సూర్యుడు మరియు ఇతర ప్రకాశవంతమైన తారాగణాల విస్తరణ ద్వారా, ఒక వృక్షపు విత్తనంలా, ప్రకాశపు శాఖలు విస్తరించాయి. ఆ విత్తనం నుండే, ప్రపంచం అనేక రూపాల్లో వ్యాపించసాగింది. నాలుగు రకాల సమూహాలున్న స్థితి నుండి, వాస్తవమైనదానికీ, అవాస్తవమైనదానికీ మధ్య, ఆ సమాహారపు రుచి సూత్ష్మతత్త్వంగా—రసతత్త్వంగా—పిలవబడింది. ఈ రసవృక్షానికి విత్తనం, భవిష్యత్తులో నీటి ఆటల్లోని సారం. పరస్పరం రుచి చూసే ప్రక్రియ ద్వారా, ప్రపంచం ఇక్కడి నుండే విస్తరించసాగుతుంది. ఇక పరిమళ భావన, ఊహ స్వభావాన్ని కలిగి ఉంది. ఊహే సూత్ష్మ పరిమళతత్త్వాన్ని, దాని లక్షణాలతో కలిపి ప్రసాదిస్తుంది. ఈ విత్తనం, భవిష్యత్తు ప్రపంచగోళానికి కారణంగా, రూపాల వృక్షాన్ని ఉత్పత్తి చేస్తుంది. అలా, జగత్తు వ్యాప్తి యొక్క చక్రం, విశ్వాధారంలో నుండి విస్తరిస్తుంది. ఈ సూత్ష్మతత్త్వాలను, చైతన్యం ఊహించినప్పుడు అవి పరస్పరం నిరంతరం మారిపోతుంటాయి—నీరు తనలో తానే మారేలా. ఈ కలయిక అయిన, వేరువేరు అయిన తత్త్వాలు, పూర్తిగా లయమయ్యే వరకు, మళ్లీ శుద్ధంగా కనిపించవు. ఆకాశ విస్తారంలో, అవి స్వచ్ఛమైన చైతన్యంగా మాత్రమే ఉండి, విత్తనపు చిన్న స్థలంలో వటవృక్షపు సమూహాల్లా అవుతాయి. అవి సృష్టి ప్రక్రియను వీక్షిస్తాయి, వందల శాఖలుగా విస్తరించుతాయి, లోపల అణువుల్లా ఉంటాయి, ఒక క్షణంలో యుగప్రమాణంగా విస్తరించగలవు. అవి మార్పుల్లా సంచరిస్తూ, కొన్ని మారకుండా ఉంటాయి; అన్నీ చైతన్యానికి తెలిసినవే, క్షణంలో సంక్లిష్టమవుతాయి. ఈ సూత్ష్మతత్త్వాల సమూహం నిజంగా చైతన్యమే, అది తన సంకల్పంతో ఏర్పడింది. గ్రహణ క్షణంలో, అది అనేక అణువులను చూస్తుంది, అయినా తానేం ఆకారంలేనిది. అన్ని లోకాల విత్తనం ఈ ఐదు సూత్ష్మతత్త్వాలే; వాటి పరమకారణం, ప్రాధాన్యమైన, దూరమైన పరాచైతన్య శక్తి. దానినుండే, జన్మలేని, ఆద్యమైన చైతన్యంగా అనుభవించబడే అన్ని వస్తువులు ఉద్భవిస్తాయి; ఆ చైతన్య వైభవమే జగత్తుకు మూలాధారం. అఖండమైన, సమంగా ఉన్న, పరిపూర్ణమైన బ్రహ్మనందంలో, అక్కడ ఖగోళం, అగ్ని, చీకటి, సత్త్వాది లేవు. మొదట, జ్ఞానంలో ఒక ప్రత్యేకతను గమనించే సమయంలో, 'విషయత్వ' భావన ప్రబలుతుంది; ఆపై, చైతన్యశక్తి ద్వారా 'మనస్త్వ' భావన కలుగుతుంది. అందులోంచి, గ్రహితమైనదానిని పోషించటం వల్ల 'వ్యక్తిత్వ' భావన వస్తుంది; ఆపై, గ్రహితమైనందులో ఏకైకత్వ భావన వల్ల 'అహంకార' భావన కలుగుతుంది. దాని నుండే, 'అహంకారం' పరిణామంగా 'బుద్ధి' భావన ఉద్భవిస్తుంది; ఇదే మనస్సు మొదలైన పేర్లను, సూత్ష్మతత్త్వాలను, వాటి ఫలితాలను కలిగి ఉంటుంది. శూన్యతా లేమి, ఇతర సూత్ష్మతత్త్వాల ధ్యానం వల్ల, భూతాల రూపాలు ఉద్భవిస్తాయి; ఇలా, జగత్తు పుట్టుక అనే మహా అటవిని దర్శించవచ్చు. ఒక్కసారిగా, వరుసగా, కలలోని నగరంలా, ఇది ఆకాశ విస్తారంలో, మహావనంలో, పుట్టి, మళ్లీ నశిస్తూ కనిపిస్తుంది. ఇది చైతన్య జన్యమైన జగత్తు వనాల విత్తనం; ఇది భూమి, నీరు, గాలి లేదా మరేదానిపైనా ఆధారపడదు. ఇది చైతన్య స్వభావమైనదిగా, భూమి మొదలైన వాటిని తర్వాత ఉత్పత్తి చేస్తుంది; కలలోని నగరం ఎలా స్వచ్ఛచైతన్యమే అయితే, ఇదీ అలాగే. ఇది ఎక్కడ ఉన్నా, ప్రపంచపు మొక్కను మొలిపిస్తుంది; ప్రపంచ విత్తనం ఐక్యమైనదే, ఐక్యానికి విత్తనం మరణించని చైతన్యమే. విత్తనం ఎలా ఉంటే, ఫలితం అలానే ఉంటుంది; అందుచేత, జగత్తు బ్రహ్మస్వరూపమే. సృష్టి ప్రారంభంలో, ఈ ఐదు సమూహం మహాకాశంలో ఉద్భవిస్తుంది. చైతన్యం, ఆకాశం, భూతాల కలయికతో కూడిన ఐక్యం ఊహించబడినదే, వాస్తవంగా కాదు; దీని ద్వారా, ఇక్కడ వ్యాపించినదంతా విస్తరించగలుగుతుంది. అది కూడా ఆకాశ స్వభావంతో, ఊహా సారంతో కూడి ఉండి, నిజంగా స్థిరించలేదు; స్థిరించని దానివల్ల ఏదీ స్థిరించదు. ఆకాశ స్వభావం, ఊహా స్వభావం కలిగినది ఎలా వాస్తవమవుతుంది? ఐక్యం బ్రహ్మమే అయితే, దాని బ్రహ్మత్వం వల్ల—ఆ ఐక్యం, అయిదు నియమంతో పరిపక్వమై, బ్రహ్మమే అవుతుంది—మూడు లోకాల మాయ. సృష్టి ప్రారంభంలో అది మెరుస్తూ, ఐక్యం ఉద్భవిస్తుంది. అలాగే, మొదటే అది భూతస్థితిలో కారణంగా మారుతుంది. ఏదీ పుట్టదు, అయినా జగత్తు పుట్టినట్లుగా అనిపిస్తుంది. కలలోని నగరం, ఊహలోని నగరం ఎలా ఉంటాయో, అవాస్తవం వాస్తవంగా అనుభవించబడుతుంది. బ్రహ్మాకాశం, బాహ్యాకాశం, జీవాత్మాకాశం అన్నీ మనలోనే ఉన్నాయి. అందువల్ల, స్వచ్ఛమనస్సు గలవాడు భూమి మొదలైన భూతాలు నిజంగా ఉద్భవించవని గ్రహిస్తాడు; జీవాత్మ స్వరూపం ఇదే, ఇది ఆకాశసారం, ఇంతకు ముందు వివరించినట్లు. ఇప్పుడు ఆకాశస్వరూపమైన ఆత్మ ఈ శరీరాన్ని ఎలా పొందుతుందో విను: ఆత్మాకాశమే నిజమైన ఆకాశం, అది పరమాకాశంలో ఉంటుంది. ఇక్కడ, ఒక కాంతిపరమాణువు 'నేనే ఇది' అని తన్నుతాను ధ్యానం చేస్తుంది; అది తానెత్తుగా ఊహించుకుంటుంది, నిజంగా ఆత్మాకాశంలో స్థిరమైనట్టు భావిస్తుంది. అవాస్తవమైనది వాస్తవ రూపాన్ని ధరించుకుంటుంది, చంద్రుడు ఆకాశంలో ఊహ ద్వారా కనిపించునట్లు; దానిని ధ్యానిస్తూ, తాను దర్శయిత, దర్శ్యంగా ఉండి, ఏకత్వం నుండి ద్వైతంగా మారుతుంది, కలలో లేదా మరణజ్ఞానంలోలాగా. అది కొంత ఘనత్వాన్ని సంతరించుకొని, తానొక నక్షత్రంగా భావిస్తుంది; ధ్యానం చేసే విధానాన్ని బట్టి, అర్థం చైతన్య స్వభావం నుండి ఉద్భవిస్తుంది. ఈ ఆత్మ ఎప్పుడూ ఆకాశమే, 'నేనే ఇది' అని భావిస్తుంది; చైతన్య శక్తి వల్ల, వ్యక్తిత్వ భావనను స్వీకరిస్తుంది, కలలో మీరు ప్రయాణికుడవడంలా. నక్షత్రసదృశమైన రూపాన్ని ఊహిస్తూ, దానిని ధ్యానశరీరంగా పిలుస్తారు; అది ఆ స్థితినే పొందుతుంది, మనస్సు ఏ వస్తువును గ్రహిస్తుందో దాని స్వభావాన్ని స్వీకరించటంలా. బాహ్యాన్ని వదిలినట్లు భావించి, నక్షత్రం మధ్యలో, లోపల వెలుగుని ప్రసరింపజేస్తుంది, అయినా అది బయటే ఉంటుంది, అద్దంలో పర్వత ప్రతిబింబంలా. దేహం బావిలో ఉన్నా, బయటకు వచ్చినా, కల, ఊహలోని జ్ఞానం దీనిని తెలుసుకుంటుంది; అలాగే, జీవాత్మ అణువులోనూ గ్రహిస్తుంది. ఆత్మ, కఠినమైన నక్షత్రసదృశమైన సారంలో నివసిస్తూ, తానే తాను చర్యలు చేస్తుంది; ఇదే జ్ఞాన ప్రవాహం, బుద్ధి, మనస్సు మొదలైన రూపాలను స్వీకరిస్తుంది. అక్కడి నుండే, ఆత్మాకాశం, నక్షత్రసదృశమైన పొరలో ఉండి, 'నేను చూస్తున్నాను' అన్న భావంతో, ఆకాశంలో చూసేందుకు విస్తరిస్తుంది. ఆపై, రెండు రంధ్రాల ద్వారా, మళ్లీ బాహ్యాన్ని ప్రతిఫలిస్తుంది; దానివల్ల అది చూస్తుంది, తర్వాత వాటిని కళ్ళు అనే పేరు కలుగుతుంది. ఇలా, జగత్తు యొక్క సృష్టి, చైతన్య విత్తనం నుండి, ఊహా ప్రక్రియల ద్వారా, ఆత్మ స్వరూపంలో, అనుభవంలోకి వస్తుంది. ఇది పరమార్థంలో బ్రహ్మమే, కానీ మన ఊహ, చైతన్య ప్రక్రియల వల్ల, అనేక రూపాల్లో, అనేక స్థాయిలలో అనుభవించబడుతుంది.