ఈ జగత్తులో మనిషి హృదయాన్ని ఆక్రమించిన తృష్ణ ఎంత అశాంతిగా, ఎంత అప్రతిహతంగా ప్రవర్తిస్తుందో చూడండి. తృప్తి చెందినా, దారులేని చోట కూడా అది ముందుకు అడుగేస్తుంది; ఫలితాన్ని కోరుకుంటూనే ఉంటుంది. ఎక్కడా ఎక్కువసేపు నిలబడదు—ఈ తృష్ణ అనే కోరిక కోతి ఎప్పుడూ ఉరకలు వేస్తూనే ఉంటుంది. ఒక పని పూర్తయితే, వెంటనే మరోదానిపైకి దూకుతుంది; అన్నీ గందరగోళంగా, నియమం లేకుండా సాగిపోతుంటాయి. ఈ తృష్ణ ఎప్పుడూ కృషిచేస్తూనే ఉంటుంది, దైవశక్తి తాకినట్టు ఆగకుండా పరుగెడుతుంది. ఒక క్షణంలో అది లోతుల్లోకి దిగిపోతుంది, మరో క్షణంలో ఆకాశాన్ని తాకుతుంది; ఇంకొక క్షణంలో దిక్కుల అడవుల్లో తిరుగుతుంది—హృదయపు కమలాన్ని ఆశించి తిరిగే తేనెటీగ వలె. ఈ సంసారంలో ఉన్న అన్ని దోషాల్లో, తృష్ణే దీర్ఘకాలికమైన బాధను కలిగిస్తుంది; రాజప్రాసాదంలో నివసించే వారికి కూడా ఈ తృష్ణ గట్టి బంధనాలుగా మారుతుంది. ఇది అజ్ఞానాన్ని ప్రసాదిస్తుంది, నిజమైన జ్ఞానాన్ని అడ్డుకునే అతి పెద్ద అడ్డంకి. తృష్ణ మోహమయమైన మేఘాల మాల వలె, మాయాజాలంతో కప్పేస్తుంది. ప్రపంచవ్యవహారాల్లో నిమగ్నమైన ప్రతి జీవికి, తృష్ణే మనసు మచ్చల మధ్య నూలు—బంధనపు కట్టు. తృష్ణ అనేక రంగుల్లో, పుణ్యములేని, పొడవైన, అపవిత్రతలో స్థిరంగా ఉంటూ, లోపలి విషయంలో శూన్యంగా, బయటకు మాత్రం ఇంద్రధనుస్సు వలె కనిపిస్తుంది. ఇది శరదృతువులో పండిన పుణ్యఫలాల్ని నాశనం చేసే వజ్రాయుధం, ఐశ్వర్యపు కమలాన్ని వాడిపోనిచేసే మంచు, చీకట్లకు దీర్ఘరాత్రి. తృష్ణే సంసారరంగంలో నటించే నటి, శరీరపంజరంలో చిక్కుకున్న పక్షి, మనస్సు అడవిలో తిరిగే జింక, ప్రేమరాగానికి వీణ. తృష్ణే క్రియాశీలతా సముద్రంలో అల, మాయామత్తు ఏనుగుకు గొలుసు, మార్గంలో ఆకట్టుకునే మర్రిచెట్టు, దుఃఖపు ఆబలికు చంద్రకాంతి. వృద్ధాప్యము, మరణము, వ్యాధి వంటి బాధలకు తృష్ణే రత్నపెట్టె; ఎల్లప్పుడూ మత్తులో, బాధలకు ఆటగాడిగా ఉంటుంది. ఒక క్షణం తృష్ణ నిర్మలంగా, స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది; మరొక క్షణం చీకటి మచ్చలా మారిపోతుంది. తృష్ణ ఆకాశంలో దారి వలె, ఒక్కోసారి మబ్బులా ఘనంగా మారిపోతుంది. శాంతికోసం, చంచలతకు ముగింపు కోసం తృష్ణను విడిచిపెట్టాలి; అది ఘనమైన చీకటి వలె, దుర్మార్గాలను పారద్రోలేలా ఉంటుంది. ఈ ప్రపంచం తృష్ణ అనే విషపు వ్యాధిని అనుసరిస్తున్నంత కాలం, మాయలో, మౌనంలో, వ్యాకులతలో మునిగిపోతుంది. కానీ ఆందోళనను వదిలిపెట్టినప్పుడు ఈ లోకం బాధను విడిచిపెడుతుంది; ఆందోళన అనే వ్యాధికి మంత్రం—ఆందోళనను వదిలిపెట్టడమే. తృష్ణ లాభం కోసం గడ్డి, రాళ్లు, చెక్క మొదలైన ప్రతిదాన్నీ అనుమానంతో స్వీకరించే చేప వలె లోపల కలకలం రేపుతుంది. శరీరంలో వ్యాధివలె ఉద్భవించే తృష్ణ, ఎంతో లోతైన వారినీ ఒక్కసారిగా బహిర్గతం చేస్తుంది; సూర్యకిరణాలు కమలాన్ని వికసింపజేసినట్లు. తృష్ణ బాంబూకంప వలె—లోపల ఖాళీగా, బయట ముడిపడినట్టు, పొడవుగా, మొగ్గలు, ముల్లు, ముత్యాల అలంకరణతో అలరిస్తుంది. ఇదంతా ఎంత ఆశ్చర్యకరమో! గొప్ప మేధావులు కూడా తృష్ణను విడదీయడం చాలా కష్టమైనా, వివేకరూప ఖడ్గంతో దాన్ని తెంచగలరంటే అది గొప్ప విషయం. ఓ బ్రహ్మన్! ఖడ్గం, వజ్రాయుధం, వేడిచేయబడిన ఇనుపపు మంట కన్నా తృష్ణ హృదయంలో ఉండే పదును ఎక్కువ. దీపం జ్వాల వలె తృష్ణ—చివర సూటుతో నలుపు, మద్యలో నూనెతో పొడవుగా, వెలుగు, కానీ తాకితే కాలుస్తుంది. పర్వతసమానమైన స్థిరత ఉన్న జ్ఞానులు, వీరులు, ధైర్యవంతులూ అయినా తృష్ణ చేతిలో ఒక్క క్షణంలో గడ్డి వలె అయిపోతారు. తృష్ణే విస్తారమైన, ఘనమైన, భయంకరమైన, మేఘధూళితో నిండిన, దట్టమైన చీకటి, పొగతో కూడిన వింధ్య అరణ్యం వలె. ప్రపంచంలోని ప్రతి చోట, ప్రతి లోకంలో తృష్ణ కనిపించినా, దాన్ని గుర్తించటం చాలా కష్టం; తృష్ణ పాలసముద్రపు అలమాల వలె, మధురంగా, శక్తివంతంగా ప్రపంచంలో నిలిచి ఉంటుంది. ఇప్పుడు మనం శరీరాన్ని పరిశీలిద్దాం. ఇది లోపల తేమతో, సంక్లిష్ట నిర్మాణంతో, మార్పులకు లోనయ్యే, దుఃఖంతో నిండినది; ప్రపంచంలో అశాంతిగా తిరుగుతూ, బాధకే కారణమవుతుంది. అజ్ఞానంగా ఉన్నా, తెలిసినట్టు నటిస్తుంది; తప్పుడు భావనతో తనను తాను ప్రదర్శిస్తుంది. వివేచనతో చూస్తే, శుభాశుభాలుగా కనిపించవచ్చు; కానీ ఇది నిశ్చేతనమూ, చైతన్యమూ కానిది—కేవలం మాయను కలిగించేది. ఇది కొంత ఆనందాన్ని, కొంత దుఃఖాన్ని అనుభవిస్తుంది; శరీరాన్ని కన్నా అధమమైనది, గుణరహితమైనది మరొకటి లేదు. ఎప్పుడూ వచ్చిపోతూ, పళ్ళు, జుట్టుతో అలంకరించబడి, ప్రతిక్షణం నవ్వుతో పుష్పించే పువ్వుల వలె అలంకృతమవుతుంది. దీని భుజాలు శాఖల వలె, ఎముకల స్థంభాలపై నిలబడినవి; తల పెద్దపండు వలె మెడపై విశ్రాంతి తీసుకుంటుంది; కళ్ళు తేనెటీగల గుంపుల్లా. చేతులు, కాళ్లు కొత్త మొగ్గలు, రక్తనాళాలు రక్త, రసప్రవాహాలు; మోకాల్లు, పాదాలు—ఇవి అన్నీ క్రియాపక్షుల విశ్రాంతిస్థలం. ఈ శరీర వృక్షం తన నీడతో అనేక జీవులకు ఆశ్రయం; ఎవరిది ఇది, ఎవరిదీ కాదు—ఇక్కడ ఎవరు నిజంగా మనవాళ్లు, ఎవరు పరాయివాళ్లు? శరీరాన్ని కేవలం భారాన్ని మోయడానికి ఎన్నోసార్లు ధరించేటప్పుడు, దాన్ని ఎవరైనా తనను తానే అనుకుంటారా? ఒకవేళ పడవను, దారిని ఎవరూ తమవని అనుకోరు కదా! శరీరాన్ని ఖాళీ అడవిగా ఊహించండి—చాలా గుంతలు, రంధ్రాలతో, ఎన్నో జుట్టు చెట్లతో నిండినదిగా; ఇలాంటి చోట ఎవరు ధైర్యంగా ఉండగలరు? చర్మం, నరాలు, ఎముకలతో నేసిన శరీర బలమైన వస్త్రంలో, నేను ఎలుగెపిల్లలా లోపల ఉండను—ఎప్పుడూ హడావుడితో. మనస్సు అనే కోతి సంసార అడవిలో పెరిగి, బాధ అనే పురుగిచేతి గాయపడి, చింతల గుంపుగా మారుతుంది. శరీరమే తృష్ణ అనే పాముకి గూడు, కోపం అనే కాకికి గృహం; నవ్వు పువ్వు, వృక్షం అద్భుతంగా, పుణ్యపాపాల ఫలితాలను కలిగిస్తుంది. దీని కాండం బలంగా, చేతుల వలయాలు అందంగా, చేతులు పుష్పగుచ్ఛాల్లా, అవయవాలన్నీ గాలిలో అలముకుంటున్న మొగ్గల వలె. శరీరాన్ని ఇంద్రియపక్షులు అధరించి, మోకాళ్లు, మెత్తని, ఎత్తైన చర్మంతో, స్వనదీ నీడతో అలంకరించబడి, కోరికలకు ఆశ్రయం. తలపై గడ్డి వలె పొడవైన జుట్టు పెరుగుతుంది; లోపల ఖాళీగా, అక్కడ వృద్ధత్వపు అహంకార గిడ్డంగి పక్షి నివాసముంటుంది. ఇలా తృష్ణ, శరీరం, మనస్సు, వాటి మాయలు సంసారాన్ని అల్లుకుని, జీవులను బంధించి, దుఃఖంలో ముంచుతుంటాయి.