పిల్లలుగా ఉన్నప్పటి నుండీ, మన జీవితంలో అన్ని విషయాల్లో, అన్ని చోట్ల ఒక విషయం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది—ప్రాప్తి అనే దైవీయ శక్తి ఎక్కడా కనిపించదు; అందుకే, మానవ ప్రయత్నమే విజయం సాధించే మార్గం అని తెలుసుకోవాలి. మానవ ప్రయత్నంతోనే బృహస్పతి దేవతలకు గురువు అయ్యాడు; అదే ప్రయత్నంతో శుక్రాచార్యుడు దానవుల గురువు పదవిని పొందాడు. ఎన్నో కష్టాలు, పేదరికం, బాధలు ఎదురైన మహనీయులు కూడా తమ శ్రమ, పట్టుదల ద్వారా ఇంద్రుడితో సమాన స్థాయిని పొందారు. అలాగే, ఎన్నో ధన-సంపదలు, అద్భుతాలు కలిగిన గొప్పవారు తమ తప్పు చర్యల వల్ల నరకంలో అతిథులుగా మారారు. ప్రపంచంలో వేల జీవన ప్రస్థానాలు, అనేక పరిస్థితులు—all these arise only according to one's own effort. Whether one learns from scriptures, from a guru, or by self-inquiry—ఈ మూడు మార్గాల్లో కూడా, ఎక్కడైనా, మానవ ప్రయత్నమే నిశ్చితంగా చెప్పబడింది; ప్రాప్తి అని ఎక్కడా దృఢంగా చెప్పబడలేదు. మనసు దుష్ట విషయాల్లో చిక్కుకుపోతే, దాన్ని శుభ విషయాల్లోకి తిప్పుకోవాలి—ప్రయత్నం ద్వారా. ఇదే అన్ని శాస్త్రాల సారాంశం. ఏది నిజంగా మేలైనదో, హానికరం కాదో, అది నిత్యం ఆచరించు, నా కుమారుడా; గురువులు కూడా ఇదే ఉపదేశించారు. నా ప్రయత్నం ఎంత పెరుగుతుందో, ఫలితమూ అంత త్వరగా వస్తుంది; అందుకే, ఫలితాన్ని నేను నా శ్రమ వల్లనే పొందుతాను, ప్రాప్తి వల్ల కాదు. విజయం ప్రయత్నంతోనే కనిపిస్తుంది; ప్రయత్నమే బుద్ధిమంతుల మార్గం; ప్రాప్తి అనేది బలహీనమైన మనస్కుల బాధలో ఓదార్పు మాత్రమే. ప్రయత్నానికి సంబంధించిన క్రమాన్ని ప్రత్యక్షానుభవం, ఇతర జ్ఞాన మార్గాల ద్వారా ఎప్పుడూ గుర్తించవచ్చు; ప్రపంచంలో, దూర ప్రాంతాలకు ప్రయాణించడం వంటి ఫలితాలు ప్రయత్నం వల్లనే వస్తాయి. తినేవాడు తృప్తి చెందుతాడు, తినని వాడు కాదు; వెళ్లేవాడు చేరుకుంటాడు, వెళ్లని వాడు కాదు; మాట్లాడేవాడు మాట్లాడతాడు, మాట్లాడని వాడు కాదు—ప్రయత్నమే ఫలితాన్ని ఇస్తుంది. స్పష్టమైన బుద్ధి కలిగిన వారు, ప్రయత్నం ద్వారా పెద్ద కష్టాలను దాటి వెళ్తారు; నిశ్శబ్దంగా, అసక్తిగా ఉన్నవారు కాదు. ఎవరు ఎలా ప్రయత్నిస్తారో, వారికి తగిన ఫలితమే వస్తుంది; నిశ్శబ్దంగా ఉన్నవారికి ఏ ఫలితమూ దక్కదు. ధర్మపరమైన మానవ ప్రయత్నం వల్ల ధర్మ ఫలితాలు వస్తాయి; అధర్మపరమైన ప్రయత్నం వల్ల అధర్మ ఫలితాలు వస్తాయి, రామా—నీవు కోరిన విధంగా చేయు. ఇక్కడ, మానవ ప్రయత్నానికి ఫలితం వస్తే, అది ప్రదేశం, కాలం ఆధారంగా ఉంటుంది; కొంత సమయం తర్వాత లేదా త్వరగా ఫలితాన్ని పొందితే, దాన్ని ప్రాప్తి అని పిలుస్తారు. ప్రాప్తి అనేది ప్రత్యక్షంగా కనిపించదు, లేదా వేరే లోకంలో నిలబడదు; 'ప్రాప్తి' అనే పదం, ఇక్కడ, మన చర్యలకు వచ్చిన ఫలితమే. మనిషి ఈ లోకంలో పుట్టి, పెరిగి, క్షీణించడంలో ప్రాప్తి ఎక్కడా కనిపించదు—బాల్యం, యౌవనం, వృద్ధాప్యంలోనూ. ఒక చోట నుంచి మరో చోటికి వెళ్లడం, చేతిలో వస్తువులు పట్టుకోవడం, అవయవాల కదలిక—all these occur by one's own effort, not by fate. బుద్ధిమంతులు, కోరిన ఫలితాన్ని సాధించడానికి ఏకాగ్రంగా చేసే చర్యలను 'పురుషార్ధం' అని వివరిస్తారు; దీనితోనే అన్నీ సాధ్యమవుతాయి. అదే విధంగా, ఏకాగ్రంగా దురదృష్టాన్ని తెచ్చే పనులు చేయడం 'మూఢుల చర్య'గా పరిగణించబడుతుంది; దీనితో ఏమీ దక్కదు. చలనం, ప్రయత్నం ద్వారా స్వప్రయోజనాన్ని సాధించే చర్య సామర్థ్యం—ఈ సామర్థ్యం పదునైన బుద్ధి, సత్సంగతులు, సత్యశాస్త్రాల వల్ల మరింత అభివృద్ధి చెందుతుంది. తమ పరమ సత్యాన్ని అనంతంగా, సమంగా, ఆనందంగా తెలుసుకున్న వారు—ఆ ప్రయత్నం ద్వారా, ఆ సత్యాన్ని పొందుతారు; అలాంటి సత్యశాస్త్ర గురువులను సేవించాలి. సత్యశాస్త్ర లక్షణాలు, బుద్ధి—ఇవి పరస్పరం అభివృద్ధి చెందుతాయి, సరస్సు మరియు వర్షపు నీరు పరస్పరంగా పెరగడం లాగా. బాల్యము నుండీ, శాస్త్రాల సాధన, సత్సంగతులు, ఇతర మేలైన లక్షణాల ద్వారా, వ్యక్తి తన ప్రయత్నంతో తన మేలైన ప్రయోజనాన్ని సాధించగలడు. మానవ ప్రయత్నం ద్వారా, దానవులను జయించారు, లోకాల వ్యవస్థను స్థాపించారు, విష్ణువు ఈ లోకాలను సృష్టించాడు—ప్రాప్తి వల్ల కాదు. ఈ లోకంలో, మానవ ప్రయత్నమే కారణమని, రఘునాథా, నీవు దీర్ఘకాలం, పట్టుదలతో శ్రమించు; అప్పుడు, నీవు చెట్లు, పాము వంటి స్థితిలో పడిపోవడం లేదు; అలాంటి భయాన్ని నీవు కలిగి ఉండాల్సిన అవసరం లేదు. రూపం, చర్యలు, స్థలం, శౌర్యం—ఇవి ఏవీ ప్రాప్తి కాదు; మరి, ఈ ప్రాప్తి ఏమిటి? ఇది నిజమైనదిగా చెప్పబడుతున్నా, అసత్యమైన భావనలో నిగ్రహించబడింది. మన చర్యలకు వచ్చిన ఫలితాన్ని 'ఇలా జరిగింది' అని చెప్పడం, ప్రాప్తి అనే పేరుతో ప్రాచుర్యం పొందింది. అలాగే, ముద్దుబుద్ధి కలిగిన వారు, సులభంగా అర్థం చేసుకోలేని వారు, ప్రాప్తిని గట్టిగా నమ్ముతారు; ఇది తాడు ను పాము గా పొరబాటు లాగా. నిన్నటి పాపాలను, నేటి మేలైన చర్యలు మెరిపించగలవు; అలాగే, గత చర్యలు మారుతాయి; అందుకే, మేలైన పనులు చేయడంలో శ్రమించు. బుద్ధిహీనుడు, అర్థం చేసుకోలేని inference ఆధారంగా ప్రాప్తిని నమ్మితే, అగ్ని వస్తే, 'ప్రాప్తి వల్ల కాలిపోవాలి లేదా కాలిపోవకూడదు' అని చెప్పాలి. ఒకవేళ ప్రాప్తి మాత్రమే చర్యలకు కారణం అయితే, వ్యక్తి ప్రయత్నం ఎందుకు? ప్రాప్తి స్నానం, దానం, భోజనం, అన్ని చర్యలు చేయాలి. ఈ వ్యక్తి మౌనంగా ఉంటే, శాస్త్ర ఉపదేశం ఎందుకు? అతను ప్రాప్తి వల్ల మాత్రమే కదలిపోతే, ఉపదేశించాల్సింది ఏమిటి, ఎవరికి? ప్రపంచంలో, స్థిరత్వం మృతుల్లో తప్ప, ఎక్కడా కనిపించదు; చలనం వల్ల ఫలితాలు వస్తాయి; అందుకే, ప్రాప్తి అర్థం లేని విషయం. రూపం లేని ప్రాప్తి, శరీరధారులకు సహాయకారి కాదు; చేతులు, ఇతర అవయవాల చర్యలు ప్రయత్నం వల్లే వస్తాయి, ప్రాప్తి వల్ల కాదు. మనస్సు, బుద్ధి అనుభవించబడుతున్నా, ప్రాప్తి కనిపించదు; బుద్ధిమంతులు ప్రాప్తిని గోపాలకుడు లాగా అంటారు—ప్రాప్తి ఎప్పుడూ అసత్యమే. బుద్ధికి భిన్నమైన మరొకటి ఉంటే, అది ఏమిటి? రెండింటి మధ్య తేడా ఏంటి? ఊహ ఆధారం అయితే, మానవ ప్రయత్నాన్ని కూడా ఊహించాలి. రూపం లేనిది, శరీరాన్ని కలిగినదానికి సంబంధం లేదు; ఆకాశానికి శరీరానికి సంబంధం లేనట్టు; శరీరధారి అనేది అనుసంధానమై కనిపిస్తుంది; అందుకే, ప్రాప్తి లేదు. మరోవైపు, ఈ మూడు లోకాల జీవులకు పనులను కేటాయించే మరొకరు ఉంటే, ప్రాప్తి అన్ని జీవులను నిద్రపోయేలా చేయాలి; ప్రాప్తి అన్నీ చేయాలి. ఇలా, ఈ అన్ని ఉపదేశాల్లో, మానవ ప్రయత్నమే జీవన ఫలితాలకు కారణమని, ప్రాప్తి అనేది మన చర్యలకు వచ్చిన ఫలితాన్ని పేరుగా పిలిచే తప్పు భావన మాత్రమే అని బుద్ధిమంతులు వివరించారు. మేలైన మార్గంలో ప్రయత్నంతోనే మనం అన్ని ఫలితాలను సాధించగలము.