ఒక రోజు, యుద్ధ భూమిలో ఇద్దరు సోదరీమణులు మాట్లాడుకుంటున్నారు. ఒకరు అడిగింది: "అక్కా, ఈ ఆకాశం పరకలు నిండినట్లుగా కనిపిస్తోంది. ఇది ఏమిటి?" అందుకు మరొకరు ధైర్యంగా సమాధానమిచ్చింది: "ఇవి పరకలు కావు, వీరుడు. ఇవన్నీ బాణాలతో నిండిన మేఘాలు." భూమిపై రక్తం వల్ల తడిసిన ప్రతి ధూళికణం కోసం, అంతే సంవత్సరాల పాటు యోధుల నివాసం ఆకాశంలో ఉంటుంది. "భయపడకు," అంది ఆమె, "ఆ నీల కమల దళాల్లా మెరిసేవి ఖడ్గాలు కావు—వీన్ని లక్ష్మీదేవి వీరులను దర్శిస్తూ వేసే కళ్లచూపులే." ఆ సమయంలో, స్వర్గస్త్రీలు వీరుల ఆలింగనం కోసం తహతహలాడుతుండగా, మన్మథుడు వారి కటిసూక్ష్మతలను విప్పేందుకు ఉత్సాహంగా బయలుదేరాడు. అక్కడ వీరుల చేతులు కమల దండు లాంటి మెరుపుతో, చేతులు లాలిత్యంగా ఎర్రటి మొగ్గల్లా, కళ్ళు పుష్ప గుచ్చుల మాదిరిగా మదంలో, వారి శరీరాల నుంచి తేనె పుష్పాల పరిమళం వెదజల్లుతోంది. నందనవనంలో ఉన్న దేవతలు, మీ రాక కోసం ఎదురుచూస్తూ, మధురమైన మాటలతో ఆహ్వానిస్తూ నృత్యాలు ప్రారంభించాయి. అయితే, యుద్ధసేన ఒక దుష్ట ప్రవర్తన కలిగిన గ్రామస్త్రీ లాంటిది—తాను ప్రేమించే వారిని తానే హింసిస్తూ, ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. "హాయ్! నా తండ్రి తల, అగ్నిలాంటి కుండలాలతో, బాణం చేత సూర్యుని సమీపానికి ఎక్కించబడింది. అది కాలమహాకాలుని చేత చేసినట్లుగా, ఎనిమిదవ గ్రహంలా కనిపిస్తోంది." అతను తన రెండు చేతులు పైకి ఎత్తి, పాదాల వద్ద గొలుసుతో కట్టబడి ఉన్న, రెండు పెద్ద రాళ్లను తిప్పే 'చిత్రదండ' అనే చక్రాన్ని వేగంగా తిప్పాడు. దక్షిణ దిశ నుండి యమధర్మరాజు వంటివాడొకడు, అన్ని వైపుల నుండి సైన్యాన్ని సమీకరించి, "వచ్చండి, మనం ఎలా వచ్చామో అలాగే తిరిగి వెళ్దాం," అని పిలిచాడు. యుద్ధభూమిలో తలలు తెగిన శరీరాలు, వాటి తలలు కొత్తగా వేరుపడి, గద్దలు, నక్కలతో నిండిపోతూ, చేతులు ఊపుతూ పిచ్చిగా నాట్యం చేస్తున్నాయి. దేవతల సమూహాల్లో చర్చలు మొదలయ్యాయి: "ఈ వీరులు ఇంకెక్కడికి వెళ్తారు? ఎవరు వెళ్తారు? ఎక్కడి నుండి వెళ్తారు?" వచ్చిన సేనలు సముద్రంలో కలిసే నదుల్లా మింగివేయబడి, వాటి ఏర్పాట్లు చేపలు, మొసళ్ళ వలె మారాయి—వీరులు తీవ్ర సంక్షోభంలో పడ్డారు. భూమిపై, గోళాలతో గాయపడిన ఏనుగులు పర్వత శిఖరాల మధ్య వర్షపు నీరు పేరుకున్నట్లు చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్నాయి. "హాయ్! నా తల బాణంతో తీసిపోబడింది!" అని వారు చెప్పాలనుకుంటారు, కానీ వారి తలలు మాత్రమే ఆకాశంలో పక్షుల్లా "తల తీసిపోబడింది" అని ప్రతిధ్వనిస్తాయి. మనపై యంత్రబాణాల వర్షం కురిపిస్తున్నవారిని ఎదుర్కొనడానికి గొలుసుల వలను బలంగా విసరండి. ఈ మాయలో పడి, ప్రాణాంతక స్థితిలో ఉన్న మీ వ్యక్తులను, నీ పాదఘాతంతో నాశనం చేయుము. అప్సరసల మధ్య, వారి జడలు ఉల్లాసంగా ఊగిపోతూ, ఒక దివ్యశరీరధారుడు నీ పక్కన ప్రత్యక్షమవుతున్నాడు. చూడుము, ఆకాశ గంగ ఒడ్డున, పుష్పించే బంగారు కమలాల మధ్య, చల్లని నీడలో, సుగంధ వాయువుతో, దూరంగా నుండి ఎవరో దగ్గరకి వస్తున్నారు. విపరీతమైన ఆయుధాల ఘర్షణతో పర్వత శిఖరాలు విరిగిపడి, ఆకాశంలో నక్షత్రాలు పడిపోతున్నట్లు చప్పుడుతో తిరుగుతున్నాయి. అక్కడ, ఖాళీ ఆకాశ నదిలో, బాణాలు నీటిలా ప్రవహిస్తూ, చక్రంలా తిప్పుతుండగా, పర్వతాలు చిన్న వరుసలుగా మారిపోతున్నాయి. గ్రహమార్గాల్లో, వీర రాజుల తలలు ఆయుధాల ముల్లులతో పొడవబడి, చుట్టూ తిరుగుతున్నాయి. జెండాలు, కమలదండులు అలంకారాలుగా, బాణాలు పొడుచుకుని, ఆకాశం కమలాల సరస్సులా మారింది; గాలి అలలుగా పరచుకుంటోంది. చనిపోయిన ఏనుగుల గుట్టల్లో, భయాందోళనతో మహిళలు పర్వతాల మధ్య చీమల్లా, లేదా పురుషుల ఆలింగనంలో మునిగిపోయిన స్త్రీల్లా కనపడకుండా పోతున్నారు. విద్యాధరస్త్రీల వెంట్రుకలను గాలి ఉల్లాసంగా ఊపుతూ, అపూర్వమైన అందంతో కూడిన కలయిక ఆనందాన్ని ప్రకటిస్తున్నాయి. ఛత్రాలు విసిరివేయబడి, చించబడి పోయినప్పుడు, ఆకాశంలో చంద్రకాంతి వారికి తెల్ల పతాకంలా కమ్ముకుంటుంది; అది చంద్రుని శాశ్వత కాంతితో రూపొందించబడినదే. మరణ ఆందోళన అంతం అయ్యాక, యోధుడు తన స్వప్నంలో నగరంలో ప్రవేశించినట్లు, తాను ఊహించుకున్న అమర దేహాన్ని వెంటనే పొందుతాడు. బాణాలు, శక్తులు, చక్రాలు, గదలు సముద్రంలో చేపలు, మొసళ్ళ వలె ఆకాశంలో సమూహాలుగా నిలబడి, వీరులు ఏమాత్రం వెరవడం లేదు. బాణాలతో చీలిపోయిన ఛత్రాలు, పంకాలు ఆకాశాన్ని పూర్తిగా నిండిపోతూ, పూర్ణచంద్రుల గుచ్చుల్లా మెరిసిపోతున్నాయి. ఆకాశంలో ఎగురుతున్న ఛత్రాలు, మధురంగా హుమ్మయ్యే పంకాలు, తెల్ల గంగపక్షుల వలె గాలి తాకిడితో అలలు లాంటి ప్రకాశాన్ని ఇస్తున్నాయి. అవి పూర్తిగా విరిగిపడి, గడ్డివానల వర్షంలా ఆకాశంలో చెల్లాచెదురుగా కనిపిస్తున్నాయి. ఎన్నో బాణాలపై ఎగురుతూ, కురిసే శక్తుల వర్షం పంటలను నాశనం చేసే పుట్టగొడుగుల్లా విధ్వంసాన్ని తెస్తోంది. ఇది మరణదేవుడి ఉగ్ర గర్జన, యోధులు చేతుల్లో ఆయుధాల ఘర్షణ, కవచాల మోతతో పుట్టినదే. బాణాల వానలతో గాలులు ఊదిపోతోంటే, పళ్ళు విరిగి రక్తం ప్రవహిస్తూ, ప్రజల వినాశన కాలంలో ఏనుగులు పడి ఉన్న పర్వతాల్లా కనిపిస్తున్నాయి. రథాలు, గుర్రాలు, యోధులు, వారి యజమానులతో పాటు, రక్తపు చెరువులో మునిగిపోయి, "హాయ్! పోయాము! నాశనం!" అని అరుస్తూ, రథాల నగరం కూలిపోతుంది. కాలరాత్రి యుద్ధ భూమిలో పిచ్చిగా నాట్యం చేస్తూ, కవచాలపై ఖడ్గాల ఘర్షణ సంగీతంలా వినిపిస్తోంది. గాలి తాకిడితో, పురుషులు, ఏనుగులు, గుర్రాలు, మృతదేహాల నుండి జారిన రక్తపు చుక్కలతో దిశలు ఎర్రగా మారిపోతున్నాయి. ఆకాశం ఖడ్గాల సముద్రంలా ఉంది; అక్కడ కాళి తలపాగలు, బాణాల మొగ్గలతో అలంకరించబడి, మెరుపులు మబ్బులతో కూడిన విద్యుద్దీపంలా మెరిసిపోతున్నాయి. సైన్యాలు, భూమి తాజా రక్తంతో ముడుచుకుని, ఆయుధాలతో నిండిపోతూ, లోకం అగ్నిలో మునిగినట్లుగా ప్రకాశిస్తోంది. భుసుండాది యోధుల బాణాలు, శక్తులు, ఖడ్గాలు, ముసలులతో పరస్పరం తాకుతూ, విరిగి చిన్నచిన్న ముక్కలుగా మారిపోతున్నాయి. ఈ విధంగా, ఆ యుద్ధ భూమిలో దారుణమైన ఘర్షణ, రక్తపాతం, స్త్రీల విలాపాలు, దేవతల ఆశ్చర్యం, వీరుల అమరత్వం, ప్రకృతిలోని మార్పులు—all ఒకే సమయంలో ఆకాశంలో, భూమిపై, పరలోకంలో ప్రత్యక్షమయ్యాయి.