ఈ ప్రపంచం మనసుపై ఆధారపడినదిగా, అనుభవించదగిన వస్తువులుగా కనిపిస్తోంది. కానీ, మనసు కూడా ఇక్కడ అసలు వాస్తవంగా లేదు; మరి, మనం ఇంతగా ఎలా మోసపోతున్నాం? నిజంగా, మనం దయనీయమైనవాళ్లం—అసలు వాస్తవం లేని మాయలో మనసు మత్తులో, దూర అడవిలో తిరిగే మిరాజ్ నీటిని వెంబడించే మాయలో మత్తుగా తిరిగే జింకల వలె. మనలను ఎవరూ అమ్మలేదు, అయినా అమ్మబడ్డవాళ్లలా నిలబడ్డాము; నిజంగా, మనం అందరూ మోసపోయినవాళ్లమే, సత్యాన్ని తెలిసినప్పటికీ. ఈ ప్రపంచంలో అనుభవాలు అంత అరుదుగా ఉంటాయా? మోసంలో, మనం మన స్వంత అభిప్రాయాలకు బంధించబడినవాళ్లం. చాలా కాలం తెలియక, మన జీవితాలను వృథా చేసుకున్నాం; లోతైన మాయలో పడిపోయి, బొమ్మపిల్లలు గుంతలో చిక్కుకున్నట్లు అయిపోయాము. నాకు రాజ్యాధికారం, ఆనందాలు ఎందుకు? నేను ఎవరు? ఇది అంతా ఏమిటి? అబద్ధం అబద్ధంగానే ఉండనివ్వు—నిజంగా ఎవరు ఏదైనా సంపాదించారా? ఇలా ఆలోచిస్తూ, ఓ బ్రహ్మన్, నేను అన్ని స్థితులలో ఆసక్తిని కోల్పోయాను; యాత్రికుడు ఎడారిని చూసి ఆకర్షణను కోల్పోయినట్లు. అందువల్ల, ఓ పూజ్యుడు, చెప్పండి: ఏమి నశిస్తుంది, ఏమి మళ్లీ జన్మిస్తుంది, ఏమి పెరుగుతుంది, మారుతుంది? వృద్ధాప్యం, మరణం, జననం, సంపద—ఇవి అన్నీ మళ్లీ మళ్లీ కనిపిస్తూ, మాయమై పోతూ తిరుగుతున్నాయి. ఈ తాత్కాలిక స్థితుల వల్ల, మనం మరియు ఇతరులు అలసిపోయాము—మరుగు కొట్టే గాలిలో కొట్టబడే కొండవృక్షాల వలె మనం క్షీణించిపోతున్నాం. మనుషులు, ఆలోచనలేని వారిలా, శ్వాస అనే గాలిలో నడిపించబడుతున్నారు; శూన్యమైన రీడ్లు గాలిలో ఊదబడినట్లు వృథాగా శబ్దం చేస్తారు. ఈ బాధ ఎలా ముగుస్తుందో ఆలోచనతో నేను బాధపడుతున్నాను; లోపల మండుతున్న భయంకరమైన అగ్ని వల్ల కాలిపోయిన పాత వృక్షంలా. ప్రపంచబంధం బాధ వల్ల నా హృదయం రాయి లా మూసుకుపోయినప్పటికీ, నేను ఏడవను—నా కన్నీళ్లు నా స్వజనుల భయంతో అడ్డుకుపోతున్నాయి. నా ముఖం ఖాళీగా, నా చర్యలు శూన్యంగా, నా కన్నీళ్లు ఎండిపోయి భావనలేని వంటివి; నా హృదయంలో నివసించే వివేకమే నన్ను ఒంటరిగా పరిశీలిస్తోంది. నాకు ఉండే-ఉండనివ్వే స్థితిని గుర్తుచేసుకుంటే, నేను చాలా గందరగోళానికి లోనవుతాను; ధన్యుడు, దారిద్య్రం లేకపోయినా, ప్రపంచ ఆలోచనలతో కలవరపడే వాడు లా. ధనం, విడిపోవడానికి సమర్పించబడినదిగా, మనసును మోసపోస్తుంది, ధర్మాలను నాశనం చేస్తుంది, దుఃఖపు వలను తెస్తుంది. ధనం, ఎన్నో ఆందోళనలతో ముడిపడినదిగా, నాకు ఆనందాన్ని ఇవ్వదు; భార్యలు, ఇళ్లు, సంపాదించిన తర్వాత కూడా భయంకరమైన వలల వంటివి. నా మనసు, ఓ మునీశ్వరా, ఎన్నో లోపాలను, అస్థిరమైన కారణాలను ఆలోచిస్తూ, అడవి ఏనుగు సంకెళ్లలో బంధించబడినట్లు, తృప్తిని పొందదు. ప్రతి మలుపులో, ప్రతి గంటలో, రాత్రి చీకటిలో, ఇంద్రియాల రూపంలో ఉన్న తెలివైన దొంగలు వివేకాన్ని దోచుకుంటూ ప్రపంచాన్ని తిరుగుతున్నారు; చెప్పండి, ఓ జ్ఞానులు, ఈ పోరులో నిజమైన యోధులు ఎవరు? ఈ భాగ్యం, ఓ మునీశ్వరా, ఈ ప్రపంచంలో వినోదానికి ఏర్పడినదిగా ఉంది; కానీ, ఇది గందరగోళాన్ని మాత్రమే తెస్తుంది, ఖచ్చితంగా దుర్భాగ్యానికి మూలం. వర్షాకాలంలో నదిలో ఉధృతమైన, బలమైన, కల్లోలమైన అలలు ఎలా ఉత్పత్తి అవుతాయో, మూర్ఖమైన మనసు కూడా ఎన్నో లోపాల కల్లోలాలతో ఉప్పొంగుతుంది. అందులో ఎన్నో కలవరాల అలలు, అనేక ఆలోచనల వల్ల, నదిలోని అలలు ప్రవాహాలతో ఉత్పత్తి అవుతాయో, అలాగే. ఈ దుర్దృష్టమైన మనసు ఒకచోట నిలబడదు; మూర్ఖుడు విచిత్రమైన ప్రవర్తనతో ఇక్కడ అక్కడ పరుగెడ్తాడిలా. దాన్ని తాకితే, లోపల తీవ్రమైన కాలిన బాధను కలిగిస్తుంది, చివరికి తన destructionను తానే తెచ్చుకుంటుంది; దీపపు పొడి బూడిదగా మారినట్లు. ధర్మాధర్మాన్ని గుర్తించకుండా, దాని దగ్గర ఉన్నదానిని అంధంగా పట్టుకుంటుంది; రాజును పట్టుకున్న మూర్ఖమైన మంత్రివర్గం లా. ఎన్నో చర్యల ద్వారా, అది ఇంకా విస్తరించిపోతుంది; పాముపోయు పాలు కలిసినట్లు. ఒక వ్యక్తి, స్నేహితులకు, పరులకు, మంచిగా, చల్లగా ఉంటాడు; మంచు తాకినట్లు. కానీ, భాగ్యం దుర్మార్గంగా మారిస్తే, తుఫాను మంచును కఠినంగా మార్చినట్లు. జ్ఞానులు, ధైర్యవంతులు, కృతజ్ఞులు, refinement ఉన్నవారు, మృదువైనవారు—రత్నాలు కొద్దిగా ధూళితో కలిసినట్లు—భాగ్యంతో మచ్చపడతారు. ఓ ప్రభూ, భాగ్యం ఆనందాన్ని ఇవ్వదు; కేవలం బాధను మాత్రమే తెస్తుంది. అది రహస్యంగా destructionను కలిగిస్తుంది; విషం మరణాన్ని తెచ్చినట్లు. మూడు రకాల మనుషులు అరుదు: ధనవంతుడు, తన జన్మకు అవమానపడని వాడు; ధైర్యవంతుడు, పొగడకుండా ఉండేవాడు; impartial, శక్తివంతుడు. ఇది బాధపడేవారికి ప్రమాదకరమైన, దట్టమైన గుహ; విద్యాధర పర్వతాల్లో మోసపోయిన ఏనుగులకు విస్తృతమైన అడవి. ఇది సత్కార్యాల పద్మానికి రాత్రి, దుఃఖపు నీలపద్మానికి చంద్రకాంతి, నిజమైన దర్శన దీపానికి తుఫాను, అలల నదికి ప్రవాహం. ఇది మేఘాల మోసానికి పర్వత మార్గం, నిరాశను పెంచే విషం, సందేహాల క్షేత్రం, దుష్టానందాలకు గుంత. ఇది విరక్తి లతలకు మంచు, భ్రమ పక్షులకు రాత్రి, వివేక చంద్రునికి రాహు దంతాలు, దయ పద్మానికి చంద్రకాంతి. వర్ణరంగుల వానదేవిలా, ఆకర్షణీయంగా ఉంది; మెరుపులా అస్థిరంగా, పుట్టి నాశనం చేస్తుంది, మూర్ఖతకు ఆశ్రయం. ఇది fickle, ఆనందం లేని mongoose లా; భయంకరమైన మిరాజ్, విడిపోవడం, ఆకాంక్షను కలిగిస్తుంది. అలలా, ఒక రూపాన్ని క్షణం పాటు తీసుకుని నిలబడదు; దీపపు జ్వాలా తడబడినట్లు, దాని కదలికలు అతి కష్టంగా ఊహించదగినవి. సింహిని లా, భయంకరంగా, యుద్ధానికి సిద్ధంగా, ఏనుగు రాజును పడగొడుతుంది; పదునైన కత్తిలా, చల్లగా, పదునుగా, దురుద్దేశ్యాలలో నిలుస్తుంది. ఇతరుల వల్ల దాని ఉద్దేశ్యం మారదు, దుర్మార్గ రాజు గర్వంతో ఉప్పొంగుతుంది; ఈ దురదృష్ట భాగ్యంలో నేను దుఃఖం తప్ప ఆనందాన్ని చూడలేదు. చీకటి శత్రువు ద్వారా తలుపు బయటకు తోసిపారబడినా, భాగ్యం మళ్లీ తిరిగి వస్తుంది; ఓదార్చుకోదగిన స్థానం కోల్పోయి, అది నిర్లజ్జగా, దుర్మార్గులకు ఆశ్రయంగా ఉంది.