ఈ కథను శ్రద్ధగా వినండి, చంద్ర ముఖముగలవాడా! సృష్టి ప్రారంభంలోనే, చైతన్యం తనలో తానే అనేక రూపాలను ధరించింది. చైతన్యం ఏ రూపాన్ని తీసుకుంటే, అదే విధంగా అది మరో స్వరూపంగా కనిపిస్తుంది. అది స్వతంత్రంగా ఉండి, ఏదీ స్థిరంగా ఉండదు. "ఏమీ లేదు" అనే భావన చైతన్య స్వభావానికి వర్తించదు; ఎందుకంటే, అన్ని రూపాలను విడిచిపెట్టిన తర్వాత, అది ఎలా నిలుస్తుంది? సృష్టి ప్రారంభంలో, చైతన్యం తనలో తానే అనేక రూపాలను ధరించింది; ఇప్పుడు కూడా, చైతన్యం తన స్వభావంతో చల్లదనంగా, అగ్నిలా, ఇతర రూపాల్లో ఉంటుంది. అందుకే, ఉన్నవాడు తన స్వభావాన్ని విడిచిపెట్టడం సాధ్యపడదు; చైతన్యం ఉన్నంత వరకూ, ఈ క్రమం నశించదు. ఏ రూపం ఎక్కడ ఏర్పడినా, అది ఆ స్థితిని విడిచిపోవడం సాధ్యపడదు; సృష్టి ప్రారంభం నుంచి ఇప్పటివరకు, అది అలాగే ఉంటుంది. చైతన్యం ఏ రూపంలో కనిపిస్తే, వ్యతిరేక శక్తి లేకపోతే, అది ఆ రూపాన్ని వదలదు; అనుభవపు అలవాటుతో, అది అలాగే కొనసాగుతుంది. సృష్టి ప్రారంభంలో, ఉత్పత్తి కాకపోయినా, అనుభవంలో కనిపించేది – అదే చైతన్య-ఆకాశ రూపం, కలలో మహిళ ఆనందాన్ని అనుభవించటంలా. ఈ రూపం నిజమైనదిగా కనిపించినా, అసలు అది అబద్ధమే; చైతన్యం తన స్వభావాన్ని తెలుసుకునే అవగాహన కూడా అలాగే, జీవుల అనుభవాలు కూడా అలాగే ఉంటాయి. సృష్టి ప్రారంభంలో ఏర్పడిన చైతన్య ప్రవాహం, మరో ప్రభావం కలిగినప్పటికీ, ఇప్పటికీ కొనసాగుతుందని గమనించవచ్చు. ఆకాశ స్వభావాన్ని ధరించిన అవగాహన, ఆకాశ-చైతన్యంగా మారుతుంది; కాల రూపాన్ని ధరించిన అవగాహన, కాల-ఆకాశ-చైతన్యంగా మారుతుంది. నీటి స్వభావాన్ని ధరించిన అవగాహన, ఆకాశంలో స్థిరమైన నీటి-చైతన్యంగా మారుతుంది; కలలో, మనిషి తనలో నీటిని అలాగే చూస్తాడు. వాయువు స్వభావాన్ని అవగాహన తనలోనే ప్రకాశిస్తుంది; చైతన్యం యొక్క చతురత, అబద్ధాన్ని ఊహిస్తుంది. ఆకాశం, వాయువు, భూమి, నీరు, అగ్ని – ఇవన్నీ అబద్ధమే; చైతన్యం తనలోనే తెలుసుకుంటుంది, కలలు, ఊహలు, ధ్యానం వంటి అనుభవాల్లో. ఇప్పుడు, మరణానంతరం కర్మ ఫలితాలను అనుభవించే క్రమం, అన్ని కార్యాల మాన్పు కోసం చెప్పిన ఉపదేశాన్ని విను. సృష్టి ప్రారంభంలో స్థిరమైన క్రమం ఒక్కటి, రెండు, మూడు, నాలుగు విధాలుగా ఉంటుంది; జీవుల జీవన శక్తి, పోషణ మొదలైన వాటి క్రమాన్ని ఇప్పుడు విను. మానవుల ఆయుర్దాయం పెరగటం, తగ్గటం – స్థలం, కాలం, కార్యం, పదార్థం, మరియు వారి స్వకర్మ స్వచ్ఛత లేదా అపవిత్రత కారణంగా జరుగుతుంది. తన కర్తవ్యము తగ్గితే, ఆయుర్దాయం కూడా తగ్గుతుంది; పెరిగితే, పెరుగుతుంది; స్థిరంగా ఉంటే, ఆయుర్దాయం స్థిరంగా ఉంటుంది. బాల్యం మరణానికి కారణమైన కార్యాలు చేస్తే, బాలుడు మరణిస్తాడు; యవ్వన మరణానికి కారణమైన కార్యాలు చేస్తే, యువకుడు మరణిస్తాడు; వృద్ధాప్య మరణానికి కారణమైన కార్యాలు చేస్తే, వృద్ధుడు మరణిస్తాడు. శాస్త్రం చెప్పిన విధంగా కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తించినవాడు, శాస్త్రానుసారంగా ఆయుర్దాయం, ఐశ్వర్యం పొందుతాడు. ఇలా, ప్రతి జీవి తన కర్మ ప్రకారం చివరికి చివరి స్థితిని చేరుకుంటాడు – మాట కోల్పోతాడు, చూపు మసకబారుతుంది, ప్రాణ బిందువుల వద్ద బాధను అనుభవిస్తాడు. చంద్ర ముఖముగలవాడా, మరణాన్ని గురించి సంక్షిప్తంగా చెప్పు: మరణం ఎలా సుఖదాయకంగా, ఎలా బాధాకరంగా, మరణం తర్వాత ఏమి జరుగుతుంది? శరీరాంతంలో మరణాన్ని కోరుకునే మూడు విధమైన వ్యక్తులు ఉంటారు: అజ్ఞానులు, ధ్యాన సాధకులు, వివేకమున్నవారు. ధ్యానం సాధన చేసినవారు, వివేకమున్నవారు, శరీరాన్ని వదిలి ఆనందంగా వెళ్తారు. ధ్యాన సాధన సాధించని వారు విముక్తిని పొందరు; అజ్ఞానులు, తమ మరణ సమయంలో, దుఃఖాన్ని, నిరుపాయతను, నిస్సహాయతను అనుభవిస్తారు. ఇంద్రియ pleasurable విషయాలకు మక్కువ పెంచుకుంటే, లయబద్ధమైన వాసనల బలంతో, అతడు తీవ్ర నిరాశలో పడిపోతాడు, ఎండిపోయిన తామరపువ్వులా. శాస్త్రం ద్వారా refinement లేని మనస్సు, దుష్టుల సాంగత్యానికి అలవాటు పడినది, మరణ సమయంలో అంతర్గత దహనాన్ని అనుభవిస్తుంది, అగ్నిలో వేసినట్లుగా. గొంతు శబ్దం మారడం, చూపు మసకబారడం వంటి లక్షణాలు వస్తే, ఈ నాశనకర పరిస్థితి మానసిక నిరాశను తెస్తుంది. అతని రూపం పూర్తిగా చీకటిగా మారుతుంది, పగలు రాత్రిగా మారినట్లుగా; అతని స్వరూపం దిక్కులేని చీకటి మేఘాల మధ్య తిరుగుతుంది. ప్రాణ బిందువుల వద్ద బాధతో, చూపు చెట్ల మధ్య తిరుగుతుంది; భూమి ఆకాశంగా, ఆకాశం భూమిగా కనిపిస్తుంది. బావిలో చక్రం తిరిగినట్లుగా, సముద్రంలో తేలినట్లుగా, ఆకాశంలో లాగబడినట్లుగా, అతని మనస్సు మేఘాల నిద్ర వైపు మళ్లుతుంది. చీకటి గుహలో పడ్డట్లుగా, రాళ్ల మధ్య ఇరుకుగా, నాలుక మసకబారినట్లుగా, తన మనస్సు చీలినట్లుగా అనిపిస్తుంది. ఆకాశ మార్గం నుంచి పడిపోతున్నట్లుగా, చక్రంలో తిరుగుతున్నట్లుగా, వేగంగా దూసుకెళ్లే రథంలో, హిమాలయాల నోరువైపు వెళ్తున్నట్లుగా అనిపిస్తుంది. ప్రపంచాన్ని ప్రకాశింపజేస్తున్నట్లుగా, అగ్నిమధ్యాన్ని తాకుతున్నట్లుగా, శక్తి చేత తిప్పబడుతున్నట్లుగా, గాలిలో నడిచే యంత్రంలా నిలుస్తాడు. మాయలో తిప్పబడినట్లుగా, తాడుతో లాగబడినట్లుగా, చక్రంలో తిరిగినట్లుగా, కత్తి యంత్రంలో పెట్టినట్లుగా ఉంటుంది. సముద్ర గాలిలో గడ్డి తిప్పబడినట్లుగా, నీటి ప్రవాహంలో దూరంగా తీసుకెళ్లబడినట్లుగా, సముద్ర అగ్నిలో పడిపోయినట్లుగా అనిపిస్తుంది. అంతులేని ఆకాశంలో, లోతైన అగాధంలో, చక్రంలో తిరుగుతున్నట్లుగా, కొండ, భూమి మారినట్లుగా అనుభవిస్తాడు. ఎప్పటికీ పడిపోతున్నట్లుగా, అన్ని వైపులా ఎగిరిపోతున్నట్లుగా, గర్జన శబ్దానికి భయపడినట్లుగా, అన్ని ఇంద్రియాలు చురుకుగా ఉంటాయి. క్రమంగా, అన్ని అర్థాల perception చీకటిగా మారుతుంది, సూర్యుడు అస్తమించినప్పుడు దిక్కులు మసకబారినట్లుగా. స్మృతి బలహీనంగా మారి, ముందు, తర్వాత తెలియదు; సాయంత్రం ముగిసినప్పుడు, ఎనిమిది దిక్కుల్లో చూపు పోయినట్లుగా. అయోమయంతో, మానసిక ఊహ శక్తి కోల్పోతాడు; వివేకం లేనివల్ల, అతడు గొప్ప మోహంలో మునిగిపోతాడు. ఇలా, ఈ జీవి తన చైతన్యం, అనుభవాలు, మరణానుభవాన్ని, కర్మ ఫలితాన్ని, వివేకాన్ని, అజ్ఞానాన్ని, అంతిమ స్థితిని అనుభవిస్తాడు.