ఒకప్పుడు, గొప్ప నల్ల రాక్షసీ, పిల్లిపట్టు రత్న శిఖరంలా మెరిసిపోతూ, తన రూపాన్ని పలువిధాల మార్చుకోగల శక్తిని ప్రదర్శించింది. ఆమె మొదట నల్ల మబ్బులా కనిపిస్తూ, క్షణంలోనే ఒక చెట్టు రూపాన్ని ధరించింది. ఆ తరువాత, మానవుని పరిమాణానికి తగ్గింది; మళ్లీ, చేతి పరిమాణానికి మారింది. అటుపై, విషయంలో మరింత సూక్ష్మమై, ముట్టెడు పరిమాణానికి, తర్వాత వేలి రూపానికి మారింది. నెమ్మదిగా, మినపపప్పు గింజంత చిన్నదిగా మారి, చివరికి సూది రూపాన్ని ధరించింది. ఆ సూది ఇప్పుడు రేశమంత నాజూకుగా, కమలదళ తంతువులా మెరిసిపోతూ, ఆలోచనల పర్వత శిఖరంలా నిటారుగా నిలిచింది. ఆ నల్ల సూది, పూర్తిగా మృదువుగా, లోపం లేకుండా మెరిసిపోతూ, సూక్ష్మదేహం చుట్టుకుని గాలి సాయంతో ఆకాశంలో సంచరించింది. అది కనబడుతున్నా, లోపల ఇనుము లేని స్వప్న సూదిలా, కేవలం చైతన్యలీలగా మాత్రమే కనిపించింది. రత్నాల్లాంటి మృదుత్వంతో, మానసిక కల్పనతో మిళితమై, వజ్ర ప్రకాశరేఖలా అందంగా, దండలాంటిది. నల్ల కమలపు పుష్పపు తంతువులా గాలిలో తేలియాడుతూ, చిన్నదైన, పారదర్శకమైన రంధ్రంతో, ఆకాశపు కంటిపాపలా, సూక్ష్మంగా కనిపించింది. తన అంచుతో తానే పట్టుకున్న దారంతో, మెరిసే తలతో, విశాలమైన శాంతి కోసం, పరమ మౌన వ్రతంలోకి ప్రవేశించింది. దూరం నుంచి దీపంలా మెరిసిపోతూ, శుద్ధ సత్త్వస్థితిని పొందింది. ఆకాశంలో, ఆకర్షణీయమైన నోటితో పలికినట్లుగా కనిపించింది. అర్ధముగించుకున్న కళ్లతో, దీపజ్వాలలాగా, పట్టు తలపాగా మృదువుగా, స్నానానంతరం తలపై తడిగా, ఆటపాటల యువతిగా దర్శనమిచ్చింది. ఆమె దారము, లోకాన్ని తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తితో, కమల తంతువులా పైకి లేచింది. అది ముఖ్య నాడీలా, చంద్రకాంతిలా వెలుగునిచ్చింది. ఇంద్రియాలను నియంత్రించుకుని, తన ప్రాణశక్తి బయిటికి ప్రవహిస్తూ, బౌద్ధయోగి అవగాహన ప్రవాహంలా, ఎవరికీ తెలియకుండా సాగింది. ఆమె జ్ఞానం, శూన్యతా సిద్ధాంతంలా సూక్ష్మంగా, చిన్న రంధ్రంలో గాలి ప్రవాహంలా, వెలుతురు లేని సూదిలా, పదునైనదిగా కానీ గుర్తించలేనిదిగా ఉంది. ఆమెను పట్టుకోవాలని సూచించబడినప్పటికీ, అతడు ఉపయోగించలేదు; ఆమె కూడా దాన్ని పట్టించుకోలేదు—అవిద్య ఎలా ప్రదర్శించబడుతుందో చూడండి! సూదిచొప్పున, ఆమె దానిలోని శూన్యతను ఆలోచించకుండా, తన మానసిక సంకల్పాన్ని మాత్రమే చూశింది, సుఖంగా కూర్చుంది. ఆలోచన లేకుండా, ఆమె ముద్దాయిన మనస్సు సూదిపనిని కోరింది; ఎందుకంటే మనస్సు అనేక విషయాల్లో మునిగిపోయినవారికి, ముందు-తర్వాత reasoning పుట్టదు. ఏదైనా వస్తువు, సామర్థ్యం ఉన్నా, మన ఊహ వల్ల వేరే స్వరూపాన్ని పొందుతుంది; మనం కోరిన రూపాలతో నిండిన అద్దం ఊపిరితో మారిపోవడంలా. ఆ రాక్షసీ, తన విస్తారమైన దేహాన్ని వదిలి, సూది రూపాన్ని ధరించి, మహామరణాన్ని కూడా సుఖంగా అనుభవించింది. ఒక వస్తువుపై మక్కువ ఉన్నవారి దురదృష్టాన్ని చూడండి! ఆ రాక్షసీ, తనే స్వేచ్ఛతో దేహాన్ని గడ్డి మాదిరిగా వదిలేసింది. ఇతర మనస్సులు ఒకే వస్తువుపై గర్వంతో నశిస్తాయి; కాని ఆ రాక్షసీ, తినే శక్తిపై గర్వంతో, తన దేహ నాశనాన్ని కూడా పట్టించుకోలేదు. అతిగా ఒక వస్తువుపై మక్కువ ఉన్న అజ్ఞానులకు నాశనం కూడా ఆనందంగా ఉంటుంది; రాక్షసీ, దేహం లేకుండా, సూదిరూపంలో సంతృప్తిగా ఉండిపోయింది. అప్పుడే ఇంకొక జీవి ఆ సూదిపైన మక్కువ పెంచింది; అలా జీవసూది జన్మించింది—ఆకాశ స్వభావంతో, రూపరహితంగా, ఆకాశచర్యే దేహంగా. ఆమె ప్రకాశవంతమైన తంతుల ప్రవాహంలా, ప్రాణతంతువుల స్వరూపంతో, పదునైన నొప్పిలా, ఆ రంధ్రంలోకి ప్రసరించిన సూర్యకాంతిలా అందంగా కనిపించింది. కత్తిపొడవు, అణువుల వరుస, పుష్పగంధరేఖలాగా, సూక్ష్మకళారూపాన్ని ధరించింది. పాపాత్మిక స్వభావంతో, మానసిక చలనంగా అక్కడే నిలిచింది; ఇతరుల ప్రాణస్థితిని చీల్చడమే లక్ష్యంగా ఉద్దేశించుకుంది. ఇలా, రెండు సూదుల సమాహారంగా ఆమె దేహం ఏర్పడింది; అడవి వరిపెరుకు పొట్టెడు పొడవు, పత్తితంతువులా మృదువుగా ఉంది. ఆ రెండు సూదుల రూపంతో, ఆమె మనుషుల హృదయాల్లోకి ప్రవేశించి, చీల్చింది; అనంతరం, భయంకరంగా, పది దిక్కులలో సంచరించింది. తన సంకల్పబలంతో, తను తేలికగా గానీ, భారంగా గానీ మారింది; క్రూర కంకటరూపాన్ని వదిలి, మళ్లీ సూదిస్థితిని ధరించింది. చిన్నదైనా వస్తువు, బలహీనులకు అత్యంత ఆకాంక్షనీయంగా మారుతుంది; సూదిరూప పిశాచత్వాన్ని ఆ రాక్షసీ తపస్సుతో సంపాదించింది. పుణ్యదేహులకైనా జననబంధనం పోవదు; ఆ రాక్షసీ తన కర్మఫలితంగా సూదిపిశాచత్వాన్ని పొందింది. ఆమె దిక్కుల చివర్ల వరకు గాలిలో తేలుతూ సంచరించసాగింది; అప్పుడు ఆమె స్థూలదేహం అక్కడే autumn మబ్బులా కరిగిపోయింది. దుర్బలుడు, క్షీణుడు, లావుగా ఉన్నవారి శరీరంలోకి ప్రవేశిస్తే, ఆ గాలి-సూది తీవ్రమైన విపత్తుగా మారింది. పవిత్రుడు, జ్ఞానవంతుడి సూక్ష్మదేహంలోకి ప్రవేశిస్తే, ఆ ప్రాణసూది అంతర్గత వ్యాధిలా మారింది. అలా, కొన్ని సందర్భాల్లో, ఆ మోసపోయిన హృదయం సంతృప్తిని పొందింది; మరికొన్ని సందర్భాల్లో, మంత్ర వైద్యాదుల ద్వారా ధర్మబలంతో నశించింది. అనేక సంవత్సరాల పాటు, ఆ జీవి రెండు దేహాలతో, భూమిపై మరియు ఆకాశంలో, సంచరించడమే ధ్యేయంగా తిరిగింది. భూమిపై అది ధూళిలో దాగి, చేతిలో వేలిలో, ఆకాశంలో ప్రకాశంలో, వస్త్రంలో తంతువులో మరుగునపడింది. అంతరంలో, అది స్నాయుస్రోతస్సులో, దురదృష్టవంతుని పసుపు ధూళిలో, పొడిగాలితో పొడిగిన నదితీరంలో, వృద్ధ గడ్డిలోని సూక్ష్మరేఖల్లో నివసించింది. అర్థరహిత, నీడలేని, శూన్యమైన, శ్వాసనిచ్చే ప్రదేశంలో, గాలివాటంలో ఎగురుతున్న ఈగల దగ్గర, మంగళకర వృక్షం లేని చోట తలదాచుకుంది. మొత్తానికి, గొప్ప రాక్షసీ సూదిరూపంలో, అనేక మార్గాల ద్వారా, అనేక స్థితులలో, అనేక జీవులలో సంచరించడాన్ని కొనసాగించింది.