ఆమె కళ్లను అర్థముగా మూసుకొని, నాజూకుగా వెలిగే దీపశిఖను పోలి కనిపించింది. ఆమె వెంట్రుకలు మెత్తగా, నూలుపోగు వలె మృదువుగా ఉండగా, స్నానాంతరంగా నుదుటి మీద తేమ కనిపించేది. ఆమె యౌవనపు చంచలతతో మెరిసిపోతూ, ప్రపంచాన్ని ఆసక్తిగా చూడాలని ఉత్సుకతతో, ఒక పద్మతంతువులా పైకి లేచిన నూలు, చంద్రకాంతి వలె వెలిగుతూ, ప్రధాన నాడిని పోలి అందంగా బయటకు సాగింది. ఆమె ఇంద్రియాలను అదుపులో ఉంచి, తన ప్రాణశక్తిని బయటకు పంపింది. అది ఎవరికీ గమనించబడలేదు—బౌద్ధసన్యాసి యొక్క జ్ఞానప్రవాహంలా నిశ్శబ్దంగా సాగింది. ఆమె గ్రహికా శక్తి, శూన్యతా సిద్ధాంతంలా సూక్ష్మంగా, గాలి చొరచాపులోకి ప్రవేశించే స్వల్ప వాయువులా, వెలుతురు తగ్గిన సూది వంటి పదునైనదైనా, కనబడని విధంగా ఉండేది. ఆమెను పట్టుకోవాలని సూచించినా, అతడు ఆమెను ఉపయోగించలేదు; ఆమె కూడా దీన్ని ఆలోచించలేదు—ఇది అజ్ఞానానికి ఒక ఉదాహరణ. సూది అంచుతో ఆమె తన శూన్యతను మనసులో ఉంచకుండా, కేవలం తన మానసిక సంకల్పాన్ని చూసింది; సౌకర్యంగా కూర్చుని ఉన్నది. ఆలోచన లేకుండా, ఆమె మాంద్యమైన మనస్సు సూది యొక్క ప్రయోజనాన్ని కోరింది; ఎందుకంటే మనస్సు అనేక విషయాలలో వ్యాపించిపోతే, ముందు-వెనుక విచారణ కలుగదు. ఏదైనా వస్తువు, యోగ్యమైనదైనా, మన ఊహ వల్ల వేరే స్వభావాన్ని సంతరించుకుంటుంది; మనం కోరిన రూపాలతో నిండిన అద్దం, ఊపిరితో మారిపోయినట్లే. ఆ రాక్షసీ, సూది రూపాన్ని ధరించి, తన విస్తారమైన దేహాన్ని వదిలేసి, మహా మరణాన్నికూడా సుఖంగా అనుభవించింది. ఒక వస్తువుపై బలమైన ఆశక్తి ఉన్నవారి విధి ఎంత కఠినమో! ఆ రాక్షసీ తన సంకల్పంతోనే దేహాన్ని పొగిలిన గడ్డి వలె వదిలేసింది. ఇతరులు ఒక వస్తువుపై గర్వంతో నశిస్తారు; కానీ ఆ రాక్షసీ, తన భక్షణశక్తిపై గర్వంతో, తన దేహ వినాశాన్ని కూడా గమనించలేదు. ఒక వస్తువుపై అధిక మోహం ఉన్న అజ్ఞానులకు వినాశానికీ ఆనందమే కలుగుతుంది; రాక్షసీ, దేహరహితంగా, సూది రూపంలో, పూర్తిగా సంతృప్తిగా ఉండిపోయింది. ఇంకొక జీవి ఆ సూదికి ఆకర్షితమై, జీవసూది రూపంలో జన్మించింది; అది ఆకాశ స్వభావంతో, రూపరహితంగా, ఆకాశంలో జరిగే చర్యలే దేహంగా కలిగింది. ఆమె ప్రకాశవంతమైన నూలు ప్రవాహంలా, ప్రాణనూలులే స్వరూపంగా, పదునైన నొప్పి రూపంలో, ఆ రంధ్రం ద్వారా కాంతివంతమైన సూర్యకిరణంలా అందంగా కనిపించింది. ఆమె వేరు ఉన్న కత్తిపొడవు, లేదా అణువుల వరుస, లేదా పుష్పగంధపు రేఖ వలె, సూక్ష్మ కళారూపాన్ని ధరించింది. పాపాత్మిక స్వభావం, మానసిక చలనంగా అక్కడే నిలిచింది; ఇతరుల ప్రాణస్థితిని ఛేదించడమే ఆమె లక్ష్యం. ఈ విధంగా, ఆమె దేహం రెండు సూదులతో ఏర్పడింది; అడవి వరి పొట్టెను పోలి, పత్తి తంతువులా సన్నగా, మృదువుగా ఉంది. ఆ ద్విసూది రూపంతో, ఆమె మనుషుల హృదయాల్లోకి ప్రవేశించి, వాటిని ఛేదించేది; తర్వాత, ఉగ్రంగా, పది దిక్కులలో సంచరించేది. తన సంకల్పబలంతో, ఆమె తేలికగా లేదా భారంగా మారేది; పాము వలె ఉన్న ఉగ్రరూపాన్ని వదిలి, సూది స్వరూపాన్ని ధరించింది. చిన్నచిన్న విషయాలు కూడా బలహీనులకు అత్యంత కోరికగా మారతాయి; ఆ రాక్షసీ తపస్సుతో సూది-భూతత్వాన్ని పొందింది. పుణ్యదేహం ఉన్నవారికీ జన్మబంధనం తొలగదు; ఆ రాక్షసీ తన కర్మఫలితంగా సూది-భూతత్వాన్ని పొందింది. ఆమె దిక్కుల అంతం వరకు గాలిలో ప్రయాణించేటప్పుడు, తన స్థూలదేహం అక్కడే శరదృతువులో మేఘం కరిగిపోవడంలా లయమైంది. ఆమె బలహీనమైన, క్షీణించిన, స్థూలమైన వారి దేహాల్లోకి ప్రవేశిస్తే, ఆ గాలి-సూది తీవ్రమైన విభందీ వ్యాధిని కలిగిస్తుంది. పవిత్రమైన, జ్ఞానవంతుల సూక్ష్మదేహాల్లోకి ప్రవేశిస్తే, ప్రాణసూది అంతర్గత విభందీ వ్యాధిగా మారుతుంది. ఈ విధంగా, ఆ మోసపోయిన హృదయం కొన్నిసార్లు సంతృప్తిని పొందుతుంది; మరికొన్నిసార్లు, మంత్రోషధాది పుణ్యచర్యల వల్ల నశిస్తుంది. ఎన్నో సంవత్సరాలు, ఆ జీవి కేవలం సంచరణంలోనే తలమునకై, రెండు దేహాలతో, ఆకాశంలోనూ భూమిపై కూడా సంచరించింది. భూమిపై అది ధూళిలో మరుగున పడుతుంది; చేతిలో వ్రేలి ద్వారా దాగిపోతుంది; ఆకాశంలో కాంతివల్ల మరుగున పడుతుంది; వస్త్రంలో నూలు ద్వారా కనబడదు. లోపల, కండరాల ప్రవాహంలో, దురదృష్టవంతుల పసుపు ధూళిలో, ఎండిపోయిన నదిబెడ్డలో, పాత గడ్డి సన్నని రేఖల్లో నివసిస్తుంది. అర్థరహిత, నీడలేని, శూన్యమైన, శ్వాసనిచ్చే ప్రదేశంలో; ఈగలు గాలివల్ల తుడిపబడే చోట, మంగళవృక్షం లేని ప్రదేశంలో ఉంటుంది. పెద్ద, ముడిపడిన ఎముకల్లో, ఎప్పుడూ కంపించే నేలపై; ఇతరుల వస్త్రపు పవిత్ర కాంతివల్ల ఏర్పడే మాయలో ఉంటుంది. కాండపు అంచున విశ్రమిస్తూ, ఈగల గాలి గుంజులో; రసరహితంగా మారిన గాలిలో, వ్రేలి కొమ్మలపై కంపిస్తూ ఉంటుంది. అపవిత్ర మేఘపు రేఖల లోకంలో, వ్రేలి గాయాల లోయల్లో; చెమట, తుమ్ము, అపవిత్ర ద్రవాల్లో, మడమల కొండలు, పుట్టగొడుగుల్లో ఉంటుంది. కొన్నిసార్లు, ధూళిలో, నీటిలో, మోహంలో, పాము చర్మంలా గడ్డరంగా ఉన్న గోరు నఖాల్లో; కొన్నిసార్లు, బావి పక్క మార్గంలో, నదిని భయపడి, ఉల్లిపురుగులతో బాధపడే చోట ఉంటుంది. అరుదుగా, ఎండిపోయిన, బారిన, పగిలిన, మట్టి పూళ్లతో కూడిన చోట; మార్గ మధ్యంలో, చలిగాలిలో తుడిపబడుతుంది. పురుగులు, మచ్చలు, రక్తంతో మోయబడుతూ, రక్తంతో నిండిన నఖముద్రలతో; బొటనవ్రేలి, చక్రం ఒత్తడితో, లాగేవాడి చేతిలో ఎక్కడికక్కడికి లాగబడుతుంది. వింత ఆకారాలతో, పట్టుచీరలు వలె పట్టణాల్లో సంచరిస్తూ; రాకపోకలతో అలసిపోయి, అక్కడే చాలా కాలం విశ్రాంతి తీసుకుంటుంది. ప్రతి పట్టణంలో, నూలు ముద్దలు, పరికరాలు మోస్తూ; తాటి అడవిలోకి వెళ్ళినప్పుడు, ఎద్దులు దాన్ని తిప్పుతుంటారు. దాగుండి, చేతిలోంచి కొంత జారిపోతూ, విశ్రాంతి తీసుకుంటుంది; నోటిలో నూలు లాగడంలో అలసిపోయి, ఎక్కడో విరిగిపోతుంది. కఠినంగా ఉన్నా, చెవికి ఒత్తినా, అది ఛేదించదు; ఎందుకంటే మనస్సు మాంద్యంగా ఉన్నప్పుడు, పదునైనది కూడా పదునుగా పనిచేయదు. ఆ అలసిపోయిన సూది, మనస్సు సూది ఒత్తడితో వంగి, సంచరిస్తూ ఉండేది; నీటిలో బరువైన రాయి వంగి ఉన్నా, మునిగిపోని విధంగా అది కిందికి వంగినప్పటికీ మునిగిపోలేదు.