రాజు, ఆమె (అంటే లీలా) మరియు ఆ సేవకులు—వారందరూ కలిసిపోతారు. ఎందుకంటే మన ఇద్దరి చైతన్యాకాశ సమైక్యతతో, మనిద్దరికీ ఉన్న శక్తితో వారు పరస్పరం తెలుసుకుంటారు. ఈ విధంగా, పరమ క్రమానికి స్థిర సంకల్పంతో ఉన్న గొప్ప చైతన్య అవతారాలు, అద్దంలో ప్రతిబింబాలు చూసుకున్నట్లుగా, ఒకరిని ఒకరు గుర్తించుకుంటారు. అప్పుడు, "ఇది నా సహజమైన భార్య, ఇది నా సహజమైన సహచరి, ఇది నా సహజ రాణి, ఈ సేవకుడు సహజంగా నాది" అని వారు భావిస్తారు. ఇదంతా, నేను, నీవు, ఆమె మాత్రమే నిజంగా తెలుసుకుంటాం; యథార్థంగా, అంతరాయంలేకుండా, ఈ గొప్ప ఆశ్చర్యాన్ని మేమే గ్రహిస్తాం; మరెవ్వరూ కాదు. ఇప్పుడు ఒక ప్రశ్న: "ఆమె ఎందుకు తన భర్త దగ్గర ఈ శరీరంతో రాలేదు, పెళ్లి కూడా ఏర్పాటయ్యాక?" అని లీలను అడుగుతారు. దీని జవాబులో, "వారు సిద్దుల లోకాలకు పుణ్యబలంతో చేరినా, జ్ఞానం లేని వారు తమ స్వంత శరీరాలతో అక్కడికి చేరలేరు; నీడ ఎప్పటికీ సూర్యకాంతిని తాకలేనట్లే," అని చెబుతారు. ప్రథమ సృష్టిలో, జ్ఞానులు విధిని నిర్ణయిస్తారు; సత్యం ఎప్పటికీ అసత్యంతో కలిసిపోలేదు. ఒక చిన్న పిల్లవాడు భూతాన్ని ఊహిస్తుంటే, భూతం లేని వాడికి నిజమైన అనుభవం ఎలా కలుగుతుంది? అలాగే, వివేక రహితత అనే జ్వరం ఉన్నంతవరకు, చందమామ చల్లదనం లాంటి వివేకం ఎలా కలుగుతుంది? "నేను భూమి, పంచభూతాల కలయికతో చేసిన ఈ శరీరం, నాకు అంతకంటే ఉన్నతమైన స్థితి లేదు" అని గట్టిగా నమ్మినవాడు, ఇంకేదైనా నమ్మకం ఎలా కలిగి ఉంటాడు? అందువల్ల, జ్ఞానం, వివేకం, పుణ్యం లేదా వరం వల్ల—even శుభశరీరం ఉన్నా—పరమ లోకాన్ని చేరలేరు. ఎలాగంటే, ఎండిన ఆకులు నిప్పుపైన పడగానే కాలిపోతాయే, అలాగే—even దివ్యమైనదైనా—ఈ శరీరం లభించిన వెంటనే నశించిపోతుంది. పుణ్యఫలంతో లభించే విస్తరణ ఇంతే: "నేను ఆ చైతన్యమే" అని ఎవరికి గుర్తుంటే, అతని స్థితి అంతే. కొన్ని సందర్భాల్లో, దారంలో పాము ఉందని అనుకుంటే, పాము లేని వాడికి పాము చేసే పనులు చేయడం ఎలా సాధ్యపడుతుంది? మనలో లేనిదానితో ఎలాంటి చర్య జరుగుతుంది? "ఇది చనిపోయింది" అనే అనుభూతి కూడా అబద్ధమే—అది ముందుగా అలవాటు వల్లే కలుగుతుంది. మనకు కనిపించే జగత్తులో సంసారం అనే మాయ సులభంగా ఏర్పడుతుంది; కానీ ఇతరులు ఊహించిన దానిలో, అలాంటి సృష్టి, మరణం, జననం అనే భావనలు రావు. మనం లోనుగా అనుభవించే జననమరణ చక్రాలు, బయటి జీవజాలపు వలయానికి చాలా దూరంగా ఉంటాయి—చందమామను చూడని వారికి అది తెలియకపోవడం లాంటిది. కాబట్టి, యథార్థాన్ని తెలిసినవారు లేదా పరమ ధర్మాన్ని ఆశ్రయించినవారు మాత్రమే ఆతివాహిక శరీరాన్ని పొందగలరు; మిగతావారు కాదు. భౌతిక శరీర స్థితి అబద్ధమే, అది మాయ స్వభావమే; మిగతావారు స్థిరతను పొందలేరు—నీడ సూర్యకాంతిలో నిలబడలేనట్లే. లీల, యథార్థాన్ని తెలిసినా, పరమ ధర్మాన్ని ఆశ్రయించలేదు; అందువల్ల, ఆమె తన భర్త ఊహించిన నగరానికే చేరింది. ఇలా, ఆమె వెళ్ళిపోయింది, ఓ అంబికే! చూడు—ఆమె భర్త ప్రాణాన్ని విడిచిపెడుతున్నాడు; ఇప్పుడు ఇక్కడ ఏమి చేయాలి? ఇప్పుడు ప్రశ్నలు వస్తాయి: "ప్రాణుల ఉన్నతులు, లేనివి, ఉండేవి—ఇవి విధి ఎలా వస్తుంది? మరణం, జననం వంటి విషయాల్లో అవిధి ఎలా మాట్లాడబడుతుంది? సహజ స్వభావం ఎలా కలుగుతుంది? ఉన్నతులు వస్తువులలోకి ఎలా ప్రవేశిస్తాయి? వేడి అగ్నిలో, స్థిరత భూమిలో ఎలా ఉంటుంది? మంచులో చల్లదనం ఎలా ఉంటుంది? కాలం, దిక్కులు, స్థలం—ఇవి ఎలా ఉంటాయి? ఉండడం, ఉండకపోవడం, స్థూల, సూక్ష్మ అనుభూతులు ఎలా కలుగుతాయి? పూలు, మొక్కలు, మొగ్గలు—వాటిలో ఉన్నతికి కారణం ఉన్నా, వాటి నాశనం కాకపోయినా, ఎత్తు ఎందుకు రాదు?" "మహాప్రలయ సమయంలో, సృష్టి, దాని ఆధారం అంతా నశించినప్పుడు, అనంతమైన, ప్రశాంతమైన, ఆకాశసదృశమైన సత్య బ్రహ్మమే మిగిలిపోతుంది. అదే చైతన్యరూపంలో, తాను తానే కాంతికణంగా ఊహించుకుంటుంది: 'నేనే ఇది' అని. కలలో మనం ఆకాశంలో ఎగురుతున్న అనుభూతి లాంటి దానిది." "ఆ కాంతికణం తనలోనే స్థూలతను గ్రహిస్తుంది. ఈ విశ్వం, వాస్తవానికి అసత్యమైనదైనా, నిజమైనదిగా కనిపిస్తుంది. దాని లోపల బ్రహ్మనే తనను తానే బ్రహ్మగా తెలుసుకుంటుంది: 'నేనే ఇది' అని. అప్పుడు ఆలోచనల రాజ్యాన్ని సృష్టిస్తుంది; ఈ లోకం నిజానికి తన స్వంత ఆకాశసదృశమైన స్వరూపమే." "ఆ మొదటి సృష్టిలో, ఎక్కడ, ఎలా, ఏ రూపంలో అవగాహన ఉందో, అవన్నీ ఇప్పటికీ అక్కడే, కదలకుండా ఉంటాయి. చైతన్యం ఏ రూపంలో ఉంటే, అదే మరో స్వరూపంగా కనిపిస్తుంది; అది స్వేచ్ఛగా ఉండి, ఇక్కడ ఏదీ స్థిరంగా ఉండదు." "ఏదీ లేదు అనే భావన కూడా చైతన్య స్వభావానికి వర్తించదు; ఎందుకంటే, అన్ని రూపాలను వదిలేసిన తర్వాత అది ఎలా మిగులుతుంది? సృష్టి ప్రారంభంలో, చైతన్యం తనలోనే అనేక రూపాలు ధరించుకుంది; ఇప్పటికీ, తన స్వరూపంతో, చల్లదనం, అగ్ని వంటి రూపాలుగా ఉంది." "కాబట్టి, ఉన్నవాడు తన స్వరూపాన్ని వదిలిపెట్టడం సాధ్యపడదు; చైతన్యం ఉన్నంతవరకు, ఈ క్రమం నశించదు. ఏదైనా రూపం ఎక్కడైతే ఏర్పడిందో, అది అక్కడినుంచి కదలడం సాధ్యం కాదు. ఏ రూపంలో చైతన్యం వ్యక్తమైతే, వ్యతిరేక శక్తి లేకపోతే, అది అక్కడే ఉంటుంది; అనుభవపు అలవాటుతో అలాగే ఉంటుంది." "ప్రపంచ ప్రారంభంలో, ఏది ఉత్పత్తి కాలేకపోయినా, అయినా 'ఇది'గా అనుభవించబడితే, అది చైతన్యాకాశ నిర్మాణం; కలలో మహిళ ఆనందాన్ని అనుభవించడంలాంటిది. కనిపించేది అసత్యమే అయినా, నిజమైనదిగా అనిపిస్తుంది; అదే తన స్వరూప అవగాహన, జీవుల అనుభవాలు కూడా అలాగే." "సృష్టి ప్రారంభంలో ఏర్పడిన చైతన్య ప్రవాహం, మరో ప్రభావం కలిగినా ఇప్పటికీ అలాగే ఉంటుంది. ఆకాశ స్వరూపాన్ని ధరించిన అవగాహన ఆకాశ బోధగా మారుతుంది; కాల రూపాన్ని ధరించిన అవగాహన, కాల బోధగా మారుతుంది." ఇలా, ఈ గొప్ప సత్యాన్ని మునుపటిలానే, పరస్పరం తెలుసుకుంటూ, అనుభవిస్తూ, జగత్తు స్వరూపాన్ని వివరించారు.