శాంతి చంద్రుడు, ధర్మానికి సింహముఖం వజ్రాయుధం, జ్ఞాన మేఘం శరదృతువు — వీటి ద్వారా నేను నా అహంకారాన్ని విడిచిపెట్టాను. నేను రాముడిని కాదు; నాకు కోరిక లేదు; నా మనస్సు వస్తువులకు ఆసక్తి లేదు. నేను నా అంతరాత్మలో శాంతంగా ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను, ముని లా. నేను అహంకార ప్రభావంలో అనుభవించినది, చేసినది, స్వీకరించినది అన్నీ నిజానికి అసత్యమే; నిజమైనది కేవలం అహంకార లేనిదే. "నేను" అనే భావన ఉంటే, ఓ బ్రహ్మన్, కష్టంలో నేను దుఃఖిస్తాను, సుఖంలో హర్షిస్తాను; అందుకే, అహంకార విముక్తి లోనే సంపద ఉంది. అహంకారాన్ని విడిచిన తర్వాత, ఓ మునీ, శాంతమైన మనస్సుతో, అనుభవాల ప్రవాహంలో, ఆ నాజూకు స్థితిలో నేను కలవరంలేకుండా ఉంటాను. బ్రహ్మన్, అహంకార మేఘం విస్తరించేవరకు, వస్తువుల పిపాసా సమూహం వికసిస్తుంది. అహంకారం శాంతమైతే, కోరికల తీగ దాని ఆధారం కోల్పోయి, దీపం ఆగిపోతే ఆ వెలుగు మాయమయ్యేలా త్వరగా అంతరించిపోతుంది. అహంకార మహాగిరిలో, మనస్సు — మదోత్సాహంతో కూడిన అడవి ఏనుగు లా — మేఘాలు గర్జించేలా గర్జిస్తుంది. ఈ శరీర విస్తార గుహలో, ఘనమైన అహంకార సింహం బలంగా గర్జిస్తుంది; దీని వల్ల ప్రపంచం అంతా వ్యాపిస్తుంది. కోరికల దారాలతో అనేక జన్మలలో చేర్చి, ముత్యాల హారాన్ని అహంకారపు బలమైన గడ్డితో మెడలో ధరించబడింది. కుమారులు, భార్యలు, కుటుంబాలు — ఇవన్నీ అహంకార అనే శత్రువు వల్ల, నిజమైన మంత్రం లేని వలగా ఇక్కడ విస్తరించాయి. "నేను" అనే భావన పూర్తిగా నశించితే, అదే ద్వారా దుష్టమైన బాధలు కూడా పూర్తిగా నశిస్తాయి. "నేను" అనే సముద్రం శాంతమై, పరిపూర్ణంగా నిశ్చలమైతే, మనస్సును మసకబార్చే మాయా మబ్బు బహుళంగా ఎక్కడో పోతుంది. ఇప్పుడు నేను అహంకార విముక్తుడిని అయినా, అజ్ఞానంలో, దుఃఖంలో ఇక్కడ నిస్సహాయంగా ఉన్నాను; ఓ మునీ, దయచేసి నాకు యోగ్యమైనది చెప్పండి. నేను నిత్యమూ దుర్భాగ్యాలకు ఆంతరంగికంగా ఆధారమైన, క్షణికమైన, పరమధర్మ లేని స్థలంలో ఆశ్రయం పొందను; ఓ మహాత్మా, నేను అహంకార బాధలో బాధపడుతూ ఉన్నాను, దయచేసి earnest గా నాకు ఉపదేశించండి. మనస్సు, దోషాల వల్ల అలసిపోయి, సత్కార్యాలలో నిమగ్నమైనా, సద్భావన కలవారిచే గౌరవించబడినా, గాలి దెబ్బకు రెక్క ఊగినట్లుగా, చంచలంగా, స్థిరంగా ఉండదు. మనస్సు, బహు కలవరంతో, వ్యర్థంగా ఇక్కడికక్కడికి పరుగులు పెడుతుంది; అన్యగ్రామంలో గ్రామస్థుడు లా, దూరంగా, నిరాశగా మారుతుంది. ఎక్కడైనా గొప్ప సంపదను సంపాదించినా, అది ఏమీ పొందదు; లోపల తృప్తిని పొందదు, నీటిని నింపలేని గంప లా. కోరికల వలలో చిక్కి, మనస్సు ఎప్పుడూ ఖాళీగా ఉంటుంది; herd నుండి వేరుపడిన జింక లా, తృప్తి పొందదు. అలలు లాంటి క్షణిక స్వభావంతో, బాధల వల్ల తరిగిపోయిన మనస్సు, శాంతిని విడిచిన తర్వాత, ఒక్క క్షణమైనా సంతృప్తిని పొందదు. మనస్సు, ఆలోచనల కలవరంతో, అన్ని దిశలలో పరుగులు పెడుతుంది; మాందార పర్వతం సముద్రాన్ని కలిపినట్లుగా. మాయా అలలు, మాయా గుండ్రాలు, మాయా మొసళ్ళతో నిండిన మనస్సు సముద్రాన్ని నేను అదుపు చేయలేను. అనుభవాల చిగుర్లను కోరుతూ, లోతు గుంతలో పడిపోవడం తలచకుండా, బ్రహ్మన్, మనస్సు జింక దూరంగా పరుగెడుతుంది. మనస్సు, తన చంచల క్రమంలో, ocean అలలు ఎప్పుడూ విడిపోకుండా ఊగినట్లుగా, నా స్థితిని విడిచిపెట్టదు. అనేక ఆలోచనల కలవరంతో చంచలంగా, మనస్సు తన సంకల్పాన్ని అనేక చోట్ల బంధిస్తుంది; సింహాన్ని పంజరంలో బంధించినట్లుగా. మనస్సు, మాయా రథంపై ఎక్కి, శరీరపు క్షణిక సుఖాన్ని దొంగిలిస్తుంది; హంస నీటిలోంచి పాలను వేరు చేసినట్లుగా. అనంత కల్పనల చిన్న పడకలో దాచిన మనస్సు కదలికలు మేలుకోవు, ఓ మునీశ్వరా; అందువల్ల నేను బాధపడుతున్నాను. కోరిక బాగా ముడిపడి, లోపల కూడి, బ్రహ్మన్, మనస్సు వలలో చిక్కిన పక్షిలా నేను బంధించబడ్డాను. కోపం పొగ, ఆందోళన మంటల గుహ, మునీ, నేను మనస్సు వల్ల, పొడిప草ను మంట కాల్చినట్లుగా, కాలిపోతున్నాను. క్రూర కోరిక నడిపి, బ్రహ్మన్, నేను మూర్ఖుడి లా మారాను; శవాన్ని కుక్క తినినట్లుగా, నేను మనస్సు వల్ల భక్షించబడ్డాను. బ్రహ్మన్, చంచల, నిశ్చలమైన మనస్సుతో, అలల వల్ల ఊగిపోతూ, నది తీరపు చెట్టు ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోయినట్లుగా, నేను కొట్టుకుపోయాను. నా మనస్సు, ఖాళీగా, చంచలంగా, భయంకరమైన గాలి తిప్పిన గడ్డి లా, నాకు దూరంగా నెత్తిపోతుంది. నిత్యం సంసార సముద్రాన్ని దాటాలని ప్రయత్నించినా, అపవిత్రమైన మనస్సు వల్ల నేను ఆగిపోయాను; వరదను అడ్డుకున్న ఆనకట్ట లా. పాతాళానికి పడిపోతున్నది, మరొకటి వెనుక నుంచి బంధించినట్లు, నా మనస్సు నాకు చుట్టుముడిపోతోంది; బావిలో గరగర లాగిన తాడుతో కట్టిన దార లా. నా మనస్సు, అబద్ధంగా విస్తరించి, అనంత తర్కంతో పదును పెట్టి, పిశాచం పిల్లవాడిని పట్టినట్లుగా, నన్ను పట్టుకుంది. బ్రహ్మన్, ఇది అగ్ని కన్నా వేడిగా ఉంటుంది, పర్వతం కన్నా అధికంగా దాటలేనిది, వజ్రము కన్నా కఠినంగా, ఉగ్రంగా అదుపు చేయలేనిది. మనస్సు, క్రియల వస్తువులపై పక్షి ఎరపై పడినట్లుగా పడుతుంది; క్షణంలో, పిల్లవాడు బొమ్మను వదిలినట్లుగా, వెనక్కి తగ్గుతుంది. ఓ తండ్రి, మనస్సు, స్వభావం మూర్ఖమైనా, చంచలంగా, సముద్రంలో పాములు తిరిగినట్లు విస్తారంగా, గుండ్రంగా కదిలి, నన్ను దూరంగా తీసుకుపోతుంది. ఓ మహాత్మా, మహా సముద్రాలను త్రాగడం, సుమేరు పర్వతాన్ని దాటడం, అగ్ని తినడం — ఇవన్నీ మనస్సును అదుపు చేయడం కన్నా సులభమే. మనస్సు అన్నింటికి కారణం; అది ఉంటే మూడు లోకాలు ఉంటాయి. అది లయమైనప్పుడు లోకమూ లయమవుతుంది. అందుకే, మనస్సును జాగ్రత్తగా సంరక్షించాలి.