ఒకప్పుడు, రాజుల దురాచారాల వల్ల, పాముగింజల అడుగులోని ఖాళీలలో జరిగిన అపరాధాల కారణంగా, నేను తొమ్మిదేళ్ల పాటు కుష్టురోగంతో బాధపడుతున్న ముంగిసగా మారాను. ఆ తరువాత, సౌరాష్ట్ర ప్రాంతంలో ఎనిమిదేళ్లు, ఓ దేవీ, నేను ఆవుగా జీవించాను. అప్పుడు దుష్టుల ఆటుపోట్లను, అజ్ఞాన గోవుల కాపరుల ఉల్లాసపు ఆదేశాలను భరించాను. ఒకప్పుడు, అడవి మైదానాల్లో పక్షిగా, శత్రువు వేసిన ఉరలో చిక్కుకొని, తీవ్రమైన బాధతో బయటకు వచ్చాను. ఇప్పుడు నా కోరికలు కూడా అలాగే తెగిపోతున్నాయి. మరోసారి, పద్మపు కొమ్మల మధ్య, తెరచని పద్మపుష్పాల లోపల, తేనెటీగతో కలిసి, రహస్యంగా పుష్పరసాన్ని ఆస్వాదించాను. అందమైన కన్నుల గల జింకతో కలిసి, ఎత్తైన పర్వత శిఖరాల్లో, అల్లరి అడవి ప్రదేశాల్లో సంచరించాను. అక్కడ, వేటగాడు నా ప్రాణప్రదేశంలో బలంగా దెబ్బతీశాడు. ఎనిమిది దిక్కులలో, సముద్రపు అలలు నన్ను లాక్కెళ్లాయి. చేపలు, గుఱ్ఱాలు, తాబేళ్లు చప్పుళ్లు, హ neighs, తాడులు కొట్టే శబ్దాలు వినిపించాయి. చర్మపు నది ఒడ్డున, మధురమైన స్వరంతో పాటలు పాడుతూ, మంచి వారు, సద్గుణులు మధ్య ఆనందంగా కలిసిపోయాను. పాముగింజ, తమాల వృక్షాల తోటల్లో, చంచల ముఖం, కన్నులు కలిగిన స్త్రీతో కలిసి, నా ప్రియుడిని ఆమె చూపుల ఉత్కంఠతో మత్తుగా తిలకించాను. పద్మపు నదిలో, ప్రవహించే బంగారు ప్రవాహాలవంటి పద్మసమాన తొడలు కలిగిన అప్సరసను, దివ్య తేనెటీగలు, దేవతలు ఆనందంగా చూశారు. మణులు, బంగారు, ముత్యాలు, మాణిక్యాలు పడి ఉన్న మణిమయ భూమిపై, మేరు పర్వతంలోని కల్పవృక్ష తోటలో, యువ సహచరితో కలిసి ఆనందాన్ని అనుభవించాను. సముద్రపు ఒడ్డున, తరంగాల మధ్య, గుహల్లో, తాబేళ్లా చాలా కాలం ఉన్నాను. సరస్సు గాలి తాకుతూ, పద్మపు కొమ్మలపై ఊగే రాజహంసగా, ఆకుల సమూహాల మధ్య ఆడిపాడాను. దురద్రవ్యపు గడ్డి ఊగే దోలనను చూస్తూ, అలసిపోయిన దోమను దాని జతతో కలసి చూసాను. తరంగాలపై, అలలు తాకుతూ, నర్తించే రిప్పుళ్లు ముద్దాడుతూ, కొండ ప్రవాహాల్లో యువ నీరులతతో కలిసి సంచరించాను. గంధమాదన, మందార పర్వతాల సుగంధ గృహాల్లో, యువ విద్యాధరుడు కామంతో ఆమె పాదాల వద్ద పడిపోయాడు. తీవ్రమైన ఆకాంక్షతో, కర్పూరాన్ని చిమ్మిన మంచంపై, చంద్రకాంతి దర్పణాలపై పడినట్టు, నేను చాలాకాలం బాధతో ఉన్నాను. నా మనస్సు అయోమయంగా, పైకి దిగుతూ, క్రిందపడుతూ, వివిధ యోనుల్లో అనేక బాధలతో నా అవయవాలు కల్లోలంగా, భవసముద్రపు ప్రవాహంలో, విధి గాలికి లొంగి, నన్ను దూరంగా తీసుకెళ్లింది. ఆ తరువాత, అద్భుతమైన వజ్రమయ గుండె, విశ్వాండ యొక్క ఘన గోడ, కోట్ల యోజనాల పరిధిలో, మీరు ఇద్దరూ ఎలా బయటకు వచ్చారు? విశ్వాండ ఎక్కడ, దాని గోడ ఎక్కడ, వజ్రమయ ఘనత ఎక్కడ? దేవీ, మీరు ఇద్దరూ రాజప్రాసాదంలోని అంతర్గత ఆకాశంలోనే ఉన్నారు. ఆ పర్వత గ్రామంలో, అదే ఇంట్లో, వసిష్ఠుడు అనే బ్రాహ్మణుడు తన అధికారం ఆనందంగా అనుభవిస్తున్నాడు. అదే మండపంలో, అదే ఖాళీలో, అతను భూమిని నాలుగు సముద్రాల చుట్టూ ఉన్నట్టు అనుభవించాడు. ఆ భూమి ఆసనంపై, ఆకాశ స్వరూపాన్ని కలిగి, అతను మరియు అరుంధతీ రాజధాని, రాజప్రాసాదాన్ని అనుభవించారు. అక్కడ, లీల అనే ఒకరు ఉద్భవించింది. ఆమె జ్ఞానాన్ని పూజించింది; జ్ఞానంతో కలిసి, అద్భుతమైన, మధురమైన ఆకాశాన్ని దాటి పోయింది. ఇంటి లోపల, చేతి పరిమాణం అంత స్పేస్లో, ఆమె మరో విశ్వాండ, పర్వతాన్ని, ఇంద్రుని ప్రాసాదాన్ని చేరుకుంది. అతను విశ్వాండను విడిచి, తన ఇంటికి తిరిగి వచ్చాడు; మంచం మీద పడుకున్న వ్యక్తి ఒక కల నుంచి మరో కలకు మారినట్టు. ఇది అంతా చైతన్య ప్రదర్శన మాత్రమే, ఖాళీ మాత్రమే; విశ్వాండ, లోకం, గోడలు, దూరం ఏమీలేదు. అతని మనస్సే ప్రకాశిస్తుంది; ఇద్దరికీ అది సమానంగా మోహముగా కనిపిస్తుంది. విశ్వాండ, భవచక్రం ఎక్కడ? అన్నీ వాసనల నుంచే ఉద్భవిస్తాయి. ఈ జ్ఞాన ఖాళీ నిరోధం లేకుండా, అనంతంగా ఉంది; మనస్సు ఏదైనా కలిగిస్తే, అది కనిపిస్తుంది; గాలి ప్రకంపన శక్తితో కదిలినట్టు. చైతన్య ఖాళీ జన్మించలేదు, శాంతంగా, ఎప్పుడూ, అన్ని చోట్ల ఉంది. మనస్సు ద్వారా మాత్రమే లోకం కనిపిస్తుంది; అది తనలో తాను వెలుగుతుంది. బుద్ధుడు అయినవానికి, ఇది ఖాళీకి మించి ఖాళీగా ఉంటుంది; అవేగం లేని వారికి, ఇది వజ్రమయ పర్వతంలా ఘనంగా, కదలని విధంగా ఉంటుంది. కలలో, ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు ప్రకాశించే నగరం కనిపించేదానిలా, చైతన్య స్వరూపంలో, ఈ అసత్య లోకం ప్రకాశంగా వెలుగుతుంది. మిరేజ్లో నీరు కనిపించినట్టు, బంగారానికి కంకణ రూపం ఉన్నట్టు, ఈ అసత్య లోకం నిజంగా కనిపిస్తుంది; స్వయంలో దర్శనము కలుగుతుంది. ఇలా, ఆ ఇద్దరు యువతులు ఆలోచిస్తూ, తమ ఇంటి నుంచి అందంగా, నడకను చక్కగా వేసుకుంటూ బయటకు వచ్చారు. గ్రామ ప్రజలు కనిపించకుండా, వారు ముందుగా పర్వతాన్ని చూశారు; ఆ పర్వతం గుహలు ఆకాశం ముద్దాడుతున్నట్లు, శిఖరాలు సూర్యకిరణాలు తాకుతున్నట్లు కనిపించాయి. అది అద్భుతమైన అడవి కంబళంతో, వివిధ రంగుల పుష్పాలు విరాజిల్లుతూ, పక్షులు పాటలు పాడుతూ, ఎన్నో జలపాతాల వల్ల కదిలిపోతూ కనిపించింది. అద్భుతమైన పుష్ప సమూహాలు, కుంకుమ రంగు మేఘాలు, మికా రాళ్లపై విశ్రాంతి తీసుకుంటున్న పక్షుల గుంపులు కనిపించాయి. ప్రతి నది ఒడ్డులు, విశాలంగా విస్తరించిన సారవంజుల వృక్షాలతో కప్పబడి ఉండగా, గాలి, పూర్తి కాకపోయిన రాళ్లు, రవాణాలు, నర్తించే లతల మధ్య ఆడుతూ కనిపించింది. మేఘాలు పుష్ప సమూహాలుగా ఆకాశాన్ని కప్పగా, వర్షపు నీరు గుహల్లో చేరగా, పొడవైన నదులు ముత్యాల సమూహాలను తీసుకెళ్తున్నాయి. గాలి కదిలే వృక్షాలు, అడవులు, దిక్కుల అంచులను తాకుతూ, అడవుల అంచున ఉన్న గడ్డివృక్షాల నీడ చల్లదనం అందించింది. అంతలో, ఆ ఇద్దరు యువతులు, ఆ పర్వత గ్రామాన్ని స్వయంగా చూశారు; అది ఆకాశం నుంచి పడిన స్వర్గపు తుక్కు లాగా కనిపించింది.