ఒకప్పుడు, ఇతరులు ఏదో ఒక వస్తువులో అత్యంత గర్వంతో మునిగి పోయి, చివరికి తమ మనస్సును నాశనం చేసుకుంటారు. కానీ ఆ రాక్షసి, తాను అన్నింటినీ మింగగల శక్తి కలదని గర్వంతో, తన శరీర వినాశాన్ని కూడా గమనించలేదు. అజ్ఞానులకు, ఏదో ఒక వస్తువుపై అధిక మమకారం ఉంటే, వినాశమే ఆనందంగా అనిపిస్తుంది. ఆ రాక్షసి, శరీరం లేకపోయినా, సూది వలె సూక్ష్మ రూపంలో ఉన్నా, పూర్తిగా సంతృప్తిగా ఉండిపోయింది. ఆ తర్వాత, ఇంకొక జీవి ఆ సూదిపై మమకారం చూపింది. అలా, ‘జీవంత సూది’గా ఒక జీవరూపం అవతరించింది. అది ఆకాశ స్వరూపం, నిరాకారం, ఆకాశంలో జరిగే కదలికలే దాని శరీరంగా మారాయి. ఆ సూది రూపిణి, ప్రకాశవంతమైన తీగల ప్రవాహంలా కన్పించింది; ప్రాణ తీగలే ఆమె స్వరూపం; తీవ్రమైన నొప్పి రూపంలో, ఒక రంధ్రంలోకి సూర్యకిరణం ప్రవేశించినట్లు అందంగా మెరిసింది. ఆమె, ఖడ్గపు అంచు వేరు చేసినట్లుగా, లేదా పరమాణువుల వరుసలా, లేదా పుష్పసుగంధ రేఖలా, సూక్ష్మ కళారూపాన్ని ధరించి కనిపించింది. ఆమె పాప స్వభావంతో, మనస్సు కదలికగా అక్కడే నిలిచిపోయింది; పరాయివారి జీవిత స్థితిని ఛేదించాలన్న తపనతో ఉంది. ఇలా, రెండు సూదుల సమ్మేళనంతో ఆమె శరీరం ఏర్పడింది. అది వన్య ధాన్యపు పొట్టు లాగ నాజూకుగా, పత్తి తీగలా మృదువుగా ఉంది. ఆ ద్విసూది రూపంతో, ఆమె మనుషుల హృదయాల్లోకి ప్రవేశించి, వాటిని ఛేదించింది; ఆపై, ఉగ్రంగా మారి, పది దిక్కులన్నీ సంచరించసాగింది. తన సంకల్పశక్తితో, ఆమె తేలికగా లేదా బరువుగా మారుతుంది; తన క్రూరమైన కంకటాకార రూపాన్ని వదిలేసి, మళ్ళీ సూది స్థితిని స్వీకరించింది. తక్కువ బలమున్నవారు చిన్నదైనా వస్తువు కోసం ఎంతగానో తహతహలాడతారు; అలా, ఆ రాక్షసికి, తపస్సు వల్ల సూది-పిశాచత్వం లభించింది. ధర్మశరీరమున్నవారికీ జన్మబంధనం అంతం కాదు; ఆ రాక్షసికి తన క్రియల ఫలితంగా సూది-పిశాచత్వం కలిగింది. ఆమె దిక్కుల చివరల వరకు గాలిలో ప్రయాణించసాగింది, అప్పుడు ఆమె స్థూల శరీరం అక్కడే autumn మేఘంలా కరిగిపోయింది. ఆమె సహాయహీనుడు, క్షీణుడు, స్థూలకాయుడు వంటి వారి శరీరంలోకి ప్రవేశిస్తే, ఆ గాలి-సూది తీవ్రమైన హాజా వ్యాధిలా బాధిస్తుంది. పవిత్రుడైన, జ్ఞానవంతుని సూక్ష్మశరీరంలోకి ప్రవేశిస్తే, ప్రాణసూది అంతర్గత హాజా వ్యాధిలా బాధిస్తుంది. అలా, కొన్నిసార్లు ఆ మాయ మనస్సు సంతృప్తిని పొందుతుంది; మరికొన్నిసార్లు, మంత్ర, ఔషధ క్రియల వల్ల, పుణ్యఫలంతో నాశనం అవుతుంది. ఎన్నో సంవత్సరాలు, ఆ సూది రెండు శరీరాలతో—ఆకాశంలోను, భూమిపైనను—తిరుగుతూ, సంచారంలోనే నిమగ్నమై ఉంది. భూమిపై, అది దుమ్ములో మరుగున పడుతుంది; చేతిలో, వేళ్ల మధ్య దాగిపోతుంది; ఆకాశంలో, ప్రకాశంలో కప్పబడిపోతుంది; వస్త్రంలో, తీగల మధ్య కనిపించదు. లోపల, అది శిరా ప్రవాహంలో నిలిచి, దురదృష్టవంతుడిలో, పల్చటి దుమ్ములో, ఎండిన నదిబెడ్డలో, పురాతన పొడిబారిన గడ్డిలో ఉండిపోతుంది. అర్థంలేని, నీడలేని, ఖాళీ, శ్వాసనిచ్చే ప్రదేశంలో; గాలిలో ఈగలు ఎగిరే చోట, మంగళవృక్షం లేని చోట; బరువైన, ముడివేసిన ఎముకల్లో, ఎప్పుడూ కంపించే భూమిపై; ఇతరుల వస్త్ర కాంతి మాయలో; మొక్క కాండపు చివరలో, ఈగల గాలిలో; రసరహిత గాలిలో, వేళ్లను తాకే శాఖలపై; మలిన మేఘరేఖలలో, వేళ్ల గాయాల్లో; చెమట, తడి, చెడిపోయిన రసాల్లో, జోడుల కొండలపై, పుట్టలపై; దుమ్ము, నీరు, మాయలో, పాము చర్మంలా గట్టిగా ఉన్న గోరువెచ్చులో; బావి పక్కన దారిలో, నది భయంతో, ఉల్లిపురుగులతో కూడిన చోట; పొడి, పగిలిన, మురికి నీటి మడుగుల్లో, చల్లని గాలిలోకి తెచ్చిన దారిమధ్యలో; ఉల్లిపురుగులు, మచ్చలు, రక్తంతో, గోరువెచ్చుతో గాయపడిన నోరుతో; బొటనవేలు, చక్రం ఒత్తడితో, లాగేవాడి చేతికింద ఎక్కడికైనా లాగబడుతుంది. వివిధ ఆకృతులతో, పట్టణాల్లో రంగు వేసిన వస్త్రంలా సంచరిస్తూ, పోయి రావడంలో అలసిపోయి, అక్కడే చాలా కాలం విశ్రాంతి తీసుకుంటుంది. ప్రతి నగరంలో, తీగలు, పనిముట్లు మోస్తూ, తాటి అడవికి చేరితే, ఎద్దుల చేత తిప్పబడుతుంది. చేతిలో దాగి, కొంతసేపు విశ్రాంతి తీసుకుంటుంది; తీగ నోటివల్ల లాగబడుతూ, అలసిపోయి ఎక్కడో విరిగిపోతుంది. కఠినంగా ఉన్నా, చెవికి ఒత్తితే కూడా ఛేదించదు; ఎందుకంటే, మనస్సు ముద్దుగా ఉన్నప్పుడు, పదునైనదైనా పదునుగా పనిచేయదు. అలసిపోయిన ఆ సూది, మనస్సు సూదితో వంగిపోతూ తిరుగుతుంది; నీటిలో బరువైన రాయి వంగినట్లు, అది దిగిపోదు. సంసార కదలిక, మనస్సు స్వరూపశక్తితో, దిక్కుల చివరల వరకూ వ్యాపిస్తుంది; ఇది గాలి బలంతో కదిలే గడ్డి తీగలా ఉంటుంది. తన నోటివల్ల, సూక్ష్మ తీగను చివరకు విడదీస్తుంది; అందమైన నూలెత్తులో, త్వరగా, అంతర్గత పూరణ శక్తితో, మనస్సును కలిపిన స్త్రీ పిల్లను ప్రసవించినట్లు, అది తీగను ప్రసరిస్తుంది. అంతర్గత పూరణ రసంతో, సూది హృదయాన్ని విస్తరించినట్లు, అది నిరంతరం నూలెత్తులో సూక్ష్మ తీగను విడుదల చేస్తుంది. ఎంత పాతదైనా, పదునైనదితో ఆ వస్తువు వెంటనే నిండిపోతుంది; ఇక్కడ, చిందిపోయిన వస్త్రాన్ని సూది వెంటనే నింపినట్టు ఉదాహరణ. తీగ కిరణాలతో, సూది వస్త్ర హృదయాన్ని పొందుతుంది; అదే అంతర్గత పూరణతో, కాంతి త్వరగా నేయబడుతుంది, సూర్యకిరణాల్లా. అకస్మాత్తుగా, ఆ స్థిరమైన పూరణ రూపంతో, రాక్షస సూది హృదయంలో కర్మఫలంలా బాధపడుతుంది. సూదిని కొద్దిగా కదిలిస్తే, గుర్రపు పాద ధ్వని వినిపించినట్లు, అది ఛేదన చేస్తుంది; తన స్వభావంతో, ఉపయుక్తమైనప్పుడు, అలసటను కలిగిస్తుంది. వస్త్రంలో నాలుగు దిక్కులుగా తీగను కదిలిస్తుంది; అలాగే, శరీరంలో అనుభూతి తీగను పొడిగిస్తుంది. వేగంగా నడిపితే, సూది వస్త్రంలో పరుగెడుతుంది, ముఖం కనపడదు—అలాగే, దుష్టులు దాగి, ప్రాణబిందువులను ఛేదిస్తారు. నూలు ముడిపడి, పదునైన కళ్లతో సూది పరిశీలిస్తుంది: “ఎలా ఛేదించాలి?”—ఇదే పదునైనదానికి కోరిక.