ఒకసారి, ఓ మహర్షి సమక్షంలో, జీవితం, సంపద, అహంకారముల స్వభావాన్ని గురించి ఓ జ్ఞానసాక్షాత్కారుడు ఇలా చెప్పాడు— "ఈ లోకంలో అదృష్టం ఎంతో ఆకర్షణీయంగా మనస్సును ఆకట్టుకుంటుంది. కానీ, అది కేవలం దురాశపడి, దానికే పరిమితమైనవారికి మాత్రమే లభిస్తుంది; అది ఒక్క క్షణంలోనే చెదిరిపోతుంది. ఈ అదృష్టం, పాముల వంశం నుంచి పుట్టినదిగా, పాతాళం నుంచి పుష్పాల వల్లి లాగా పైకి ఎగసి వస్తుంది. మన జీవితం కూడా అంతే సున్నితమైనది—ఇది ఆకులో తుదకు వేలాడే నీటి బొట్టు వలె, ఒక్కసారిగా శరీరాన్ని విడిచిపోతుంది. మనస్సు భోగాలపై, కామపదార్థాలపై అలసిపోయినవారు, ఆత్మవిచారణ లేని వారు, ఈ జీవితాన్ని కేవలం శ్రమగా మాత్రమే అనుభవిస్తారు. కానీ, నిజమైన జ్ఞానం పొందినవారు, పరిమితి లేని స్థితిలో విశ్రాంతి పొందినవారు, సత్తా-అసత్తా రెండింటిలోనూ సమానంగా ఉన్నవారు, జీవితం ద్వారా సుఖాన్ని పొందుతారు. మహర్షీ, మేము పరిమితమైన రూపాన్ని ధరించి, స్థిరమైన సంకల్పంతో ఉన్నా, ఈ సంసార మేఘపు మెరుపుల మధ్య ఈ జీవితంలో సంతృప్తి పొందలేకపోతున్నాము. గాలిని బంధించగలం, ఆకాశాన్ని చీల్చగలం, అలలను వడిగా నేయగలం—కాని జీవితంపై విశ్వాసం పెట్టడం అసాధ్యం. ఈ జీవితం శరదృతువులోని మేఘంలా క్షణికమైనది, దీపజ్యోతి వలె అనాసక్తంగా, అలల వలె చంచలంగా ఉంటుంది. నేను ప్రయత్నించి మేఘంలోని మెరుపు, అలలో చంద్రబింబాన్ని పట్టుకోగలను, కానీ, వెళ్ళిపోతున్న జీవితాన్ని మాత్రం పట్టుకోలేను. చంచలమైన మనస్సుతో, ఖాళీ జీవితాన్ని వెంబడించేవారు, అజ్ఞానంలో మునిగినవారు, గర్భంలో ఉన్న ఖడ్గజాతి కోడిపిల్లలా, అంతరంగంలో బాధను మాత్రమే వెతుకుతారు. సృష్టి సముద్రంలో సంసారపు నురుగు ఎగిసిపడుతుంది. రాజా, ఈ శరీరమనే వల్లిలో జీవితం రుచి నాకు ఇష్టంగా లేదు. ఏది పొందగలిగితే, దాని ద్వారా ఇకపై దుఃఖం రాకుండా ఉంటుందో, అదే పరమ సంతృప్తి స్థితి; అదే నిజమైన జీవితం. చెట్లు, పశువులు, పక్షులు కూడా జీవిస్తాయి; కానీ, కేవలం ఆలోచనలతోనే జీవించని మనస్సున్నవాడే నిజంగా జీవిస్తాడు. ఈ లోకంలో ధార్మికంగా జీవించే వారే నిజంగా జన్మించారు; మిగతావారు, ఇక్కడ జన్మించనివారు, గాడిదలవలె భావించవచ్చు. వివేకం లేనివారికి శాస్త్రం భారంగా ఉంటుంది; రాగద్వేషమున్నవారికి జ్ఞానమే భారంగా ఉంటుంది; చంచలమైన మనస్సు భారంగా ఉంటుంది; ఆత్మజ్ఞానం లేనివారికి శరీరమే భారంగా ఉంటుంది. రూపం, ఆయుష్షు, మనస్సు, బుద్ధి, అహంకారం, కర్మ—all ఇవన్నీ మూర్ఖులకు భారంగా ఉంటాయి; ఇవన్నీ బాధనే కలిగిస్తాయి. ఎప్పుడూ విశ్రాంతి లేని మనస్సే ప్రళయాలకు నిలయం; ఆయుష్షు వ్యాధులకు నిలయం, వ్యాధి పక్షులకు గూడు. ప్రతి రోజు, అలసటను పారద్రోలిన తర్వాత, కాలం క్రమంగా, ఆగకుండా, పుట్టుక అనే గడ్డిని తవ్వుతుంది—ఇది గుర్రపు సమాధి తవ్వినట్టు. శరీరాన్ని భయంకరమైన వ్యాధులు లోపల నివసిస్తూ, అగ్ని వేదనను కలిగిస్తూ, అడవి గాలి విషపాముల చేత తినబడినట్టు హరించివేస్తాయి. క్రూరమైన, చిన్నచిన్న బాధలు, లోపల నివసిస్తూ, పురాతన వృక్షాన్ని వ౦టి పురుగులు కొరికినట్టు శరీరాన్ని హరించేస్తాయి. మరణం, ఎప్పుడూ గర్వంతో వాచిన ఎలుకను పిల్లి దాడిచేసినట్టు, మనుష్యులను గమనిస్తూ, ఒక్కసారిగా హరించేందుకు సిద్ధంగా ఉంటుంది. బలమైన ఆకలితో ఆహారం తినబడినట్టు, వృద్ధాప్యం, ఇతర గుణాలతో నిండిన శరీరాన్ని, అది శూన్యంగా, బలహీనంగా మారేలా, క్రమంగా నాశనం చేస్తుంది. కొన్ని రోజులకే, అందం సుస్పష్టంగా తెలిసిన తర్వాత, యవ్వనం కూడా మాన్యులచే దుష్టుని వదిలినట్టు విడిచిపోతుంది. రూపాన్ని ఎప్పుడూ నాశనం చేసే మరణమే కోరుకుంటుంది; అది విధ్వంసానికి మిత్రుడు, వృద్ధాప్యానికి సఖుడు, వేటగాడు పక్షిని వెంబడించినట్టు మరణం రూపాన్ని వెంబడిస్తుంది. ఈ జీవితం స్థిరంగా లేదు, వృద్ధాప్యంతో ఆనందాన్ని కోల్పోయింది; ఉత్తములు, మామూలువారు ఇద్దరూ దానిని వదిలిపోతారు. ఈ లోకంలో జీవితం కన్నా నైతికత లేని, మరణానికి లోనయ్యే మరొకటి లేదు. మోసం వృథాగా కలుగుతుంది, వృథాగా పెరుగుతుంది; ఈ అహంకారమనే మాయ, శత్రువు, జయించడానికి కష్టమైనది—దాని వల్ల నాకు భయం కలుగుతుంది. అహంకారమే దోషాల సముదాయాన్ని నిత్యం బాధిస్తుంది; అహంకారంతోనే అనేక సంసార రూపాలు ఏర్పడతాయి. అహంకారంతోనే అపశ్రేయస్సు, వ్యాధులు కలుగుతాయి; ప్రయత్నమూ అహంకారంతోనే—అహంకారమే మహా మాయ. ఆ అహంకారాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని, పరమ శత్రువును, నేను తినను, నీళ్లు త్రాగను, సుఖాలు అనుభవించడాన్ని ఊహించలేదు, మహర్షీ. ఈ అహంకార దోషమే, వేటగాడు ఉడుము వేసినట్టు, నా మనస్సును మోసం చేసే సంసారపు దీర్ఘమైన తాడును నేస్తుంది. అహంకారం వల్లే కలిగే సుదీర్ఘమైన, తీవ్రమైన, మహా దుఃఖాలు, ఖదిర వృక్షపు ఆకులు రాలినట్టు, త్వరగా నశించిపోతాయి. శాంతి చంద్రుడు, ధర్మం రూపం గల సింహం వంటి వజ్రం, జ్ఞాన మేఘపు శరదృతువు—ఇవి కలిసినప్పుడు, నేను అహంకారాన్ని వదిలేస్తాను. నేను రాముడిని కాను, నాకు కోరిక లేదు, నా మనస్సు పదార్థాలపై ఆసక్తి లేదు; నేను నా స్వరూపంలోనే ప్రశాంతంగా ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను, మునివర్యుడిలా. అహంకార ప్రభావంలో నేను అనుభవించిన, చేసిన, స్వీకరించిన వాటన్నీ అసత్యమే; సత్యం అంటే అహంకారరాహిత్యమే. 'నేను' అనే భావన ఉన్నంత వరకు, ఓ బ్రహ్మన్, దుఃఖంలో నేను బాధపడతాను, సుఖంలో సంతోషపడతాను; కాబట్టి, అహంకార రాహిత్యమే నిజమైన ధనం. అహంకారాన్ని వదిలిన తర్వాత, ఓ మునీశ్వరా, ప్రశాంతమైన మనస్సుతో, నేను కలవరపడకుండా, అనేక అనుభవాల మధ్య, ఈ చంచలమైన ఆధారంపై స్థిరంగా ఉంటాను. బ్రహ్మన్, అహంకార మేఘం విస్తరించేంత కాలం, పదార్థాల పట్ల తృష్ణ కూడా వికసిస్తూనే ఉంటుంది. ఒక్కసారి దట్టమైన అహంకారం ప్రశాంతమైతే, తృష్ణావల్లి ఆధారంలేకుండా, దీపం ఆగిపోయినట్టు త్వరగా నశిస్తుంది. ఈ అహంకార మహాపర్వతంలో, మనస్సు మత్తులో ఉన్న ఏనుగులా, మేఘాలు మోగినట్టు గర్జిస్తుంది. ఈ శరీర గుహలో, దట్టమైన అహంకార సింహం గర్జిస్తుంది; దీని ద్వారా మొత్తం ప్రపంచం వ్యాపిస్తుంది. తృష్ణా దారాలతో అహంకారం కలిపి, అనేక జన్మలుగా సాగుతూ, అహంకారపు భీకరమైన గడ్డిపోగుతో, ముత్యాల హారం మెడలో ధరించబడినట్టు ఉంటుంది." ఇలా ఆ మహర్షి సమక్షంలో జీవితం, అదృష్టం, అహంకారం—all అనిత్యమైనవి, దుఃఖానికి మూలకారణాలు అని ఆ జ్ఞాని వివరించాడు. Only by overcoming ego and resting in one's own true nature does one attain real peace and fulfillment in this fleeting world.