ఈ విశ్వంలో, ప్రతి అణువులోనూ, ప్రతి సూక్ష్మ కణంలోనూ, ఒక అంతర్గత మాయా ప్రకాశిస్తుంది—“ఇది అనంతమే!” అని భావింపజేస్తుంది. ఈ పరమ సత్యాలు, శాంతంగా, సృష్టి పరంపరను కొనసాగిస్తాయి; లోపల కలిసిపోయే ప్రవాహాల్లా, నీరు ప్రవహించునట్లు, అస్పష్టమైన అలలతో సృష్టి ముందుకు సాగుతుంది. ఈ సృష్టి వైభవం, తప్పుడు స్వభావంతో, విస్తారమైన సముద్రంపై కదులుతుంది; నదీ తీరాల నుంచి చెట్లపై నుంచి పువ్వులు జారిపోతే, అవి నీటిలో తేలుతూ వెళ్తున్నట్లుగా, సృష్టి కూడా అలా కొనసాగుతుంది. కలలో కనిపించే నగరం, మాయతో సృష్టించబడిన నగరం, కథలో చదివిన నగరం, మేఘాలతో ఏర్పడిన పర్వతంలా—ఈ అనుభూతి ప్రపంచం కూడా, కేవలం ఒక ఆలోచనలా, అప్రతీతంగా కనిపిస్తుంది. అందుకే, సరైన విచారణ ద్వారా, ఏకత్వాన్ని నిజంగా గ్రహించినప్పుడు, అఖండాత్మ జ్ఞానంలో, ఓ రామా!—నీకు అన్నీ స్పష్టంగా అవగాహన అవుతాయి. అయితే, సత్యాన్ని తెలిసినవారికైనా, శరీరాలు ఇక్కడ ఎందుకు ఉంటాయి? అదృష్టం పట్టుకున్నట్లుగా అనిపిస్తుంది—కానీ ఇక్కడ అదృష్టం అంటే ఏమిటి? ఇక్కడ ఒక దివ్యమైన క్రమం ఉంది; అది చైతన్యశక్తి స్పర్శగా వ్యక్తమవుతుంది. ఈ క్రమమే, సృష్టిలో ఊహించబడిన అన్ని లోకాలలో వ్యాపించి, తప్పనిసరిగా జరుగుతుంది. మొదటి సృష్టిలో, ఈ క్రమం ఎన్నో జీవరాశులను ప్రదర్శిస్తుంది; అందుకే, ఎప్పటికీ, విషయాలు ఇలా జరగాల్సిందే అని స్థాపితమైంది. దాన్ని మహా సత్త్వంగా, మహా చైతన్యంగా, మహా శక్తిగా, మహా దర్శనంగా పిలుస్తారు. మహా క్రియగా, మహా ఉత్పత్తిగా, మహా కంపనంగా, మహా ఆత్మ ఏకత్వంగా వర్ణిస్తారు. గడ్డి, లోకాలు, రాక్షసులు, దేవతలు, పాములు, పర్వతాలు—ఈ సృష్టి చక్రంలో, వాటి రూపంలోనే ఈ క్రమం వ్యాపిస్తుంది. కొందరు బ్రహ్మ తత్వంలో మార్పు ఉందని ఊహిస్తారు—అది చైతన్యాకాశంలో ఒక అద్భుతంలా భావించబడుతుంది; కానీ, సాధారణంగా, క్రమం మారదు. బ్రహ్మాది జీవులు, వారి బుద్ధి తెలియని వాటిని తెలుసుకోవాలని ప్రయత్నించేటప్పుడు, ఈ క్రమమే సృష్టిగా పిలవబడుతుంది—దాని విస్తరణ వల్ల. అచలమైనది, క్రమంలో స్థిరంగా, కదిలినదిగా కనిపిస్తుంది; అది ఆది, మధ్య, అంతం లేని బ్రహ్మ క్రమంలో స్థాపించబడింది. శిలలో లైన్లు చెక్కినట్లుగా, సృష్టి, అదృష్టం ఆధీనంలో, ఆత్మలో నిలిచి ఉంటుంది; జాగృత బ్రహ్మన్ ఆకాశాన్ని బోధిస్తున్నట్లు కనిపిస్తుంది. శరీరంలో అవయవాలు, వాటి భాగాలు చైతన్య స్వభావం ద్వారా స్పర్శించబడినట్లుగా, బ్రహ్మన్—కమలంలో జన్మించిన బ్రహ్మ—అదృష్టానికి ప్రధాన అవయవంగా, దాని సహచరులకు మూలంగా నిలుస్తుంది. ఇది “దివ్యమైనది” అని పిలుస్తారు—అన్ని వస్తువులలో, అన్ని కాలాల్లో వ్యాపించి, ప్రతి వస్తువును ఆవరించి, స్వచ్ఛమైన చైతన్యంగా నిలుస్తుంది. అదృష్టం భావన: “ఈ వస్తువు కంపించాలి, అనుభవించేవాడిగా మారాలి; తప్పనిసరిగా ఇలా జరగాలి, జరగాల్సిందే.” ఇదే మనిషి, గడ్డి, చెట్లు, అన్ని జీవరాశుల కదలిక; ఇదే అన్ని జీవుల, లోక, కాల, క్రియల మూలం. దీనివల్ల, మనిషి సత్త్వం మరియు ఈ సత్త్వం రెండూ గమనించబడతాయి; అవి విడిపోతే, రెండూ ఒకే తత్వంగా తెలుసబడతాయి. మనిషి, మనిషిత్వం ద్వారా—క్రియ, సత్త్వం రెండూ ఒకే స్వభావం; అందుకే, అదృష్టం కూడా అలాగే, అదృష్ట-మనిషిత్వం కూడా అలాగే. రామా! నీవు నన్ను అడగాలి—అదృష్టం, మనిషిత్వం నిర్ణయం గురించి; అదృష్టం అంటే: “నేను చెప్పిన మనిషిత్వాన్ని నీవు నిలబెట్టాలి” అని నిలుస్తుంది. అదృష్టాన్ని ఆశ్రయించినవాడు, “దైవం నాకు అన్నం పెడుతుంది” అని భావించి, ఏమీ చేయకుండా, నిశ్శబ్దంగా ఉంటాడు—ఇది అదృష్టం నిర్ధారణ. ఒక వ్యక్తి, ప్రయత్నం ద్వారా, అనుభవాలు సమకూర్చుకుని, వాటిని ఆస్వాదిస్తే—రాజ్యాధికారం నుంచి ముక్తి వరకు—ఇదీ అదృష్టం నిర్ధారణ. ఊహించబడిన మార్గాల ద్వారా కూడా, లోకబంధం నుంచి విముక్తి రాదు; శరీరంతో తిరుగుతున్న వారికి, ఇదీ అదృష్టం నిర్ధారణ. ఇది బుద్ధి, క్రియ, మార్పు, రూపం లేనిది; తన స్వభావంలో, ఈ వ్యవస్థగా నిలుస్తుంది. “ఇదీ తప్పనిసరిగా ఇలా జరుగుతుంది, అలాగే జరుగుతుంది” అనే స్థితిని, రుద్రాది దేవతల బుద్ధులు కూడా దాటి వెళ్లలేవు. ప్రయత్నాన్ని విడిచిపెట్టకూడదు; జ్ఞానులు దానిని ఆధారంగా తీసుకుంటారు, ఎందుకంటే అదృష్టం కూడా ప్రయత్న రూపంలోనే నియంత్రించబడుతుంది. అదృష్టం నిజంగా ప్రయత్నం కానిది, కానీ సృష్టిలో అది ప్రయత్నమే; ప్రయత్నం లేని అదృష్టం ఫలహీనమై, ప్రయత్న స్వభావంతో అది ఫలదాయకం. అదృష్టం వల్ల, ప్రయత్నం లేక, నిశ్శబ్దంగా ఉండే వ్యక్తి—ఆయన ప్రాణ కదలిక ఎక్కడికి పోతుంది? ప్రాణ కదలికను నియంత్రించి, విశ్రాంతిలో ఉండగలిగితే, అది అత్యుత్తమం; విముక్తుడి గురించి ఇంకేమీ చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. అత్యున్నత మంగళం, ప్రయత్నం-ఆత్మ ఏకత్వమే; విముక్తి అంటే పూర్తిగా నిష్క్రియత. మహాత్ములకు, ఈ రెండు మధ్య wavering ఉంటే, అది కేవలం దుఃఖమే. అదృష్టం బ్రహ్మ తత్వంగా మారితే, అతి పవిత్రమైన ఆ స్థితిలో, అత్యున్నత ప్రాప్తి ఇప్పటికే సాధ్యమైంది. ఈ అదృష్టం వంటి గొప్ప ప్రకటనల ద్వారా, బ్రహ్మన్ మాత్రమే అన్ని జీవుల ఆత్మగా ప్రకాశిస్తుంది; నీరు భూమిలో వ్యాపించి, గడ్డి, వల్లి, చెట్లు, మొక్కలుగా ఉండినట్లుగా. ఏ రూపంలో, ఏ విధంగా, పరమశక్తి నుంచి శక్తి ఉద్భవించిందో, అది తన స్వశక్తిగా, ప్రకృతిగా, అనేక రూపాల్లో స్వయంగా వ్యక్తమవుతుంది. ఈ విశ్వవ్యాప్తి పరమాత్మ, మహాస్వామి, స్వచ్ఛమైన, స్వానుభూతి ఆనంద స్వరూపుడు, ఆది-అంత లేని వాడు. ఈ పరమ ఆనందం, స్వచ్ఛమైన చైతన్యమే, దానివలన వ్యక్తిగత జీవుడు ముందుగా ఉద్భవిస్తాడు; ఆ జీవుని నుంచి మనస్సు, మనస్సు నుంచి ప్రపంచం. ఈ బ్రహ్మన్లో, ఇది స్వానుభూతి పరిమితితో స్థాపించబడినది, విస్తరించినది; అక్కడ ద్వైతం లేని స్థితిలో, వ్యక్తిగత జీవుడు ఎలా ఉండగలడు? ఆత్మలో, అది అప్రతీతంగా కనిపించినా, విస్తరించిన బ్రహ్మన్—అక్కడ అతి విశాలమైన, చైతన్యవంతమైన, భైరవ స్వరూపంలో, నశించనిది, ఆనందంగా నిలుస్తుంది. దాని స్వభావం సమానమైనది, పరిపూర్ణమైనది, స్వచ్ఛమైనది, ముద్రలేనిది—ఇది తెలిసినవారికైనా వర్ణించలేనిది; అదే శాంతమైన, పరమ స్థితి.