లీల తన ప్రియుడిని ఆటలో ఆలింగనం చేసింది; అతను కూడా ఆమెను ఆలింగనం చేశాడు. మరలా మరలా, మరణం నుండి తిరిగి వచ్చిన రాజు, అపారమైన ఆనందాన్ని అనుభవించాడు. ఆ సమయానికి, రాజప్రాసాదం ఆనందం, ప్రేమతో మదించిన జనులతో నిండిపోయింది; సంగీతం, పాటల శబ్దంతో గాలిలో గంభీరంగా మారింది. విజయోత్సవం, శుభత, మంగల శబ్దాలు లోతుగా ప్రతిధ్వనించాయి; రాజసభ, ఆ మహిళలతో చుట్టూ, సంతోషంగా, ఆరోగ్యంగా ఉన్న ప్రజలతో ప్రాసాదం కిక్కిరిసిపోయింది. సిద్ధులు, విద్యాధరులు పుష్పవృష్టి చేస్తూ, గాలిని చల్లగా చేశారు; తాళాలు, మృదంగాలు, మురజాలు, కహాళాలు, శంఖాలు, దుండుభులు దద్దరిల్లుతూ వినిపించాయి. పెద్ద ఏనుగులు తమ వెడల్పు తుంగాలను ఎత్తి, గర్జన చేస్తూ, రాజప్రాసాదం లోని హాళ్లు ఉత్సాహంగా తాండవ నృత్యాలు, మహిళల చప్పట్లు శబ్దాలతో నిండిపోయాయి. ప్రజలు కలవడం, వివిధ బహుమతులు అందించడం, పుష్పమాలలు, పుష్పకిరీటాలు కలిపి అందాన్ని చాటాయి. మంత్రులు, ఉపరాజులు, పౌరులు చీరలు చించిపోతూ ఆకాశాన్ని పద్మపూవుల తోటలా మార్చారు; నర్తకుల గుంపులతో ఆకాశం ఎరుపు రంగులో మెరిపించింది. మదంలో మునిగిపోయిన మహిళల కండలు ఊగుతూ, ఆటలో మెడలు వంచుతూ, నర్తకుల పాదాల త్రాచిన పుష్పధూళి గాలిలో ఎగిసింది. మేఘాల వలయపు పందిరం వంటి ఆకాశం, రాజప్రాసాదాల్లో నర్తన చేస్తున్న సత్కుల మహిళల ముఖాలతో చంద్రునిలా మెరిపించింది. దూరప్రాంతాలలో ప్రజలు, రాజు మరియు అతని ప్రాణమైన ప్రియురాలు పరలోకంలోనుంచి తిరిగి వచ్చిన కథను గీతలుగా పాడారు. ఈ సంఘటనల వివరాలు విని, పద్మ రాజు నాలుగు సముద్రాల నీటితో శుద్ధస్నానం చేశాడు. ఆ తర్వాత, పురోహితులు మరియు మంత్రులు, ఇంద్రుడు తన అదృష్టాన్ని తిరిగి పొందినప్పుడు దేవతలు చేసినట్టు, రాజుని అభిషేకించారు. లీల, లీల స్వయంగా, రాజు—ఇప్పుడు జీవన్ముక్తుడు, మహా జ్ఞాని—తమ గతసాహసాలను స్మరించుకుంటూ, ప్రేమికులు తమ సంయోగాల్లో సంతోషపడినట్టు, ఆనందించారు. సరస్వతి కృపతో, తన ప్రయత్నంతో, పద్మ రాజు రెండు లోకాలలోనూ పరమశ్రేయస్సును పొందాడు. రాజు, జ్ఞానానికి మేల్కొని, అద్వైత వినోదంతో, ఆ రాజ్యాన్ని ఎనిమిది వేల సంవత్సరాలు నిర్దోషంగా పాలించాడు. జీవన్ముక్తుడు, మనస్సు జయించబడింది, ఐదు ఇంద్రియ భ్రమను అధిగమించాడు; అతని మనస్సు అనాసక్తంగా, నిశ్శబ్దంగా, సహజంగా వచ్చినదానిని మాత్రమే అనుసరించింది. అందంలో సముద్రం నుంచి తీసిన చుక్క చంద్రుడు; అతని వైభవంలో నిప్పు నుంచి వచ్చిన కణిక సూర్యుడు. ఇలా వారు జీవన్ముక్తులు అయ్యారు; ఎనిమిది వేల సంవత్సరాలు రాజ్యాన్ని పాలించిన తర్వాత, శరీరరహిత ముక్తిని, పరిపూర్ణ చైతన్యాన్ని పొందారు. రామా, ఈ లీల కథను నీకు చెప్పాను; ఇది గ్రహణ లోపాలను తొలిగించేందుకు. నిష్కలంకుడా, ప్రపంచానికి నీవు ఇచ్చే స్థూలత్వాన్ని వదిలివేయి. ప్రత్యక్ష రూపాల ఉనికి సహజంగా శాంతంగా ఉంటుంది; అణచడం ప్రయోజనకరం కాదు. ఉన్నదానికి శుద్ధి బాధాకరం; లేనదానికి అవసరం లేదు. అంతరంగత జ్ఞానంతో, అది కూడా ఆకాశ స్వభావంతో, జ్ఞానార్థం కూడా ఆకాశ స్వభావమేనని ఒకరుగా కనిపిస్తుంది; కాబట్టి, జ్ఞాత ఆకాశంలా నిలుస్తాడు. ఇది, భూమి మొదలైనవి లేకుండా, కేవలం చైతన్య ప్రకాశమే; స్వయంప్రకాశంగా ఉంది. సాధించనిదానితో సాధించబడినది, ద్వైత స్వభావం కాదు, నిజంగా సాధించబడినది కూడా కాదు. చైతన్యం ఏ విధంగా శ్రమిస్తే, బాహ్య రూపం కూడా అలాగే ఉంటుంది; సృజనాత్మక చైతన్యంలో విడుదలైనప్పుడు, అది శ్రమ చేయకపోతే మేల్కొదు. ఈ లోకం చైతన్యాకాశంలో ప్రదర్శనగా అర్థమవుతుంది; శుద్ధాత్మలో, అవగాహన ఆకాశంలో, అణువులో కూడా అదే. ఇప్పుడు, ఈ మాయా భ్రమకు సంబంధించి, ఏ వాస్తవం, ఏ వాసన, ఏ స్థితి, ఏ విధి, ఏ దేహధారణ, ఏ అనివార్యతను చెప్పగలము? ఇది అంతా కనిపించినట్టు, పూర్తిగా, విభజన లేకుండా ఉంది; అనంతంలో మాయా మాత్రమే, కానీ నిజంగా మాయా లేదు. నిజంగా, ఓ పూజ్యుడా, నీవు పరమ దర్శనాన్ని తెలియజేశావు; అది అగ్నిలో మండుతున్న ప్రపంచాన్ని చంద్రుని చల్లదనంతో శాంతింపజేసినట్టు. నిజంగా, చాలా కాలం తర్వాత, నేను ఈ అజరామర జ్ఞానాన్ని తెలుసుకున్నాను: ఇది ఏదైనా, ఎలా ఉన్నా, ఎప్పుడైనా, ఏ విధంగా ఉన్నా. నాకు ప్రశాంతత కలుగుతున్నట్టు అనిపిస్తుంది, ఓ ద్విజోత్తమా; విభేదాలు లేని స్వేచ్ఛను పొందినట్టు అనిపిస్తుంది. ఈ అద్భుత కథనం, వివరణ, శాస్త్ర దర్శనంలో కనిపిస్తుంది. ఓ ప్రభూ, నన్ను కలిగిన సందేహాన్ని చెప్తావా? నీవు అన్నీ తెలిసినవాడివి; నీ అమృత వాక్యాలను చెవుల ద్వారా పుచ్చుకున్నా, ఇంకా తృప్తి కలగలేదు. సృష్టిలో కాలం, యోగ ద్వారా భగవంతుని ఆట; కొన్ని సార్లు అది ఒకరోజు, రాత్రి, మరికొన్ని సార్లు ఒక నెల. కొన్ని సార్లు ఎన్నో సంవత్సరాలు, ఎవరికో చాలా చిన్నదిగా, మరొకరికి ఎంతో పెద్దదిగా, మరొకరికి క్షణమాత్రంగా ఉంటుంది. కాబట్టి, ఓ పూజ్యుడా, దయతో సరిగ్గా వివరించు; ఒకసారి విన్నా, అది విశ్రాంతి ఇవ్వదు, మట్టికట్టపై నీరు నిలవనట్టు. నిష్కలంకుడా, ఏదైనా, ఎప్పుడైనా, ఎలా కనిపిస్తే, అదే విధంగా, అదే సమయంలో అనుభవించబడుతుంది. అమరత్వం, విషాన్ని ఎప్పటికప్పుడు చూసినప్పుడు విషంగా మారుతుంది; శత్రువు, స్నేహ భావనతో, స్నేహితుడిగా మారిపోతాడు. ప్రతి వస్తువు ఎలా ఊహించబడితే, అదే స్వరూపం కలుగుతుంది; దీర్ఘ సాధన ద్వారా, అదే విధి ఆధీనంలోకి వస్తుంది. ఈ చైతన్యం, ఒకే స్వభావంగా, ఊహించినట్టు ప్రదర్శిస్తుంది; కాబట్టి అక్కడ, అది త్వరగా అదే అవుతుంది, తన స్వభావమే కారణంగా. ఒక క్షణంలో అనేక కల్పాలను గ్రహిస్తే, ఆ క్షణంలోనే అవి కల్పాలుగా మారిపోతాయి; ఇందులో సందేహం లేదు. కల్పం, తాను క్షణంగా భావిస్తే, ఆ కల్పం త్వరగా క్షణంగా మారిపోతుంది; ఎందుకంటే చైతన్యం నిజంగా తాను తీసుకున్న రూపాన్ని పొందుతుంది. బాధపడేవారికి, రాత్రి కల్పంలా అనిపిస్తుంది; సంతోషంగా ఉన్నవారికి అదే రాత్రి క్షణమాత్రంగా ఉంటుంది; స్వప్నంలో, క్షణం కల్పంలా అనిపిస్తుంది, కల్పం క్షణంలా గడుస్తుంది. ఈ విధంగా లీల కథ, రాజు పద్ముడు, జీవన్ముక్తత, చైతన్య ప్రకాశం, కాలం యొక్క అనుభవం—all are woven together, showing the wonder and depth of Sanātana Dharma.