ఓ బ్రహ్మన్, మనసు యొక్క నిధిని అలసత్వం, మాంద్యం అనే జాలితో కప్పివేసే ఆకాంక్ష, పాత తంతివాద్యంలా అలసిపోయి, ఎప్పుడూ ఆనందాన్ని ప్రసరించదు. ఈ ఆకాంక్ష ఎప్పుడూ అపవిత్రమైనదే; మదమత్తంలో, విషాదంలో తలమునకై, దీర్ఘంగా, సన్నగా, బంధనంతో నిండినదిగా, చీకటి లోయలో పెరిగే వల్లి వలె విస్తరిస్తుంది. కోరిక అనేది లోపల శూన్యమే, ఎలాంటి ఆనందాన్ని ఇవ్వదు; ఎంత ఎత్తుకు ఎదిగినా పండని పుష్పంలా వాడిపోయి, దుష్టమైనదిగా, దుర్మార్గమైనదిగా నిలుస్తుంది. మనసు దానిని కోరకపోయినా, కోరిక అన్నదీ అన్నింటినీ వెంబడిస్తుంది; అయినా దానికి ఎలాంటి ఫలితమూ దక్కదు, వృద్ధ వేశ్యలా నిర్లక్ష్యంగా ఉంటుంది. ఈ ప్రపంచ నాట్యంలో, అనేక రుచులతో నిండిన లోకానుభవాల మాలికలో, కోరిక పాత నర్తకి లాంటిది. వృద్ధాప్యపు చెట్టుపైకి ఎక్కి, పతన-ప్రమాదాల ఫలమాల ధరించి, దీర్ఘమైన సంసార అరణ్యంలో విషవల్లి వలె వ్యాపిస్తుంది. తనకు సాధ్యం కాని చోట కూడా కోరిక ఉన్మాదంతో పరుగెత్తుతుంది; ఆనందం లేకుండా, వృద్ధ నర్తకి లా నాట్యం చేస్తుంది. మబ్బులో ఉవ్వెత్తున ఎగురుతుంది, కానీ వెలుగు వచ్చినప్పుడు చల్లబడిపోతుంది; దుఃఖపు వరదల్లో, కోరిక చంచలమైన మయిలిలా స్థిరపడుతుంది. మాంద్యం, కలకలం, భారంతో నిండిన ఈ కోరిక, చాలా కాలం లోపల శూన్యంగానే ఉంటుంది; ఒక్క క్షణం ఆనందాన్ని పొందుతుంది, అది కూడా వర్షాకాలపు అలలాంటిది. పోయినదాన్ని వదిలి, మిగిలినదానిలో ఉండి, ఓ చెట్టు నుండి మరో చెట్టుకు, ఒకరి నుండి మరొకరికి, పక్షిలా ఎగురుతూ తిరుగుతుంది. తృప్తిగా ఉన్నప్పటికీ, దారిలేని చోటికి ముందుకు సాగుతుంది; ఇంకా ఫలాన్ని కోరుతుంది. చాలా కాలం ఒకేచోట ఉండదు—ఈ కోరిక అనే కోతి ఎప్పుడూ చంచలంగా ఉంటుంది. ఇది ఒకటి చేసి, మరొకటి చేయడానికి పరిగెడుతుంది; అన్నీ అస్తవ్యస్తంగా చేస్తుంది. కోరిక ఎప్పుడూ విశ్రాంతి లేకుండా శ్రమిస్తుంది, ఏదో దివ్యశక్తి ప్రేరణతో నడిచేలా. ఒక్క క్షణంలో లోతుల్లోకి పడిపోతుంది; మరొక క్షణంలో ఆకాశానికెగురుతుంది; ఇంకొక క్షణంలో దిక్కుల పొదల్లో తిరుగుతుంది—మనస్సు కమలాన్ని ఆశించే తేనెటీగ వలె. సంసార దోషాల్లో, కోరిక ఒక్కటే దీర్ఘకాల దుఃఖానికి మూలం; రాజప్రాసాదాలలో ఉన్నవారికీ ఇది బలమైన బంధనంగా మారుతుంది. ఇది మూర్ఖత్వాన్ని ప్రసాదిస్తుంది, సత్యదర్శనానికి అడ్డుగోడ; కోరిక మాయమబ్బులతో కూడిన మాలిక లాంటిది. లోకవ్యవహారంలో నిమగ్నమైన ప్రతి జీవికి, కోరిక మనస్సు మచ్చలతో నూలు వలె పోయబడి, బంధనపు తాడు అవుతుంది. ఈ కోరిక అనేక రంగులతో, గుణహీనంగా, దీర్ఘంగా, అపవిత్రంలో స్థిరంగా ఉంటుంది; లోపల శూన్యంగా, వెలుపల శూన్యభూతంగా, ఇంద్రధనస్సు స్వభావంతో కనిపిస్తుంది. ఇది శరదృతువులో పండిన పుణ్యఫలాలను నాశనం చేసే వజ్రాయుధం; ఐశ్వర్య కమలానికి మంచు, చీకట్లకు దీర్ఘరాత్రి. ఆమె సంసార నాటకంలో నటి, శరీరపు పంజరంలో పక్షి, మనస్సు అరణ్యంలో జింక, ప్రేమ సంగీతానికి వాద్యంలా. ఆమె క్రియాశీలత సముద్రంలో అల, మాయ ఏనుగుకు గొలుసు, మార్గంలో బరగా పెరిగిన వటవృక్షం, దుఃఖకుముదానికి చంద్రకాంతి. ఆమె వృద్ధాప్య, మరణ, బాధలకు రత్నపెట్టె; ఎప్పుడూ మత్తులో మునిగిపోయి, వ్యాధి, కష్టాల్లో ఆటలాడే వాడురాలు. ఒక్క క్షణం స్వచ్ఛంగా, నిర్మలంగా మెరిసినా, మరొక క్షణంలో చీకటి మచ్చలా మారిపోతుంది; తృష్ణ ఆకాశ మార్గంలా, కొన్నిసార్లు మబ్బులా ఘనంగా ఉంటుంది. శాంతికోసం, చంచలచిత్తాన్ని నివారించేందుకు, తృష్ణను వదిలేయాలి; ఇది ఘనమైన చీకట్లా, భూతాలను పారద్రోలేలా ఉంటుంది. ఈ ప్రపంచం తృష్ణ అనే విషవ్యాధిని వెంబడించేవరకు, మౌనంగా, అయోమయంగా, చిత్తవిక్షేపంతో నిండిపోతుంది. ఆందోళన త్యాగంతో, ఈ లోకం దుఃఖాన్ని వదిలిపెడుతుంది; ఆందోళన వ్యాధికి మంత్రం, ఆందోళనను విడిచిపెట్టడమే అని చెబుతారు. తృష్ణ, పులకరించిన లాభ ఆశతో, గడ్డి, రాళ్లు, మట్టికట్టెలు అన్నింటినీ ఆశతో చూస్తూ, చెరువులో చేపలా లోపల కలకలం చేస్తుంది. శరీరంలో వ్యాధిలా జన్మించే తృష్ణ, ఎంత బలమైనవారినైనా, ఒక్కసారిగా బహిరంగంగా నడిపిస్తుంది, సూర్యకిరణాలు కమలాన్ని వికసింపజేసినట్లు. తృష్ణ బాంబూ వల్లిలాంటిది—లోపల శూన్యంగా, ముడులతో నిండినదిగా, పొడవుగా, ముళ్లు, మొగ్గలతో, వెలుపల ముత్యాల మాలికలా కనిపిస్తుంది. ఎంత గొప్ప బుద్ధి ఉన్నవారైనా, వివేకఖడ్గంతో ఈ తృష్ణను నరికగలరంటే, అది నిజంగా ఆశ్చర్యకరం. ఓ బ్రహ్మన్, ఖడ్గపు అంచు, వజ్రాయుధం, వేడిచేసిన ఇనుప ముక్కల కన్నా, హృదయంలో ఉన్న తృష్ణ అతి పదునైనదిగా ఉంటుంది. తృష్ణ దీపశిఖలా ఉంటుంది—చిమ్మటతో నలుపుగా, నూనెతో పొడవుగా, వెలుగుతో మెరుస్తూ, తాకినచోట మండిస్తుంది. మెరు పర్వతంలా స్థిరంగా ఉన్న జ్ఞాని అయినా, వీరుడైనా, దృఢనిశ్చయుడైనా—తృష్ణ ఒక్క క్షణంలోనే గడ్డి ముక్కలా మారుస్తుంది. తృష్ణ వింధ్య అరణ్యంలాంటిది—విస్తారంగా, ఘనంగా, భయంకరంగా, మేఘాలూ, ధూళితో నిండినదిగా, ముదురు చీకటి, మబ్బులతో నిండి ఉంటుంది. తృష్ణ, అన్ని లోకాల కంటే ముందుగా ఉండి, లోపల అనుభూతి కలిగినప్పటికీ, గ్రహించడానికి కష్టం; ఇది పాలసముద్రపు అలల మాలికలా, చంచలంగా, మధురంగా, శక్తివంతంగా ప్రపంచంలో నిలుస్తుంది. ఇప్పుడు ఈ శరీరాన్ని చూడు—లోపల తేమతో, సంక్లిష్ట నిర్మాణంతో, మార్పులకు లోనయ్యే, దుఃఖంతో నిండినదిగా, ఈ లోకంలో చంచలంగా తిరుగుతూ, బాధకే కారణమవుతుంది. అజ్ఞానంగా ఉన్నప్పటికీ, తెలిసినట్లుగా నటిస్తుంది; తర్కంతో, అది నాకు శ్రేష్ఠమో, హీనమో అనిపించవచ్చు, కానీ అది స్థూలంగా, చైతన్యంతో కూడినదిగా కాదు. ఇది జడత, జ్ఞానం మధ్య తులసి ఆకులా వేలాడుతూ, ఆశలు స్థిరంగా లేకుండా, వివేకమూ, మూర్ఖత్వమూ కాకుండా, మాయను మాత్రమే కలిగిస్తుంది. ఇది స్వల్పమైన ఆనందాన్ని, స్వల్పమైన బాధను అనుభవిస్తుంది; ఈ శరీరానికి మించిన దయనీయమైనది లేదు—అది హీనమైనది, గుణరహితం. ఇది ఎప్పుడూ రాకపోకలకు లోనవుతుంది, పళ్లూ, జుట్టుతో అలంకరించబడుతుంది, ప్రతి క్షణం వికసించే పువ్వుల నవ్వుతో సుషోభితమవుతుంది. దాని చేతులు కొమ్మలవంటివి, ఎముకల స్థంభాలతో బలంగా నిలబడినవి; తల గొప్ప పండుగా మెడ సింహాసనంపై ఉంటుంది; కళ్ళు తేనెటీగల గుంపుల వలె మెరిసిపోతాయి. ఇలా, బ్రహ్మన్, కోరిక, తృష్ణ, శరీర స్వభావాన్ని యథాతథంగా నీవు గ్రహించుము.