ఆ గ్రామంలో, ఆ ఇద్దరు దేవతలు శీతలమైన శరీరాల్లో అవతరించారు; అది ఆత్మజ్ఞాని, నిశ్చలమైన మనసులో అనుభూతి, మోక్షం రెండూ ప్రవేశించినట్లుగా ఉంది. కాలక్రమంలో, ఆ సాధన వల్ల లీలకు కలుషరహితంగా మూడు కాలాలను దర్శించగల శుద్ధబుద్ధి స్వభావం కలిగింది. అప్పుడు, తన సహజమైన ప్రేరణతో, లీల తన గత జన్మలు, మరణాలు, సంచారాలను గుర్తు చేసుకుంది. “ఓ దేవతా, నీ కృప వల్ల ఈ స్థలాన్ని చూశాక, ఇక్కడ జరిగిన ప్రతి సంఘటన, పరిస్థితిని నేను గుర్తు చేసుకుంటున్నాను,” అంటూ లీల మాట్లాడింది. “ఇక్కడ, నేను వృద్ధ మహిళగా, కండలు గట్టి, కాంతి లేని, దర్భా గడ్డి చీల్చుతూ చేతులు, పొత్తి కఠినంగా మారిన బ్రాహ్మణ భార్యగా ఉన్నాను. ఇంటి పెద్దకు భార్యగా, వెన్నను చిలికే నైపుణ్యం కలిగి, పిల్లలకు తల్లి, అతిథులను సంతోషపెట్టేవాణ్ణి. దేవతలు, బ్రాహ్మణులు, సజ్జనుల పట్ల భక్తి చూపిస్తూ, నా అవయవాలు నెయ్యి, పాలతో పూసి, గర్గరి, చరు, కుంభ వంటి పాత్రలను శుభ్రపరచేవాణ్ణి. అన్నం, ఉప్పు, ఒకే వస్త్రం, నీటి కుండ, నిల్వ గదితో నిరంతరం పని చేస్తూ, అల్లుడు, కుమార్తెలు, సోదరులు, తండ్రి, తల్లి మొదలైనవారిని గౌరవించేవాణ్ణి. ఇంటి పనులతో, రోజులు, రాత్రులు గడిపి, శరీరం క్షీణించి, ఆందోళనతో అదే మాటలు పదే పదే చెప్పే స్థితిలో ఉండేవాణ్ణి. ‘నేను ఎవరు? ఈ లోకం ఏమిటి?’ వంటి ప్రశ్నలు ఒక్క కలలో కూడా రాకుండా, మాయలోని గృహిణిగా జీవించేవాణ్ణి. పశు పేడ, మంట కోసం దండ, తేలికైన దుప్పటి ధరించి, భారాన్ని మోయడం వల్ల అవయవాలు గాట్లు పడినవిగా ఉండేవాణ్ణి. కీవలు, చేతులు, జుట్టు నుంచి పురుగులను తీసి, అడవి కూరలు తెచ్చేందుకు తపిస్తూ, ఇంటి పనులతో బిజీగా ఉండేవాణ్ణి. నీలి నదిలో అలలతో తడ湿మైన గడ్డి పశువులకు పెట్టి, ప్రతి క్షణం ఇంటి ద్వారం మీద చందనపు పేస్టు పెట్టేవాణ్ణి. ఇంటి సేవకులు, పశువుల కోసం మాట్లాడేందుకు ఎప్పుడూ సిద్ధంగా ఉండి, నియమాలను కట్టుదిట్టంగా పాటిస్తూ, సముద్రాన్ని ఆపే తీరం లాగా ఉండేవాణ్ణి. ఒక చెవి నుండి వేలాడే పాత ఆకుపచ్చ కుండలు, వృద్ధ సేవకురాలిగా, భయంతో, కష్టంతో, శ్రమతో నిండిన జీవితం గుర్తుగా ఉండేవాణ్ణి. ఇలా చెప్పి, ఆమె పర్వత గ్రామపు లోయల్లో సంచరించగా, సరస్వతి స్వయంగా ఆమెకు ప్రత్యక్షమయ్యింది. “ఈ పుష్పవనం, ఎర్రగా మెరుస్తున్న వృక్ష సమూహాలు నావి; ఈ పుష్పమండపం, తోట enclosure లాగా ఉన్నది నాది. ఈ కమల సరస్సు ఒడ్డున, వృక్షాలు, పచ్చికతో ముడిపడినది నాది; ఇది కర్ణికా అనే తరణికా, దీని ఆకులు తినబడ్డాయి. ఈ బరువు తగ్గిన, నీరు లేని, కన్నీటి కన్నులతో ఎనిమిదో రోజు ఏడుస్తున్నది నాది. ఇక్కడ, ఓ దేవతా, నేను మాట్లాడాను, నివసించాను, ఉన్నాను; ఇక్కడ నిద్రపోయాను, కాలం గడిపాను, ఇచ్చాను, తీసుకున్నాను. నా పెద్ద కుమారుడు శర్మ ఇంట్లో ఏడుస్తున్నాడు; నా పశువు, మైదానంలో మేత తింటూ, అడవిలో పాలిస్తోంది. ఇంట్లో, కాల్చేందుకు సిద్ధంగా, అల్కలీ ధూళితో కప్పబడిన, ‘పంచభూత’ అనే నా శరీరాన్ని చూడండి—దట్టంగా, బరువుగా ఉంది. ఈ వంటగది, బీహరమైన గోర్డ వైన్స్తో ముడిపడినది,渴望 లాగా ఉంది; వంటగదిలో ఈ స్థలం నా మరో శరీరంలా ఉంది. ఈ బంధువులు, కన్నీటి వల్ల కళ్లుపడినవారు, ఈ లోకంలో బంధాలే; రుద్రాక్ష మణులు ధరించిన వారు మంటకు ఇంధనం తెస్తున్నారు. పర్వతాలు, గుళ్ళు, పూలు, కాయలు, శంఖలు, రాళ్ళు, అలలు తాకుతూ, ఒడ్డున తడ湿మైన పచ్చిక, పైన స్ప్రే, నురుగు చిమ్ముతూ, మధ్యాహ్నపు సూర్యకిరణాలు మంచు లాగా మెరుస్తూ, వృక్షాలు పుష్పగుచ్చాలు ఇచ్చేందుకు ఉత్సాహంగా ఉన్నాయి. కిమ్షుక వృక్షాల కాంతి, ప Coral లాగా మెరుస్తూ, పుష్పగుచ్చాలు ఆనందంగా విరిసినట్లు ఉన్నాయి. గ్రామంలోని పిల్లలు, పండ్లు పరిగడుతూ, గ్రామ నదిలో గొప్ప అలలలో మునిగి, మునిగి, బిజీగా ఉన్నారు. వేగంగా తిప్పుతున్న, నీటితో తడ湿మైన ఒడ్డు, దట్టమైన ఆకు వృక్షాల నీడలో శీతలంగా ఉంది. ఇక్కడ, entwined flowering creepersతో అలంకరించబడిన, ముంగిలి, కిటికీలు, వృక్షాల కొమ్మలతో నీడపడిన, అందమైన ఇంటి మండపం కనిపిస్తుంది. ఇక్కడ నా భర్త ఉంటాడు, జీవశూన్య కణంలా స్వరూపం కలిగిన, నలుగు సముద్రాలతో పుట్టిన భూమికి అధిపతి. ఇంతకు ముందు, అతను బలమైన ఆశతో: ‘నేను త్వరగా రాజు కావాలి’ అని కోరాడు. ఓ పరమదేవి, కేవలం ఎనిమిది రోజుల్లో, ఆ కోరిక ద్వారా, సాధారణంగా చాలా కాలం పట్టే రాజ్యాన్ని సంపాదించాడు. ఇక్కడ, నా భర్త రాజు ప్రాణసారం, నా ఇంట్లో, ఆకాశంలో, కనిపించకుండా ఉంది—ఆకాశంలో వాయువు, గాలిలో సుగంధంలా. ఇక్కడ thumb breadth స్థలంలో ఆ రాజ్యం ఆకాశంలా ఏర్పడింది; కానీ నా భర్త రాజ్యం పదివేల యోజనాల దూరంలో విస్తరించింది. మేము ఇద్దరం ఆకాశమే, నా భర్త రాజ్యం కూడా ఆకాశమే, ఓ దేవతా; అయినా, అది వేల కొండలతో నిండినట్లు కనిపిస్తుంది—ఈ మాయ ఎంత అద్భుతం! ఓ దేవతా, ఇప్పుడు నేను నా భర్త వద్దకు తిరిగి వెళ్లాలని కోరుకుంటున్నాను; కాబట్టి, నిశ్చయంతో ఉన్నవారికి దూరం ఏముంటుంది? అందుకే, నాతో పాటు రావాలి. ఇలా చెప్పి, దేవతకు నమస్కరించి, ఆమె మండపంలో ప్రవేశించింది; ఇద్దరూ కలిసి, ఆకాశంలో, కత్తిలా నలుపు, పక్షిలా ఎగిరారు. ఆకాశం, కలిక్కిరియం గూళ్ళతో చీలినట్లు కనిపించింది; ఒకే సముద్రం మృదువుగా మెరుస్తూ, నారాయణుని శరీరంలా, తేనెటీగ వెనుక భాగం వంటి శుద్ధ కాంతితో ఉంది.