ఒకప్పుడు, ఓ బ్రాహ్మణుడు తన భార్యతో కలిసి తన ఇంటిలో నివసించేవాడు. ఆ బ్రాహ్మణుడి జీవనాన్ని, అతడి నివాసాన్ని, ఆ పర్వత గ్రామాన్ని పరిశీలించడానికి నన్ను నడిపించండి అని కోరారు. ఆ సృష్టిని పరిశీలించడానికి, పరమ పవిత్రమైన దృష్టిని ఆధారంగా చేసుకుని, చైతన్యమూ, జడమూ కలిసిన రూపాన్ని అంగీకరించి, ఈ ప్రపంచ రూపాన్ని వదిలి, భవ బంధాన్ని విడిచిపెట్టాలి. అప్పుడు, అనుమానం లేకుండా, ఆకాశంలాంటి స్వరూపాన్ని పొందుతారు; అది ఖాళీ స్థలంలో స్థిరంగా ఉంటుంది. భూమిపై మనిషి ఊహించిన నగరం, ఆకాశంలో కనిపించేదానిలా ఉంటుంది. అలా, అతడు ఉన్న స్థితిని, ఆ సృష్టిని పరిశీలిద్దాం. ఆ దృష్టి ద్వారం ద్వారా, ఈ శరీరమే పరమ అడ్డుగోడగా నిలుస్తుంది. ఈ శరీరంతో, ఓ దేవీ, మరో లోకాన్ని పొందవచ్చు, లేదా పొందలేము. దీనికి కారణాన్ని వివరించాల్సిన అవసరం లేదు, ఎందుకంటే అది కేవలం అనుగ్రహంతో మాత్రమే గ్రహించబడుతుంది. ఈ లోకాలు, రూపం లేని వాటైనా, తప్పు భావన వల్ల రూపం కలిగి ఉన్నట్లుగా కనిపిస్తాయి; నీవు వాటిని బంగారు అలలుగా భావించి అర్థం చేసుకున్నావు. బంగారు అలల అడవిలో, అలల స్వభావం నిజంగా లేదు; అలాగే, ప్రపంచ రూపంలో, ప్రపంచ స్వభావం చైతన్యంలో లేదు. ఈ ప్రపంచం కేవలం ఖాళీ స్థలం, బ్రహ్మమే; కనిపించేది ఏదైనా, సముద్రంలో దుమ్ము ధూళిలా మాత్రమే. బ్రహ్మమే బ్రహ్మను చూస్తుంది, అపర బ్రహ్మను కాదు; బ్రహ్మం బ్రహ్మాన్ని చూస్తుంది. దాని స్వభావం సృష్టి మొదలైన పేర్లతో తెలుసబడుతుంది. బ్రహ్మం మరియు ప్రపంచం మధ్య కారణ-ఫలితాలు పుట్టడం లేదు, ఎందుకంటే కారణాలు, సహాయకాలు లేవు. నీ మనసు యోగ సాధన ద్వారా శాంతమై, విభాగం లేకుండా మారకపోతే, నీవు బ్రహ్మాన్ని నిజంగా చూడలేవు. మనలాంటివారు, సాధన, బ్రహ్మ జ్ఞానం ద్వారా అక్కడ స్థిరంగా ఉండి, ఆ స్థితిని నిజంగా చూస్తారు. మన ఊహ నగరంలా, నా శరీరం ఖాళీ స్థలంతో తయారైంది; ఈ శ్వాస బ్రహ్మమే అని నేను చూశాను, ఈ శరీరంతో ఆ పరమ స్థితిని దర్శించాను. నేను స్వచ్ఛ జ్ఞాన శరీరాన్ని; కమలము నుండి జనించిన వారు వంటి శరీరాలు. బ్రహ్మ, ఆత్మ, ప్రపంచం, ఇవన్నీ మన స్వరూపంలో భాగాలు. నీ సాధన లేకుండా, బిడ్డా, రూపం బ్రహ్మ స్థితిని పొందలేదు; అది మనసుతో తయారైన ఆత్మగా ఉంటుంది, అందువల్ల నీవు దాన్ని చూడలేవు. నీ ఊహ నగరం నీ శరీరంలో కనిపించనప్పుడు, మరొకరి ఊహ నగరం కూడా నీ శరీరంలో కనిపించదు. అందుకే, ఈ చైతన్య-ఖాళీ స్వభావం కలిగిన శరీరాన్ని వదిలి, ఆ పరమాన్ని చూస్తావు; త్వరగా చేయి, చేయవలసినదాన్ని తెలిసినవారిలో ఉత్తముడా. ఊహ నగరం ఊహించే వ్యక్తికి మాత్రమే నిజంగా ఉంటుంది; శరీరంతో, లేక శరీరం లేకపోయినా, ఇతరులకు అది ఏమీ కాదు. సృష్టి ప్రారంభంలో, ప్రపంచ మాయ ఉద్భవించి, ఈ స్థితికి వచ్చింది; అప్పటి నుండి, విధి బలపడింది. దేవీ, నీవు 'బ్రాహ్మణుడు, అతడి భార్య ఇంటికి వెళ్లదాం' అని చెప్పావు; అందుకు నేను, 'ఎలా వెళ్లాలి, తల్లి?' అని అడుగుతున్నాను. ఇక్కడ, ఈ శరీరాన్ని వదిలి, మనస్సును స్వరూపానికి అనుసంధానించి, ఆ పరమ స్థితికి వెళ్తాను—దాని గురించి చెప్పు. ఆకాశంలో నీ కోరిక రూప వృక్షం ఉన్నట్లుగా, అది ఖాళీ స్వభావం కలిగి ఉంటుంది; అది గోడ స్వభావం కాదు, గోడతో అడ్డుపడదు, గోడను నాశనం చేయదు. అదే, పవిత్ర, ఏక రూప పదార్థంతో తయారైన మనస్సు-రూప శరీరం స్వభావం; అందువల్ల, దాని ప్రదర్శన పరమానికి కొంత తక్కువగా ఉంటుంది. ఈ శరీరం కూడా అలాంటి స్వభావం కలిగి ఉంది; నేను దాన్ని వదిలి ఎక్కడికీ వెళ్లను. ఈ శరీరంతోనే, ఆ స్థలానికి చేరుకుంటాను; గాలి వాసనను తీసుకెళ్లినట్లుగా. నీరు నీరుతో, అగ్ని అగ్నితో, గాలి గాలితో కలిసిపోతుంది; అలాగే, మనస్సు-రూప శరీరం ఇతర మనస్సు-రూప శరీరాలతో కలిసిపోతుంది. భూమిపై ఉన్న అవగాహన భూమిలో లేని అవగాహనతో కలవదు; ఊహతో తయారైన రెండు పర్వతాల మధ్య ఏకత్వం లేదు. నీ మనస్సు-రూప శరీరం మార్గంగా పనిచేస్తుంది; కానీ, దీర్ఘకాలిక భావన వల్ల, అది బుద్ధికి పదార్థంగా కనిపిస్తుంది. కలలో, దీర్ఘ ధ్యానంలో, మాయలో, వ్యసనానికి అలవాటు పడిన మనిషి భావంలో, గంధర్వ నగరంలో—అందులోని స్థితి అలాంటిదే. సూక్ష్మ సంస్కారాలు తగ్గి, నీ మనస్సు స్థిరపడితే, భౌతిక స్థితి శరీరానికి తిరిగి రాదు. సూక్ష్మ శరీరంపై నమ్మకం బలపడితే, ఈ శరీరం స్థిరంగా ఉంటుంది; ఆ నమ్మకం మాయలో పోతే, ఈ శరీరం నశిస్తుంది. పేరుతో ఉన్నది నశించవచ్చు, నిలిచిపోవచ్చు; కాని నిజంగా లేనిది నశించదు—నశనం ఎలా ఉంటుంది? తాడులో పాము మాయను జ్ఞానంతో తొలిగించినప్పుడు, పాము నశించలేదు, నశించలేదు అని చెప్పడం అర్థం లేదు. నిజమైన జ్ఞానంతో, భౌతికాన్ని చూడలేరు; సూక్ష్మ శరీర జ్ఞానంతో, భౌతికాన్ని చూడలేరు. ఊహను ఎవరో తొలిగిస్తే, ఆ ఊహ పోతుంది; పడేసిన రాయి లాగా, అది ఎప్పుడూ ఇక్కడ లేదు. ఈ శరీరం, దాని భాగాలు, పరస్పరం తీరుస్తూ ఉంటాయి; ఇది నిజం, ప్రియమా, మనం చూస్తున్నాం, నీవు చూడకపోయినా. సృష్టి ప్రారంభంలో, మనస్సు ఊహతో ఆకారాన్ని పొందినప్పుడు, individuality వస్తుంది, అది వస్తువు లాగా కనిపిస్తుంది. పరమం మాత్రమే మిగిలి, దిక్కులు, కాలం, ఇతర విభాగాలు లేని శాంతమైన స్థితిలో, ఊహకు అవకాశం లేదు. బంగారు కడిలో బంగారు లక్షణం, నీటిలో అల, కల నగరాల్లో వాస్తవత—అవి ఎలా ఉంటాయో— అలాగే, సత్య అనుభవంలో, చైతన్య లోకంలో, ఆత్మ తప్ప ఊహ లేదు; అది స్వభావంగా దుఃఖం లేని స్వరూపం. ఆకాశంలో ధూళి లేనట్లుగా, పరమంలో విభాగం లేదు; ఈ అవిభక్త, శాంతమైన, జన్మ లేని వాస్తవత, అన్ని ఊహలకు అతీతమైనది.