ఓ బ్రహ్మన్, ఈ లోకంలో పీడలు, వ్యాధులు, ముసలితనం, మరణం వంటి బాధలకు మూలంగా ఉన్నది తృష్ణ. ఆమె ఒక్కతే ఈ బాధల రత్నపెట్టె. ఎప్పుడూ మత్తులో, ఆటలాడేలా వ్యధల మధ్య ఆనందించేది ఆమె. కొన్ని క్షణాల్లో ఆమె నిర్మలంగా, స్పష్టంగా ప్రకాశిస్తుంది; మరికొన్ని క్షణాల్లో చీకటి మచ్చలా కనపడుతుంది. తృష్ణ ఆకాశంలో దారి లాంటిది—ఒకసారి మబ్బులా దట్టంగా, మరొకసారి కనిపించకుండా ఉంటుంది. శాంతికోసం, చంచలమైన చర్యలకు విరామానికోసం ఈ తృష్ణను విడిచి పెట్టాలి. ఆమె చీకటి కంటే దట్టంగా, దయ్యాలను తరిమికొట్టేలా ఉంది. ఈ విష తృష్ణను వెంబడించేంతవరకు, లోకం అయోమయంలో, మౌనంగా, దిక్కుతెలియకుండా ఉంటుంది. ఆందోళన తృష్ణ నుండి విముక్తి పొందినపుడే, ఈ ప్రపంచం దుఃఖాన్ని విడిచి సంతోషంగా మారుతుంది. ఆందోళన అనే వ్యాధికి మంత్రం—ఆందోళనను వదిలేయడం. ఈ తృష్ణ మనలో, గడ్డి, రాళ్లు, చెక్క మొదలైన వాటిలో లాభం ఉందేమోనని అనుమానంతో కలకలలాడుతుంది; సరస్సులో చేపలా మనసులో కదులుతుంది. శరీరంలో వ్యాధిలా పుట్టే ఈ తృష్ణ, ఎవరైనా మునిగిపోయిన జ్ఞానిని కూడా వెంటనే బహిరంగంగా చేస్తుంది—ఎలాగంటే, సూర్యకిరణాలు కమలాన్ని వికసింపజేసినట్లు. ఆమె బాంబూ లతలా ఉంటుంది—లోపల ఖాళీగా, బయట ముడులు, పొడవు, ముల్లు, ముత్యాల అలంకారంతో అలరారుతుంది. అంతటి ఘనమైన తృష్ణను, మహా బుద్ధిశాలి అయినవారు కూడా వివేకరూప ఖడ్గంతో కోయగలగడం ఆశ్చర్యకరం. హృదయంలో నివసించే తృష్ణ కత్తి గుళిక, వజ్రం, పొగతో పొంగిన ఇనుప చినుకుల కన్నా పదునైనది. దీపశిఖలా తృష్ణ—పొడవైనదిగా, చివర చిమ్మటతో నలుపుగా, వెలుగునిచ్చేలా, తాకితే కాల్చేలా ఉంటుంది. అంత స్థిరమైన మేధావి, మేరు పర్వతంలా ధైర్యవంతుడు అయినా, తృష్ణ ఒక్క క్షణంలోనే గడ్డి ముక్కలా తయారవుతాడు. ఆమె వింధ్యారణ్యంలా—విపులంగా, దట్టంగా, భయానకంగా, మేఘధూళితో నిండిన చీకటి, మబ్బులతో కమ్మినట్లు ఉంటుంది. అన్ని లోకాల్లో ముందే ఉన్నా, అందరికీ కనిపించదగినదే అయినా, తృష్ణను గుర్తించటం చాలా కష్టం. ఆమె పాలసాగరపు అలల మాలలా, తియ్యగా, శక్తివంతంగా, అశాంతిగా ప్రపంచంలో నిలుస్తుంది. ఇప్పుడు ఈ శరీరాన్ని చూడు. లోపల తేమతో, సంక్లిష్ట నిర్మాణంతో, మార్పులకు లోనయ్యేలా, నిత్యం బాధతో, చంచలంగా తిరిగే ఈ శరీరం కేవలం దుఃఖానికే ఆధారం. అవిద్యతో ఉన్నా, తెలిసినవాడిలా నటిస్తుంది; తప్పుడు అహంతో కనిపిస్తుంది. విచారణచేసినపుడు, నాకు ఇది ఉత్తమం కాదేమో, నిష్ఠురమైనదేమో అనిపించవచ్చు, కాని ఇది చైతన్యమూ కాదు, జడమూ కాదు. ఇది జడ, చైతన్య స్థితుల మధ్య నిల్చొని, స్థిరంగాని, ఆశావహంగాని, మూర్ఖంగాని, వివేకంగాని కాకుండా మాయను మాత్రమే కలిగిస్తుంది. కొంత ఆనందం, కొంత దుఃఖం అనుభవిస్తుంది; శరీరంలాంటి నీచమైన, గుణరహితమైనది మరొకటి లేదు. నిత్యం పుట్టి పోతూ, పళ్ళు, జుట్టుతో అలంకరించబడి, ప్రతి క్షణం పుష్పించే నవ్వుతో అలరించబడుతుంది. దాని చేతులు కొమ్మల్లాంటివి, ఎముకల స్తంభాలతో బలంగా నిలబడతాయి; తల మెడపై పెద్ద పండుగా ఉంటుంది; కళ్ళు తేనెటీగల వలె ఉన్నాయి. చేతులు, కాళ్లు మొగ్గల్లా, రక్తనాళాలు రక్తప్రవాహాల వలె, మోకాళ్ళు, చర్మమూ కలిగి, క్రియాపక్షుల విశ్రాంతి స్థలమవుతుంది. ఈ శరీర వృక్షం నీడతో, అనేక జీవుల ప్రయాణికులకు ఆశ్రయం. ఇది ఎవరిదీ, ఎవరి కాదు—ఇక్కడ ఎవరు మనవారు, ఎవరు పరాయివారు అన్న సందేహం. కేవలం భారాన్ని మోయడానికి ఈ శరీరాన్ని పునఃపునః ధరించేటప్పుడు, దాన్ని తనవిగా ఎవరు భావిస్తారు? ఎవరూ పడవను, వల్లి చెట్టు ను తమ స్వరూపంగా భావించరు. ఈ ఖాళీ అడవిలాంటి శరీరంలో, ఎన్నో రంధ్రాలు, గుహలు, జుట్టు చెట్లతో నిండినదానిలో ఎవరు నమ్మకాన్ని పొందగలరు? చర్మం, సన్నాహాలు, ఎముకలతో నేసిన బలమైన బట్టలా ఉన్న శరీరంలో, నేను పిల్లిలా ఉండడం లేదు; నిరంతర శబ్దాల మధ్య నేను లేను. సంసార అరణ్యంలో పెరిగిన మనస్సు అనే కోతి, ఆందోళనల గుంపుగా రూపాంతరం చెంది, దీర్ఘకాల దుఃఖపు పురుగుల చేత గాయపడింది. శరీరం తపస్సు అనే పాము నివాసం, కోపం అనే కాకి నిర్మించిన గృహం; దాని నవ్వు పుష్పం, చెట్టు మహత్తర ఫలాలు—పుణ్యపాపాలే. దాని కాండం బలంగా, చేతుల వలయాలు అందంగా, చేతులు పుష్పగుచ్ఛాల్లా, అవయవాలన్నీ గాలిలో ఊగే మొగ్గల్లా ఉంటాయి. ఇంద్రియ పక్షులతో మద్దతు పొందినది, మోకాళ్ళు మెత్తగా, చర్మం మృదువుగా ఎత్తుగా, సరస్సు నీడతో అలంకరించబడి, కామ ప్రయాణికులు సందర్శించేది. తలపై పొడవైన గడ్డి వంటి జుట్టు పెరుగుతుంది; లోపల ఖాళీలో వృద్ధ అహంకార గద్దకు గూడు. ఇది శక్తిలో బలహీనంగా, వాసనల వలలో పాతుకుని, శక్తి లేని ఈ శరీర వృక్షం నాకు ఆనందాన్ని ఇవ్వదు. ఈ శరీరం అహంకారం అనే గృహస్థునికి పెద్ద ఇల్లు; అది కూలినా, నిలిచి ఉన్నా, దాని స్థిరత నాకు ఏమి? ఈ శరీరం, పశువుల్లా ఉండే ఇంద్రియాలు, కోరికలతో నిండిన గదులు, కామమయమైన అవయవాలతో నిండిన ఇల్లు నాకు ఇష్టం లేదు. ఎముకలు, కట్టెలాంటి సంధులు ఢీకొనడంతో నిండిన, పేగులు తాడుల్లా కట్టిన ఈ శరీర ఇల్లు నాకు ఇష్టం లేదు. మాంసాలు, నాడులు లాగి, రక్తంతో ముద్దయి, ముసలితనపు బూడిదతో తెల్లబడిన ఈ శరీర ఇల్లు నాకు ఇష్టం లేదు. వ్యర్థ మాయలో స్థిరంగా, అసంఖ్యాక కర్మలతో నిండిన, అబద్ధమైన మమకారపు స్తంభంతో నిలిచిన ఈ శరీర ఇల్లు నాకు ఇష్టం లేదు. ఆహారం, తాగుడు కష్టాలతో వచ్చిన అరుపులతో మారుమోగే, ఆనందమయం అనిపించే పరపడి, కానీ వ్యర్థ కోరికలతో బానిసగా ఉన్న ఈ శరీర ఇల్లు నాకు ఇష్టం లేదు. ఇంద్రియ విషయాలతో నిండిన పాత్రలు, అపవిత్రతతో నిండిన శరీర గృహం, అజ్ఞాన విషంలో మునిగినది నాకు ఇష్టం లేదు. తడికాలపై నిలబడి, మోకాళ్లు స్తంభాల్లా, తల పైభాగంగా, పొడవైన చేతులు కట్టెల్లా ఉన్న ఈ శరీర ఇల్లు నాకు ప్రీతికరం కాదు. ఓ బ్రహ్మన్, కనువిండ్లను కిటికీలుగా, బుద్ధి ప్రాంగణాన్ని ఆలోచనల ఆటస్థలంగా, ఆందోళనను కుమార్తెగా కలిగిన ఈ శరీర ఇల్లు నాకు ప్రీతికరం కాదు. ఇలా తృష్ణ, శరీరం, మనస్సు—all కలిసిన ఈ సంసారంలో, వాటి స్వరూపాన్ని తెలుసుకుని, వాటి బంధనాలనుండి విడిపోవడమే శాంతి మార్గం.