ఒకసారి, రామా, మునులు సద్గురువులు మనకు ఈ విశ్వరహస్యాన్ని వివరించగా, ఇలా చెప్పారు. మన అనుభవాలు—మనస్సు, ప్రాణం, అనేక భావాలు—అన్నీ ఇంద్రియజ్ఞానంతోనే వచ్చేవి. ఇంద్రియజ్ఞానం లేనప్పుడు, ఇవేవీ లేవు. వ్యక్తిత్వం అనేది ఇంద్రియజ్ఞానమే. అయితే, ఏదీ ఎక్కడా, ఎప్పుడూ ఉదయించదు లేదా అస్తమించదు; అన్నీ శాంతమైన, అజన్మ బ్రహ్మమే—శుద్ధ చైతన్యం, సూక్ష్మంగా, మృదువుగా ఉంటుంది. అత్యంత సూక్ష్మమైన అణువు చుట్టూ, చైతన్యమ వల్ల అనేక సృష్టులు కనిపిస్తాయి; ప్రతి అణువులో మరిన్ని అణువులు ఉంటాయి—అందుకే, ఏ లెక్కలూ చేయడం అసాధ్యమనే. నీటిలో అలలు, కెరటాలు దాచబడినట్టు లేదా కనిపించునట్టు, అలాగే జాగృతి, స్వప్నం, సుసుప్తి—ఇవి అన్నీ వ్యక్తిలోనే ఉంటాయి. భోగాల్లో చిన్న విరక్తి కూడా కలిగితే, శాస్త్రం ప్రకారం, అతడు అత్యున్నత స్థితిని పొందినట్టే. ఎక్కడైతే బంధం లేదు, అక్కడే విముక్తి. 'నేను' అనే భావం లేనివాడు, జననాన్ని ఎలా అనుభవించగలడు? చైతన్యాన్ని పరమమైనదిగా, తక్కువగా, అజన్మగా, రూపరహితంగా, నామరహితంగా, చలించే-చలించని అన్నింటికి ఆధారంగా తెలుసుకున్నవారు—వారు విజేతలు. ఒక పరమ చైతన్యం ఉంది, అది అవ్యక్త, అద్వితీయంగా, నీటిలో సూక్ష్మరేఖలా ఉంది; దీనివల్లే మూడు లోకాలు నిలుస్తాయి. దాని స్వరూపమైనవారు ఉండరు, ఉండనూ ఉండరు. 'నేను' అనే స్వరూపమైన చైతన్యం, పద్మజన్మ (బ్రహ్మ)కు మూలంగా, తన ఆలోచనల వైవిధ్యంతో విశ్వాన్ని వ్యాపిస్తుంది. అంతర్గతంగా, ఒక్క క్షణంలోనే అనంతాన్ని అనుభవిస్తుంది—యుగాంతం లాగ. వెయ్యి యుగచక్రాలు కూడా, అణువుల భాగాల విభాగాల్లో పూర్తిగా వాస్తవంగా అనిపిస్తాయి. వాటిలో, ప్రతి అణువులో కూడా, అదే అంతర్గత మాయ కనిపిస్తుంది—'ఇది నిజంగా అనంతమే!' అని. ఈ పరమ వాస్తవాలు, శాంతంగా, సృష్టి పరంపరను నడుపుతాయి—నీటిలో స్పష్టంగా కనిపించని అలలు లాగ. ఈ సృష్టి వైభవం, అసత్య స్వరూపంగా, మహాసముద్రంపై ప్రవహిస్తుంది—నదిలో ఒడలవేసిన పువ్వులు లాగ. కలలో కనిపించే నగరం, మాయతో సృష్టించిన నగరం, కథలోని నగరం, మేఘాలతో చేసిన పర్వతం—ఇవి అన్నీ అనుభవంలో వచ్చిన సృష్టి, కలలోని ఆలోచన లాగ, అసత్యంగా కనిపిస్తాయి. అందుకే, పరిశీలన ద్వారా, ఏకత్వం నిజంగా తెలుసుకుంటే, అవిభాజ్య ఆత్మజ్ఞానంలో, ఓ జ్ఞానవంతుడా, అన్నీ అర్థమవుతాయి. అయితే, సత్యాన్ని తెలుసుకున్నవారికి కూడా, శరీరాలు ఇక్కడ ఎందుకు ఉంటాయి? అదృష్టం పట్టుకున్నట్టు—అయితే, అదృష్టం అంటే ఏమిటి? ఇక్కడ, ఒక దివ్య క్రమం ఉంది, అది చైతన్యశక్తి స్పర్శగా వెలుగుతుంది; ఇది ఒక్కటే వాస్తవికత, ఊహించిన లోకాలన్నింటిలో వ్యాపిస్తుంది. ప్రథమ సృష్టిలో, ఈ క్రమం అనేక జీవరాశులను ప్రదర్శిస్తుంది; అందుకే, ప్రతి సృష్టిలో ఇదే విధంగా జరుగుతుంది. దీనిని మహాసత్త్వం, మహాచైతన్యం, మహాశక్తి, మహాదృష్టి అని పిలుస్తారు. దీనిని మహాక్రియ, మహోదయం, మహాస్పందన, మహాఆత్మా ఏకత్వం అని కూడా పిలుస్తారు. గడ్డి, లోకాలు, రాక్షసులు, దేవతలు, పాములు, పర్వతాలు—ప్రతి సృష్టి చక్రంలో ఇదే విధంగా ఉంటుంది. కొన్నిసార్లు, బ్రహ్మ స్వరూపంలో భిన్నతను ఊహిస్తారు—చైతన్యాకాశంలో అద్భుతంగా—but, సాధారణంగా, క్రమం మారదు. బ్రహ్మ మొదలైనవారు, అసలు స్వరూపాన్ని తెలుసుకోవాలని ప్రయత్నించే బుద్ధులతో, ఈ క్రమాన్ని 'సృష్టి' అని పిలుస్తారు, విస్తరణ కారణంగా. చలించని దాన్ని చలించేదిగా చూస్తారు, బ్రహ్మ క్రమంలో స్థిరంగా; ఆది, మధ్య, అంతం లేని శాస్త్రం, ఆకాశంలో వృక్షంలా ఉంటుంది. రాతిలో గీతలు లాగ, సృష్టి, అదృష్టం ఆధీనంలో, ఆత్మలో నిలుస్తుంది; మేల్కొన్న బ్రహ్మ ఆకాశాన్ని బోధిస్తున్నట్టు కనిపిస్తాడు. శరీరంలో అవయవాలను, వాటి భాగాలను చైతన్య స్వరూపం తాకినట్టు, బ్రహ్మ పద్మజన్మగా, అదృష్టానికి ప్రధాన అవయవంగా, సహచరులకు కూడా అవుతాడు. ఇది 'దివ్యమైనది'—ప్రతి వస్తువులో, ప్రతి సమయంలో వ్యాపిస్తుంది; అన్నీ ఆవరించి, శుద్ధ చైతన్యంగా నిలుస్తుంది. అదృష్ట భావన: 'ఇది వస్తువుగా స్పందించాలి, లేదా అనుభవించేవాడిగా మారాలి; ఇది తప్పకుండా జరగాలి, జరగాలి.' ఇదే మనిషి, గడ్డి, పుట్ట, అన్నింటి చలనం; ఇదే అన్ని జీవరాశుల, లోక, కాల, క్రియలకు మూలం. దీనివల్ల, మనిషి స్వరూపం మరియు ఇది స్వరూపం రెండూ కనిపిస్తాయి; అవి విడిపోతే, రెండూ ఒకే స్వరూపంగా తెలుస్తాయి. మనిషి ద్వారా, మనిషిత్వం ద్వారా, క్రియ మరియు స్థితి రెండూ ఒకే స్వరూపం; అందుకే, అదృష్టం కూడా అలాగే, అదృష్ట-మనిషిత్వం కూడా అలాగే. రామా, నీవు నన్ను అడగాలి—అదృష్టం, మనిషిత్వం నిర్ణయాన్ని గురించి; అదృష్టం, 'నీవు నేను చెప్పిన మనిషిత్వాన్ని ఆచరించాలి' అని నిలుస్తుంది. అదృష్టానికి అంకితమై, 'దైవం నన్ను పోషిస్తుంది' అని అనుకుంటూ, క్రియ లేకుండా, నిశ్శబ్దంగా ఉంటాడు; ఇదే అదృష్ట నిశ్చయము. ఒక వ్యక్తి, శ్రమతో భోగాలను సంపాదించి, వాటిని అనుభవిస్తే—రాజ్యాధికారం నుంచి మోక్షం వరకూ—ఇది కూడా అదృష్ట నిశ్చయమే. ప్రపంచ బంధనంలో ముక్తి ఊహించిన మార్గాల వల్ల రాదు; శరీరాలతో తిరుగుతున్నవారికి, ఇదే అదృష్ట నిశ్చయము. ఇదికి బుద్ధి లేదు, క్రియలు లేవు, మార్పులు లేవు, రూపం లేదు; ఇది తన స్వరూపంలో, క్రమంగా నిలుస్తుంది. 'ఇది తప్పకుండా ఇలా జరుగుతుంది, అలాగే' అనే స్థితి, రుద్రాది దేవతల బుద్ధితో కూడా దాటించబడదు. శ్రమను వదలకూడదు; జ్ఞానులు దానిపై ఆధారపడతారు, ఎందుకంటే అదృష్టం కూడా శ్రమ రూపంలోనే నియంత్రించబడుతుంది. అదృష్టం నిజంగా అశ్రమ, కానీ సృష్టిలో శ్రమ; శ్రమ లేని అదృష్టం ఫలించదు, శ్రమతో ఉన్నదే ఫలిస్తుంది. అదృష్టం వల్ల, శ్రమ లేక, నిశ్శబ్దంగా ఉండేవాడు—అతని ప్రాణచలనం ఎక్కడికి వెళుతుంది? ఇలా, రామా, మునులు ఈ విశ్వరహస్యాన్ని మనకు వివరించారు—ప్రతి జ్ఞానం, ప్రతి అనుభవం, ప్రతి సృష్టి, అన్నీ చైతన్య స్వరూపంలోనే, దివ్య క్రమంలోనే, అదృష్ట-మనిషిత్వ పరంపరలోనే జరుగుతాయని.