుంది. ఇతరులకు హాని చేయకుండా, పదునైనది మార్గాన్ని ఆశించదు; చీల్చిన తరువాత, సూది చెవి కండువుకు వేలాడుతుంది. చేతిలోంచి జారిపోతే, కాటన్లో అందంగా పడిపోతుంది, అది స్నేహితత్వంలా ఉంటుంది; తమ స్వభావానికి తగిన స్నేహితుడిని ఎవరూ ఇష్టపడకపోతారా? మోహమాయ కలిసిన సామాన్యులలో, తానికీ సమానమైన వారిని విడిచిపెట్టాలనే కోరిక ఎవరికీ ఉండదు. ఒకసారి విడిచిపెట్టిన ఆంతర్య శక్తి, ఇనుప గదిలో అలజడిగా మారి, ఊపిరితిత్తుల గాలులతో కదిలి, ఆకాశానికి ఎగరాలని తపిస్తుంది. ప్రాణ, అపాన ప్రవాహంలో స్థితిచేసి, హృదయ పద్మంలో సంచరిస్తూ, తీవ్రమైన బాధ శక్తి, జీవాత్మా శక్తిలా ఉద్భవిస్తుంది. సమాన ప్రతిబంధంతో అది సమానముతో ప్రయాణిస్తుంది; ఉదాన ప్రవాహాన్ని తిరిగి, ఉదానముతో కదులుతుంది. వ్యానంలో స్థితి, వ్యాధి జనకురాలై, అన్ని అవయవాలలో వ్యాపించి, హృదయ, కంఠ నొప్పి, వాపు, వర్ణభేదం, ఉన్మాదాన్ని కలిగిస్తుంది. బహుశా, అది శుభ్రపరిచే వారి చేతిలో ఎక్కువగా ఉంటుంది; నఖాల గుహలో నిద్రిస్తూ, పిల్ల చేతి వేలి చివరను చీల్చడంలో ఆనందిస్తుంది. కాలిలోకి ప్రవేశించి, రక్తం, మల మార్గాల్లో వ్యాపించి, చిన్న ఆహారంతో పరిమితంగా సంతృప్తి చెందుతుంది. చెత్త గుహలో ముఖం కింద పడుకొని, చాలా కాలం అక్కడే ఉంటుంది; కావలసినది దొరికితే, అటువంటి స్థలం ఎవరూ వదిలిపెట్టరు. దురాశ మనస్సు వశమై ఉన్నవారు, దానిని వివిధ రూపాల్లో ప్రదర్శిస్తారు; ఎందుకంటే, పతనంలో కూడా, హీనులకు కలహమే ఆనందం. పెట్టెలో నాణెం దాచినవాడు దానిని ఎంతో విలువగా భావిస్తాడు; జీవులలో అహంకార విశేషం తొలగించదగినది కాదు. జూదంలో మనస్సు మోహితుడైనవాడు, తనే తనను నాశనం చేసుకుంటాడు; కానీ, తెలివైనవారు, స్వార్థ ప్రయోజనంలో మూర్ఖత్వాన్ని చూపించరు. బట్టలో దారం తెగిపోతే, నేను వెంటనే పరమ నాశనాన్ని పొందుతాను; అందువల్ల, ఈ ఆలోచన పాపములేని, పరిశుభ్రంగా ఉద్భవిస్తుంది. సూది పక్కన పెట్టబడితే, రాయిపడకుండా ధూళి చేరుతుంది; వెలుపల చీల్చకపోతే, దానిలో వ్యాధి ఏర్పడుతుంది. సూదిపోలా, సూత్రము చాలా సున్నితంగా, కనబడని విధంగా, ఒక్క క్షణంలో మరుపుని కలిగించగలదు; పదునైనది, చీల్చే, క్రూరమైనది, అది దైవ సూదిలా వ్యవహరిస్తుంది.