ఓ బ్రహ్మన్, నా మనస్సు అస్థిరంగా, జడంగా, అలజడి తరంగాల్లో తడుముకుంటూ, నదీ తీరంలో ఉన్న చెట్టును ప్రవాహం ఎలా తోడుకెళ్తుందో, నన్ను కూడా అలాగే దూరంగా తీసుకెళ్లింది. నా ఖాళీ, అలజడి మనస్సు, గాలికి కొట్టుకుపోయే గడ్డి పాతా లాగా, నన్ను దూరంగా విసిరివేసింది. మానవ లోకాన్ని దాటి పోవాలని ఎప్పుడూ ప్రయత్నించినా, నా అపవిత్ర మనస్సు నాకు అడ్డుగా నిలిచింది, వరదను అడ్డుకునే ఆనవాళ్ళు లాగా. లోకంలో దిగిపోతున్నదాన్ని ఇంకొకటి వెనుక నుంచి బంధించడం లాగా, నా మనస్సు నన్ను బంధించింది, బావిలోని దుంపను తాడుతో బంధించినట్లు. నా మనస్సు, అబద్ధంగా పెరిగిన, అంతులేని తర్కంతో పదునైనదిగా, నన్ను పిల్లను పిశాచం పట్టినట్లు పట్టుకుంది. ఇది అగ్నికంటే వేడిగా, కొండ కంటే అధికంగా, వజ్రము కంటే కఠినంగా, నియంత్రించడానికి చాలా కష్టం. మనస్సు కార్యపదార్థాలపై పక్షి ఎరపై పడినట్లు పడుతుంది, వెంటనే పిల్లవాడు బొమ్మను వదిలినట్లు వెనక్కి లాగుతుంది. ఓ తండ్రి, నా మనస్సు స్వభావంగా జడమైనదైనా, అలజడి కలిగి, పాములతో నిండిన సముద్రంలా తిరుగుతూ, నన్ను దూరంగా తీసుకెళ్తుంది. ఓ మహాత్మా, మహాసముద్రాన్ని త్రాగడం, సుమేరు పర్వతాన్ని దాటి పోవడం, అగ్ని తినడం—ఇవి మనస్సును జయించడంలో తేలికైనవి. మనస్సే అన్ని వస్తువులకు కారణం; అది ఉంటే మూడు లోకాలు ఉంటాయి, అది లయమైతే లోకమూ లయమవుతుంది. అందుకే, దాన్ని జాగ్రత్తగా సంరక్షించాలి. మనస్సు నుంచే వందలాది సుఖ, దుఃఖాలు ఉద్భవిస్తాయి; ఫలదారమైన భూమిలో అడవులు పుట్టినట్లు. వివేకంతో మనస్సు సన్నబడితే, ఇవన్నీ తగ్గిపోతాయని నా భావన. సర్వ గుణాలను జయించాలనే ఆశను బంధించిన గొప్పదాన్ని జయించేందుకు—అంటే మనస్సును—ఇక్కడ నేను వచ్చాను. లోపలి కలత తొలగిపోయినప్పుడు, నేను అదృష్టంలో ఆనందించను, అది విస్తృతంగా, జడంగా, అపవిత్రంగా, మేఘాల సమూహం చంద్రునికి లాగా ఉంటుంది. చైతన్యాకాశంలో, అంతరంగపు చీకటి రాత్రిలో, తృష్ణ అనే పక్షుల వరుసలు తప్పులు కలిగి తిరుగుతున్నాయి. లోపలి మండుతున్న బాధ, పూర్తిగా పాకినదిగా, నన్ను ఆందోళనతో ఎండబెట్టింది, ఎండిన మట్టిని ఎండలో ఎండినట్లు. నా మనస్సు అనే మహా అడవిలో, మాయా చీకటితో కమ్మినదిలో, ఆశ-పిశాచం మత్తులో, ఖాళీలో ఉన్మాదంగా నాట్యం చేస్తోంది. రజస్సుతో కమ్మిన పొగ, బంగారు కాంతితో మెరుస్తూ, నా ఆందోళన అశోక పూల సమూహంలా వికసిస్తోంది. అంతరంగపు కలత చాలించాలి—ఈ తృష్ణ, అన్ని సంకల్పాలను తినేసి, విషపు ఆనందంతో, సముద్రంలో తరంగం ఎగిసినట్లు, ఉత్పన్నమైంది. శక్తివంతమైన తరంగాల కలతతో, నా శరీర పర్వతం నుంచి ప్రవహిస్తూ, తృష్ణ అనే నది, అలజడి తరంగాలతో, ఎప్పటికప్పుడు మారుతూ, ముందుకు సాగుతోంది. దాని శక్తిని నియంత్రించాలనుకుంటే, తుపాను ముందు ఎండిన గడ్డి లాగా, నా మనస్సు, చాటక పక్షిలా, అపవిత్ర ఆలోచనలతో ఎక్కడికో వెళ్లిపోతుంది. ఏ మంచి గుణాన్ని, సద్గుణాన్ని పట్టుకోవాలనుకున్నా, తృష్ణ దాన్ని కొట్టేసింది, ఎలుక వీణా తాడును కత్తిరించినట్లు. నీటిలో పాత పాత ఆకు, గాలిలో ఎండిన గడ్డి, ఆకాశంలో శరదృతువులో మేఘం లాగా, నేను ఆందోళన ఆలోచనల చక్రంలో తడుముకుంటున్నాను. మన నిజమైన స్థితిని చేరుకోలేక, మేం ఆలోచనల జాలంలో చిక్కుకుని, పక్షులు వలలో చిక్కుకున్నట్లు, తడుముకుంటున్నాము. తండ్రి, తృష్ణ అనే అగ్నిలో నేను కాలిపోతున్నాను; అందువల్ల అమృతం నుంచైనా ఉపశమనం ఆశించను. దూరంగా వెళ్లి, మళ్లీ మళ్లీ తిరిగి వస్తూ, తృష్ణతో పిచ్చిగా ఉన్న నా మనస్సు, దిక్కుల చివరలకు వేగంగా పరుగెడుతుంది. తృష్ణ, జడతను బంధించి, ఎప్పటికప్పుడు పైకి, క్రిందకి, కలతతో, గుట్టుగా, నాభి లేని చక్రంలో బలమైన తాడులా తిరుగుతుంది. ఈ శరీరంలో, వ్యక్తిని తృష్ణ బలంగా బంధించి, ఎప్పటికప్పుడు కలతతో, ఎద్దును తాడుతో వేగంగా నడిపినట్లు, నడిపిస్తుంది. ఈ లోకంలో, కుమారులు, భార్యలు, కుటుంబం మీద ఎప్పటికప్పుడు లాగించే తృష్ణ, జనుల మధ్య వలలు వేసిన పక్షి పట్టే వాడిలా, బంధిస్తుంది. తృష్ణ, చీకటి రాత్రిలా, జ్ఞానులను కూడా మాయపరచి, చూపు ఉన్నవారిని కూడా అంధులను చేసి, ఆనందాన్ని కలిగినవారిని కూడా అలసిపోవడమే. తృష్ణ, వంకరగా, మృదువుగా, కానీ విషపు అసమతుల్యతను సూచిస్తూ, నల్ల పాము లాగా, తడుముకున్నప్పుడు కాలిపోతుంది. తృష్ణ, నల్ల పిశాచిలా, మనుషుల హృదయాలను చీల్చి, మాయలు నడిపించి, దురదృష్టాన్ని తెచ్చి, ఎప్పటికప్పుడు దుర్భాగ్యంగా ఉంటుంది. తృష్ణ, పాత వీణా లాగా, మనస్సు సంపదను జడత, మాంద్యం అనే వలతో కమ్మి, ఆనందంలో ప్రకాశించదు, ఓ బ్రహ్మన్. ఎప్పటికప్పుడు అపవిత్రంగా, చేదు మత్తుతో నిండిన, పొడవుగా, సన్నగా, బంధంతో నిండిన తృష్ణ, చీకటి లోయలో పెరిగిన ద్రాక్షలాగా ఉంటుంది. కోరిక ఖాళీగా, ఆనందం ఇవ్వదు, ఎంత ఎగిసినా ఫలితం లేదు; అది అనర్ధకంగా, క్రూరంగా, మురిసిన పువ్వులాగా ఉంటుంది. మనస్సు దానికి ఆకర్షితమవకపోయినా, కోరిక అన్నింటికీ వెంబడిస్తుంది; అయినా ఫలితం దక్కదు, వృద్ధ వేశ్యలా. ఈ ప్రపంచ నాట్యంలో, రుచులన్నీ నిండిన, లోకానుభూతి మాంచలలో, కోరిక పాత నర్తకిలా ఉంటుంది. వృద్ధాప్య వృక్షాన్ని ఎక్కి, పతనం, దుర్దిన ఫలాలను ధరించి, దీర్ఘ ప్రపంచ అడవిలో, తృష్ణ విషపు ద్రాక్షలాగా విస్తరించింది. ఎక్కడ ఫలితం దక్కదో, అక్కడ కూడా ఉన్మాదంగా పరుగెడుతుంది; కోరిక ఆనందం లేకుండా, వృద్ధ నర్తకిలా నాట్యం చేస్తుంది. పొగలో తీవ్రంగా అలమడుతుంది, కానీ వెలుతురు వచ్చినప్పుడు తగ్గిపోతుంది; దుఃఖ ప్రవాహంలో, తృష్ణ కలత పావురిలా స్థిరమవుతుంది. జడంగా, కలతతో, భారంగా, లోపల ఖాళీగా ఉంటుంది; కొంతసేపు ఆనందాన్ని పొందుతుంది, వర్ష కాలంలో తరంగంలా. పోయినదాన్ని వదిలి, ఉండినదాన్ని వదిలి, ఒక వృక్షం నుంచి మరో వృక్షానికి, ఒక వ్యక్తి నుంచి మరో వ్యక్తికి, కోరిక పక్షిలా ఎగిరిపోతుంది. ఈ విధంగా, నా మనస్సు, నా తృష్ణ, నా ఆందోళన, నన్ను ఎక్కడికో తీసుకెళ్తున్నాయి; వాటి బంధనంలో, కలతలో, నేను తడుముకుంటూ, ముక్తిని కోరుతూ, ఓ బ్రహ్మన్, నీ వద్ద ఆశ్రయాన్ని కోరుతున్నాను.