ఈ కథను వినిన రాజు పద్మ, జరిగిన సంఘటనల వివరాలను తెలుసుకుని, నాలుగు సముద్రాల నుండి తెచ్చిన నీటితో శుద్ధి స్నానం చేసాడు. అనంతరం, పూజారులు మరియు మంత్రి वर्गం, దేవతలు ఇంద్రునికి ఆయుధాభిషేకం చేసినట్టు, రాజును అభిషేకించారు. లీలా, తాను లీలే అయినదానితో పాటు, రాజు—ఇప్పుడు జీవన్ముక్తుడై, గొప్ప జ్ఞానంతో—తమ గత అనుభవాలను స్మరించుకుంటూ ఆనందించారు; ప్రేమికులు తమ సంయోగాల్లో ఆనందించునట్లు. సరస్వతి కృపతో, మరియు తన స్వయంకృషితో, రాజు పద్మ రెండు లోకాల్లోనూ పరమ శ్రేయస్సును పొందాడు. అతడు, బహుళ భావనల ద్వారా జ్ఞానానికి మేల్కొని, అద్వైత ఆటలో నిమగ్నమై, ఎనిమిది వేల సంవత్సరాలు నిష్కళంకంగా ఆ రాజ్యం పాలించాడు. జీవన్ముక్తుడై, మనసును జయించి, ఐదు ఇంద్రియ భ్రమను అధిగమించి, అతని మనసు అసక్తంగా, నిశ్శబ్దంగా, సహజంగా వచ్చినదాన్ని మాత్రమే అనుసరించింది. అతని మహోన్నతతా నుండి వెలువడిన అగ్ని కణాన్ని సూర్యుడు పోలినట్టు, అందాల సముద్రంలో నున్న నీటి బిందువును చంద్రుడు పోలినట్టు, వారు జీవన్ముక్తులుగా ఉన్నారు. ఎనిమిది వేల సంవత్సరాలు రాజ్యం పాలించిన తరువాత, వారు శరీర రహిత ముక్తిని పొందారు; వారి చైతన్యం పరిపూర్ణమైంది. ఈ లీలా కథను నీకు చెప్పాను, ఓ రామా, దృష్టిలోని దోషాలను తొలగించేందుకు. నీవు, నిష్పాపుడా, జగత్తు మీద నీవు కల్పించే ఘనతను విడిచిపెడు. రూపాల ఉనికి సహజంగా శాంతమై ఉంటుంది; అణచడం ప్రయోజనం లేదు. ఉన్న దానికి శుద్ధి బాధాకరమై ఉంటుంది; లేనిదానికి అవసరం లేదు. జ్ఞానం, అది ఆకాశ స్వరూపంగా ఉండగా, తెలిసిన వస్తువు కూడా ఆకాశ స్వరూపంగా ఉండి, రెండూ ఏకరూపంగా కనిపిస్తాయి; అందుకే, జ్ఞాతా ఆకాశంలా స్థిరంగా ఉంటాడు. ఇది భూమి మొదలైనవి లేని, స్వయంగా వెలిగే చైతన్య ప్రకాశమే; సాధించనదానితో సాధించబడినదానికి ద్వైతత్వం లేదు, నిజంగా సాధించబడినదీ కాదు. చైతన్యం, ఏ రూపంలో ప్రయత్నించునో, బాహ్య రూపం కూడా అలాగే ఉంటుంది; సృజనాత్మక చైతన్య ప్రవాహంలో విడిపోతే, ప్రయత్నం లేకుండా అది మేలుకోదు. ఈ లోకం, చైతన్య ఆకాశంలో ఉత్పన్నమైనట్టు అర్థమవుతుంది; శుద్ధాత్మలో, అవగాహన ఆకాశంలో, అతి సూక్ష్మ అణువు వరకు కూడా. అందుకే, ఈ భ్రమకు సంబంధించి, ఏ వాస్తవం, ఏ వాసన, ఏ స్థితి, ఏ విధి, ఏ శరీరధారణ, ఏ అనివార్యతను చెప్పగలరు? ఇది, చూసినట్టు, సమగ్రంగా, విభజన లేకుండా ఉంటుంది; ఇది అనంతంలో మాయ మాత్రమే, కానీ నిజంగా మాయ లేదు. నిజంగా, ఓ పూజ్యుడా, నీవు పరమ దృష్టిని వెల్లడించావు: అది చంద్రుడు అడవి అగ్ని వేడిని శాంతపరచినట్టు, దృష్టి లోకాన్ని శాంతపరచినది. చాలా కాలానంతరం, నేను ఈ అవినాశి జ్ఞానాన్ని తెలుసుకున్నాను: ఇది ఏదైనా, ఎలా ఉన్నా, ఎప్పుడైనా, ఏ రూపంలో ఉన్నా. నాకు శాంతి కలిగినట్టు, ఓ ద్విజోత్తమా, నేను భేదాలను విడిచినట్టు అనిపిస్తోంది; ఈ అద్భుతమైన కథ, ఈ వివరణ, శాస్త్రాల దృష్టిలో కనిపించునది. ఓ ప్రభూ, నన్ను సందేహం నుండి విముక్తి చేయుము; నీవు అన్నింటిని తెలుసు. నీ అమృత వాక్యాలను చెవుల ద్వారా పుచ్చుకుంటున్నా, ఇంకా తృప్తి పొందలేదు. కాలం, మూడు సృష్టుల్లో, యోగ ద్వారా ప్రభువు ఆట; కొన్ని సార్లు అది ఒక రోజు-రాత్రి, మరికొన్ని సార్లు ఒక నెల మాత్రమే. కొన్ని సార్లు అనేక సంవత్సరాలు, ఎవరికో చాలా తక్కువ, మరొకరికి చాలా ఎక్కువ, ఇంకొకరికి క్షణం మాత్రమే ఉంటుంది. అందుకే, ఓ పూజ్యుడా, దయతో సరిగ్గా వివరించుము; ఒకసారి వినితే, అది విశ్రాంతిని ఇవ్వదు, మట్టికట్టపై నీరు నిలవనట్టు. ఓ నిష్పాపుడా, ఏదైనా, ఎప్పుడైనా, ఎలా కనిపిస్తే, అదే సమయంలో, అదే విధంగా అనుభవించబడుతుంది. అమరత్వం, విషాన్ని నిరంతరంగా చూస్తే, విషంలా మారుతుంది; శత్రువు, స్నేహ భావనతో, స్నేహితునిగా మారతాడు. ప్రతి వస్తువు ఎలా ఆలోచించబడితే, అదే రూపం కలిగి ఉంటుంది; దీర్ఘమైన సాధన ద్వారా, అదే విధి ఆధీనంగా మారుతుంది. ఈ చైతన్యం, ఒకే స్వరూపంగా, ఊహించినట్టు ప్రదర్శించబడుతుంది; అందుకే, అక్కడ, అది త్వరగా అలాగే మారుతుంది, తన స్వభావమే కారణంగా. ఒక క్షణంలో, ఎన్ని యుగాలు చూడగలిగితే, అదే క్షణంలో ఆ యుగాలు ఉనికిలోకి వస్తాయి—దీనిలో సందేహం లేదు. ఒక కల్పం, తనను క్షణంగా భావిస్తే, ఆ కల్పం త్వరగా క్షణంగా మారుతుంది; ఎందుకంటే, చైతన్యం నిజంగా ఏ రూపంలో ఊహించబడితే, అదే రూపం అవుతుంది. బాధపడే వ్యక్తికి, రాత్రి యుగంలా అనిపిస్తుంది; ఆనందంలో ఉన్నవారికి, అదే రాత్రి క్షణంలా ఉంటుంది. కలలో, క్షణం యుగంలా అనిపించవచ్చు, యుగం క్షణంలా గడిచిపోవచ్చు. అలాగే, నేను మరణానంతరం జన్మించడం, యువకుడిగా ఉండడం, ఒక స్థితిలో ఉండడం, వంద యోజనాలు ప్రయాణించడం—all కలలోనే అనుభవించాను. హరిశ్చంద్రుడు ఒక రాత్రిలోనే పన్నెండు సంవత్సరాలు అనుభవించాడు; లవణుడు ఒక రాత్రిలో వంద సంవత్సరాల ఆయుష్కాన్ని ఆస్వాదించాడు. ప్రాణికుల అధిపతికి ఒక క్షణం, మనువు యొక్క జీవిత కాలం; మనువు యొక్క జీవిత కాలం బ్రహ్మ యొక్క రోజు; బ్రహ్మ యొక్క జీవిత కాలం విష్ణువుకు ఒక రోజు అని చెప్పబడింది. ధ్యానం లో మనస్సు లయమైనవారికి, రోజులు, రాత్రులు, వస్తువులు, లోకం—వాస్తవంగా, యోగికి తన స్వరూపమూ ఉండదు. మధురమైనది, చేదుగా ఆలోచిస్తే చేదుగా మారుతుంది; చేదుగా ఉన్నది, మధురంగా భావిస్తే మధురంగా మారుతుంది. శత్రువు, స్నేహ భావనతో స్నేహితునిగా మారుతాడు; స్నేహితుడు, ద్వేషంతో శత్రువుగా మారుతాడు; ఓ బాహుబలీ, లోకం ఎలా కనిపిస్తే, అలా ఉంటుంది. అభ్యాసం లేని వస్తువులు—శాస్త్ర పఠనం, జపం వంటి వాటిని—పునఃపునః అవగాహన ద్వారా, అవి నెరవేరుతాయి. భ్రమతో బాధపడే ప్రయాణికులకు, అవగాహనతో నౌక కదులుతుంది; అవగాహన లేకుండా భ్రమతో బాధపడేవారికి, అది కదలదు. ఖాళీదనం, అవగాహన ద్వారా నిండి కనిపిస్తుంది, కలలు చూసేవారికి; అవగాహన ద్వారా పసుపు లేదా తెలుపు రుచి అనుభవించబడుతుంది. పండుగ, విపత్తు వంటి బాధ, తీవ్రమైన భ్రమలో ఉన్నవారికి కలుగుతుంది; ఆలోచనలో కలిగిన అశాంతి, గోడలో, ఆకాశంలో కనిపించే ప్రవర్తనలా ఉంటుంది. ఈ విధంగా, లీలా కథలోని అనుభవాలు, కాలం, చైతన్యం, భావన—all అనుభూతికి, అవగాహనకు, మనస్సుకు అనుగుణంగా మారుతూ, జీవన్ముక్తుల పరమ స్థితిని వివరించాయి.