ఒకసారి, ఒక అందమైన గృహ మండపం కనిపించింది. అది పూలతో కూడిన మల్లె వృక్షాలు చుట్టూ entwined అయ్యి, దాని కిటికీలు ఆకులతో నిండిన కొమ్మలతో నీడగా ఉన్నాయి. అక్కడ, నా ప్రభువు నివసిస్తున్నారు; ఆయన రూపం జీవాకాశంలో ఒక కణంలా ఉంది. ఆయన భూమికి అధిపతి, భూమిని చుట్టుముట్టిన నాలుగు సముద్రాల పాలకుడు. అంతకుముందు, ఆయనకు ఈ రాజ్యం కోసం తీవ్రమైన కోరిక కలిగింది—"నేను త్వరగా రాజుగా మారాలి" అని ప్రబలమైన ఆశతో కోరుకున్నారు. ఓ పరమ స్త్రీ, ఆ కోరిక వలన, కేవలం ఎనిమిది రోజుల్లో ఆయన దీర్ఘకాలంలో సాధించదగిన సంపన్న రాజ్యాన్ని పొందారు. ఇక్కడే, నా భర్త అయిన రాజు యొక్క జీవశక్తి నా ఇంట్లో, ఆకాశంలో స్థితమై, కనబడకుండా ఉంది—ఆకాశంలో గాలి లాగ, లేదా వాయువులో పరిమళం లాగ. thumb పరిమాణం ఆకాశంలో, ఆ రాజ్యం స్థాపించబడింది; కానీ నా భర్త రాజ్యం దశలక్ష యోజనాల దూరం వరకు విస్తరించింది. మేము ఇద్దరం ఆకాశమే, నా భర్త రాజ్యం కూడా ఆకాశమే, ఓ స్త్రీ; అయినా, అది వేల కొండలతో నిండినట్టు కనిపిస్తోంది—ఈ మాయ ఎంత ఆశ్చర్యమో! ఓ దేవీ, ఇప్పుడు నేను మళ్ళీ నా భర్త వద్దకు తిరిగి వెళ్లాలని కోరుకుంటున్నాను; కాబట్టి, రండి, మనం అక్కడికి వెళ్ళుదాం—నిశ్చయమైనవారికి దూరం అనే భావన లేదు. అలా చెప్పి, దేవిని నమస్కరించి, ఆమె వేగంగా మండపంలో ప్రవేశించింది; ఇద్దరు కలిసి, ఆకాశంలో, కత్తిలా నలుపుగా, పక్షిలా ఎగిరారు. ఆకాశం, కలిక్కు రంగు దట్టమైన మేఘాలతో చీలిపోయినట్టు కనిపించింది; ఒకే సముద్రం మృదువుగా, నారాయణుని శరీరాన్ని పోలి, తేనెటీగ వెనుక భాగం వంటి శుభ్రమైన కాంతితో మెరిపించింది. వేగంగా మేఘ మార్గాన్ని దాటి, గాలి ప్రాంతాన్ని దాటి, సూర్య మార్గాన్ని దాటి, చంద్ర మార్గాన్ని మించిపోయారు. ధ్రువతార మార్గాన్ని, సాధ్యుల మార్గాన్ని, సిద్ధుల లోకాన్ని, భూమిని దాటి, స్వర్గ లోకాన్ని చేరుకున్నారు. బ్రహ్మ లోకపు అంతర్గత ప్రాంతంలో, తుషిత లోకంలో ప్రవేశించి, గోలోకాన్ని, శివలోకాన్ని, పితృలోకాన్ని దాటి, శరీరరహిత దేవతలను దూరంగా దాటి, ఇంకా దూరంగా ప్రయాణించారు. అక్కడ, కొంత అడ్డుపడింది. తరువాత, ఆమె వెనక్కి తిరిగి చూసింది—తాము దాటి వచ్చిన ఆకాశాన్ని చూశారు; అక్కడ, చంద్రుడు, సూర్యుడు, నక్షత్రాలు, ఏదీ కనిపించలేదు. ఆమె నిశ్చలమైన, లోతైన, ఖాళీ, ఒకే సముద్రపు పొత్తు లాగ, కొండలోపలి దట్టమైన చీకటిని చూశారు. "ఓ దేవీ, సూర్యాది కాంతులు క్రింద ఎక్కడికి పోయాయి? ఈ చీకటి, శిలా పొత్తు లాగ, చేతితో పట్టదగినట్టు ఎలా ఏర్పడింది?" అని అడిగారు. "ఇక్కడికి మీరు వచ్చారు; ఈ ఆకాశ మార్గంలో, సూర్యాది కాంతులు కనిపించవు," అని దేవి చెప్పారు. "ఎలా నిప్పు పురుగు లోతైన, చీకటి బావిలో కనిపించదు, అలాగే ఇక్కడ నుండి సూర్యుడు కూడా కనిపించడు." "అహా! మనం ఎంత దూరానికి వచ్చామంటే, క్రింద సూర్యుడు చిన్న చుక్కలా, కనబడకుండా ఉన్నాడు." "ఇక్కడి నుండి, ఇంకేమి మార్గం ఉంది? దారి ఎలా ఉంటుంది? దిగి వెళ్ళడం ఎలా?" అని అడిగారు. "ఇదే దారి, ముందుగా, బ్రహ్మాండపు బాహ్య పొర ఉంది; అక్కడ 'వజ్రధూళి' వంటి కణాలు ఉద్భవిస్తాయి," అని దేవి వివరించారు. ఇలా మాట్లాడుకుంటూ, వారు బ్రహ్మాండపు పొరను చేరుకున్నారు; దట్టమైన, వృత్తాకారమైన కొండ గోడ చుట్టూ తేనెటీగలలా తిరిగారు. ఎటువంటి శ్రమ లేకుండా, ఆకాశంలోకి ప్రవేశించినట్టుగా, ఆ పొరను దాటి వెళ్ళారు; ఎందుకంటే నిశ్చయంగా స్థాపించబడినదానికి వజ్రం లాంటి స్వభావం ఉంటుంది. అప్పుడు, unobstructed జ్ఞానంతో, ఆమె బ్రహ్మాండపు నీటి పొరను దాటి, వెలుపల ఉన్న ప్రకాశవంతమైన లోకాలను చూశారు. బ్రహ్మాండం వెలుపల, నీటి తత్వం ఉంది—అది పదింతలు పెద్దది, బ్రహ్మాండాన్ని పొదినట్టు, పండు గింజకు చర్మం పొదినట్టు. అందుకే, అగ్ని పదింతలు పెద్దది; అక్కడి నుండి వాయువు పదింతలు పెద్దది; తర్వాత ఆకాశం పదింతలు పెద్దది; దాని మించి పరమాకాశం ఉంది. ఆ పరమాకాశంలో, మధ్య, ఆరంభం, అంతం అనే భావనలు లేవు—బarren మహిళ కుమారుని కథ లాగ. అది శుద్ధమైనది, ప్రశాంతమైనది, ఆరంభం లేని, గందరగోళం లేని, మధ్య, ఆరంభం, అంతం లేని, విశాలమైన ఆత్మలో స్థితమై ఉంది. అధిక శక్తితో, శివుడు లేదా గరుడధ్వజుడు అక్కడకి చేరినా, ధ్యానం ద్వారా పరమాకాశానికి అంతం చేరుకుంటారు; అలాగే, వాయువు కూడా ఏకాగ్రతతో అక్కడికి చేరుతుంది. ఇక్కడ, భూమి, నీరు, అగ్ని, వాయువు, ఆకాశం—ప్రతి ఒక్కటి పదింతలు పెద్దదిగా, దిగువ తత్వాలను తక్షణమే మించి ఉంటుంది. ఆయన పరమాకాశాన్ని చూశారు—అది పరిమితి లేని, అక్కడ ఈ ప్రపంచం ఒక కణంలా, అంతట్లో విస్తరించి ఉంది. ఆమె, బ్రహ్మాండాలలో ఎన్నో మాయా సృష్టులను, పరమాకాశంలో సూర్య కాంతిలో ధూళికణాలా మెరుస్తూ, చూశారు. పరమాకాశ సముద్రంలో, పరమ శూన్యత నీటిలో, ఆమె బుడిప్పలు, గుంపులు—అవి మహా చైతన్య స్రవంతి స్వభావం నుండి ఉద్భవిస్తున్నట్టు చూశారు. కొన్ని క్రింద పడిపోతున్నాయి, కొన్ని పైకి వెళ్తున్నాయి, కొన్ని పక్కకు వెళ్తున్నాయి, మరికొన్ని నిశ్చలంగా, స్వచేతనలో స్థితమై ఉన్నాయి. ప్రతి ఒక్క దానిలో, ఎక్కడ, ఎలా చైతన్యం ఉద్భవిస్తే, అక్కడ, అలాగే రూపం కనిపిస్తుంది. అయితే, అక్కడ, నిజంగా, పై, క్రింద, వచ్చుట, వెళ్లుట అనే భావనలు లేవు; అది వేరే స్థితి—మన స్వశరీర ఆగమనమే. అక్కడ, చైతన్యం స్వయంగా ఉద్భవిస్తుంది, మళ్ళీ మళ్ళీ ఉద్భవిస్తుంది; మన స్వభావమైన ఆలోచనల ద్వారా అది లయమవుతుంది—పిల్లల ఊహల వలయంలా. "ఇక్కడ, క్రింద ఏముంది, పై ఏముంది, పక్క ఏముంది? నిజంగా స్థిరమైన స్థానం లేకపోతే చెప్పండి, ఓ బ్రహ్మన్," అని అడిగారు. ఈ విస్తారమైన, పరిమితి లేని ఆకాశంలో, బ్రహ్మాండాలు, వాటి అన్ని పొరలతో, ఆకాశంలో చిన్న బుడిప్పలాగా మెరుస్తున్నాయి.