யேஷாம் இதம் உபாதேயம் இதம் ஹேயம் இதி ஸ்திதிஃ । விலீநா தே ந வாஞ்சந்தி ந த்யஜந்தீஹ நேதரே
இதைக் கொள்ள வேண்டும், இதை விட்டு விட வேண்டும் என்று எண்ணும் மனநிலையுள்ளவர்கள், அந்த எண்ணங்கள் களைந்தவர்கள்; அவர்கள் இங்கு எதையும் விரும்புவதும் இல்லை, எதையும் கைவிடுவதும் இல்லை, மற்றவர்களைப் போல அல்ல.
ஹேயோபாதேயகலநே க்ஷீணே யாவந் ந சேதஸி । ந தாவத் ஸமதா பாதி ஸாப்ரே வ்யோம்நீவ சந்த்ரிகா
ஏற்க வேண்டும், தவிர்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணங்கள் மனதில் குறையாமல் இருக்கும் வரை சமநிலை வெளிப்படாது; மேகமூடிய வானில் சந்திர ஒளி தெரியாதது போல்.
அவஸ்த்வ் இதம் இதம் வஸ்து யஸ்யேதி லுலிதம் மநஃ । தஸ்மிந் நோதேதி ஸமதா ஶாஹோட இவ மஞ்ஜரீ
இது பொய்யானது, இது உண்மையானது, இது எனது சொத்து என்று மனம் குழம்புகிறவர்களுக்கு சமநிலை பிறக்காது; வறண்ட கிளையில் பூ மலராதது போல்.
யுக்தாயுக்தைஷணா யத்ர லாபாலாபவிலாஸிநீ । ஸமதாஸ்வச்சதா தத்ர குதோ நைராஶ்யஹாஸிநீ
சரியானதும் தவறானதும் ஆசைகள் லாபம், நஷ்டம் ஆகியவற்றோடு விளையாடும் இடத்தில் சமச்சீர் மனமும் தெளிவும் எங்கே உண்டாகும்? அங்கே ஏமாற்றமில்லா சிரிப்பும் எப்படி பிறக்கும்?
ஏகஸ்மிந் ப்ரஹ்மதத்த்வே ऽஸ்மிந் வித்யமாநே நிராமயே । நாநாநாநாதயா நித்யம் கிம் அயுக்திஃ க்வ யுக்ததா
இந்த ஒரே தூய பிரம்மத்தின் சுயம் எங்கும் நிறைந்திருக்கையில், குறைவும் சரியுமாக எதற்கும் இடமில்லை; பல்வேறு வேறுபாடுகளும் அர்த்தமற்றவை.
ஈப்ஸிதாநீப்ஸிதாஶங்கே மர்கட்யௌ சித்தபாதபே । சஞ்சலே ஸ்புரதோ யஸ்மிந் குதஸ் தஸ்யேஹ ஸோம்யதா
மனத்தின் மரத்தில் ஆசை, பயம் என்ற குரங்குகள் விரும்பியதும் விரும்பாததும் என்று குதித்தாடும் போது, அந்த அசைவில் அமைதியெங்கே கிடைக்கும்?
நிராஶதா நிர்பயதா நித்யதா ஸமதா ஜ்ஞதா । நிரீஹதா நிஷ்க்ரியதா ஸோம்யதா நிர்விகல்பதா
ஏமாற்றமின்மை, அச்சமின்மை, நிலைத்த தன்மை, சமநிலை, உண்மை அறிவு, ஆசையின்மை, செயல் இல்லாமை, மென்மை, சந்தேகமின்மை—
த்ரு'திர் மைத்ரீ ஸ்ம்ரு'திஸ் துஷ்டிர் முதிதா ம்ரு'துபாஷிதா । ஹேயோபாதேயநிர்முக்தம் ஜ்ஞம் யாந்தி வநிதா ரதாஃ
உறுதி, நட்பு, நினைவு, திருப்தி, மகிழ்ச்சி, இனிய பேச்சு — இவை எல்லாம் ஏதும் விரும்பாமல், ஏதும் வெறுக்காமல், உண்மை மீது மனதை வைத்துள்ள ஞானிகளிடம் வந்து சேரும்.
தாவமாநம் அதோ போகாம்ஶ் சித்தம் ப்ரத்யாஹரேத் பலாத் । ப்ரத்யாஹாரேண பதிதம் அதோ வாரீவ ஸேதுநா
மனம் இன்பங்களை நாடி கீழே ஓடும்போது, அதை வலியாய் மீண்டும் இழுத்து அடக்க வேண்டும்; அந்த அடக்கத்தால், அது அணை கட்டிய நீர் போல அடங்கும்.
பாஹ்யாந் அர்தாந் இமாம்ஸ் த்யக்த்வா திஷ்டந் கச்சந் ஸ்வபஞ் ஶ்வஸந் । ஸர்வதா ஸர்வதா ஸர்வாந் ஆந்தராம்ஶ் ச நிவாரயேத்
வெளிப்புற பொருட்களை விட்டு, நின்றாலும், நடந்தாலும், தூங்கினாலும், மூச்சுவிட்டாலும், எப்போதும் எங்கும் உள்ளுக்குள் எழும் எல்லா அசைவுகளையும் அடக்க வேண்டும்.
க்ரு'ஹீதத்ரு'ஷ்ணாஶபரி வாஸநாஜாலம் ஆபிலம் । ஸம்ஸாரவாரி ப்ரஸ்ரு'தம் சிந்தாதந்துபிர் ஆததம்
ஆசையின் மீன்கள் பிடிக்கப்பட்டு, பழக்க வழக்கங்கள் வலை போல் பரவி, எண்ணங்களின் நூலால் விரிந்தது இந்த உலக வாழ்க்கை என்ற நீர்.
அநயா தீக்ஷ்ணயா தாத ச்சிந்த்தி புத்திஶலாகயா । வாத்யயேவாம்புதம் காலோ வஹந்த்யா விததே பதே
கூர்மையான புத்தி என்னும் ஊசியால், என் பிள்ளையே, காலம் இட்டுச் செல்லும் அந்தப் பாதையின் பரப்பை, புயல் மேகத்தை சிதறுவது போல வெட்டிப் போடு.
அஸ்ய ஸம்ஸாரவ்ரு'க்ஷஸ்ய மூலம் தோஷாங்குராஸ்பதம் । துர்யதீரேண தைர்யேண ப்ரோத்தரோத்துரயா தியா
இந்தச் Samsāram என்னும் மரத்தின் வேரில் குற்றங்கள் முளைக்கும் இடம் உள்ளது; உறுதியும் தைரியமும் கொண்ட புத்தியால் அதை முழுமையாக பிடுங்கி எறி.
மநஸைவ மநஶ் சித்த்வா விஸ்ம்ரு'த்ய சரமம் மநஃ । வர்தமாநம் அபி ச்சித்த்வா ச்சிந்நஸம்ஸாரதாம் வ்ரஜ
மனதை மனத்தால் வெட்டி, கடைசிக் கனல் போல் இருக்கும் மனத்தையும் மறந்து, இப்போது இருக்கும் மனத்தையும் வெட்டி, பந்தம் அறுந்த நிலையை அடைய வேண்டும்.
மோஹோ விஸ்ம்ரு'த்ய ஸம்ஸாரம் ந பூயஃ பரிரோஹதி
மயக்கம் உலகத்தை மறந்துவிட்டால், அது இனி மீண்டும் எழுவதில்லை.
திஷ்டந் கச்சஞ் ஶ்வஸந் ராம நிவஸந்ந் உத்பதந் பதந் । அஸத் ஏவேதம் இத்ய் அந்தர் நிஶ்சித்யாஸ்தாம் பரித்யஜ
நிற்கும் போதும், நடக்கும் போதும், மூச்சு எடுக்கும் போதும், வாசம் செய்யும் போதும், எழும் போதும், விழும் போதும் — ராமா, இதெல்லாம் உண்மை அல்ல என்று உள்ளுக்குள் தெளிவாக அறிந்து, பற்றை விட்டுவிடு.
ஸமதாம் அலம் ஆஶ்ரித்ய ஸம்ப்ராப்தம் கார்யம் ஆஹரந் । அசிந்தயம்ஸ் ததாப்ராப்தம் விஹரேஹ ஹி ராகவ
சமநிலையை முழுமையாகப் பற்றிக்கொண்டு, வந்த காரியங்களை செய்து, வந்ததைப் பற்றி மனதில் வைத்துக்கொள்ளாமல், இங்கே சுதந்திரமாக வாழ், ராகவா.
யதா ஸர்வர்துலிங்காநி ந பிபர்தி பிபர்தி ச । கம் ஏவம் இஹ கார்யாணி குரு மா குரு வாநக
எப்படி ஆகாயம் எதற்கும் குறியீடாக இருக்காது, இருப்பதையும் இல்லாததையும் ஏற்காது, அதுபோல் நீயும் இந்த உலகில் செய் அல்லது செய்யாமல் இரு, பாவமில்லாதவனே.
த்வம் ஏவ வேத்தா த்வம் அஜஸ் த்வம் ஆத்மா த்வம் மஹேஶ்வரஃ । ஆத்மநோ ऽவ்யதிரிக்தம் ஸத் த்வயேதம் ஆததம் ததம்
நீயே அறிந்தவன், நீயே பிறவாதவன், நீயே ஆத்மா, நீயே பெரிய ஆண்டவன்; உன்னைவிட்டு வேறு எதுவும் இல்லை — இந்த எல்லாம் உன்னால் நிரம்பியுள்ளது.
யேநாஸ்மாத் த்ரு'ஶ்யஸம்பாராத் அபிதோ பாவநோஜ்சிதா । ஸ ந ஸங்க்ரு'ஹ்யதே தோஷைர் ஹர்ஷாமர்ஷவிஷாதஜைஃ
இந்த உலகத்தில் தோன்றும் எல்லா உருவங்களையும் பற்றிய எண்ணங்களை விட்டுவிட்டவன், ஆனந்தம், கோபம், துக்கம் ஆகியவற்றால் உண்டாகும் குறைகளால் பாதிக்கப்படமாட்டான்.
ராகத்வேஷவிநிர்முக்தஸ் ஸமலோஷ்டாஶ்மகாஞ்சநஃ । முக்த இத்ய் உச்யதே யோகீ த்யக்தஸம்ஸாரவாஸநஃ
பற்று, வெறுப்பு ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, மண், கல், பொன் ஆகியவற்றை சமமாகக் காண்பவன், உலக வாழ்க்கை மீதான ஆசையை முற்றிலும் விட்டுவிட்ட யோகி, உண்மையில் விடுதலை பெற்றவன் என அழைக்கப்படுகிறான்.
ஸ யத் கரோதி யத் புங்க்தே யத் ததாதி நிஹந்தி யத் । தத்ர முக்ததியஸ் தஸ்ய ஸமதா ஸுகதுஃகயோஃ
அவன் என்ன செய்தாலும், எதை அனுபவித்தாலும், எதை கொடுத்தாலும், எதை அழித்தாலும், அவன் மனம் விடுதலையடைந்ததால், இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் சமமாக இருக்கிறது.
ப்ராப்தம் கர்தவ்யம் ஏவேதி த்யக்த்வேஷ்டாநிஷ்டபாவநம் । ப்ரவர்ததே யஃ கார்யேஷு ந ஸ மஜ்ஜதி குத்ரசித்
நடக்க வேண்டியதை மட்டும் கடமை என்று எண்ணி, விருப்பம், விரோதம் ஆகிய எண்ணங்களை விட்டுவிட்டு, தன் கடமைகளைச் செய்பவன், எங்கும் எந்தச் சிக்கலிலும் அகப்படமாட்டான்.
சித்ஸத்தாமாத்ரம் ஏவேதம் இதி நிஶ்சயவந் மநஃ । த்யக்தபோகாபிமநநம் ஶமம் ஏதி மஹாமதே
அறிவுள்ளவரே, இந்த உலகம் எல்லாம் தூய அறிவே என்று உறுதியாக நம்பி, அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையை விட்டு விட்ட மனம் அமைதியை அடைகிறது.
மநஃ ப்ரக்ரு'த்யைவ ஜடம் சித்தத்த்வம் அநுதாவதி । மாம்ஸகர்தேந மார்ஜாரோ வநே ம்ரு'கபதிம் யதா
மனது இயற்கையாகவே உயிரற்றது; அது அறிவைத் தொடர்ந்து ஓடுகிறது, காட்டில் பூனை இறைச்சியின் வாசம் பிடித்து விலங்குகளின் அரசனைத் தேடுவது போல.
ஸிம்ஹவீர்யவஶால் லப்தம் மாம்ஸம் புங்க்தே ஹி ஜம்புகஃ । சித்வீர்யவஶதஃ ப்ராப்தம் த்ரு'ஶ்யம் ஆஶ்ரயதே மநஃ
சிங்கத்தின் வலிமையால் கிடைத்த இறைச்சியை நரி உண்ணும் போல, அறிவின் வலிமையால் கிடைக்கும் பொருள்களை மனம் அனுபவிக்கிறது.
மந ஏவம் அஸத்கல்பம் சித்ப்ரஸாதேந ஜீவதி । பாவயம்ஶ் சிதம் ஏவைகாம் சித்தாம் ஏத்ய சித் அப்ய் அதஃ
இவ்வாறு, மனது உண்மையில் பொய்யானது என்றாலும், அறிவின் அருளால் அது உயிர் பெறுகிறது; அறிவையே தொடர்ந்து சிந்தித்தால், அது தூய அறிவின் நிலையை அடைந்து, அதையும் தாண்டி செல்கிறது.
ஜடம் யத் கில நிர்ஹீநம் சிதா தீபிகயோஜ்சிதம் । தந் மநஶ் ஶவஸங்காஶம் அசித் உத்திஷ்டதே கதம்
உணர்ச்சி இல்லாதது, உணர்வின் விளக்கால் விட்டு விடப்பட்டு, சடலத்தைப் போல் இருப்பது, எப்படி மனமாக எழுந்து வர முடியும்?
சித்ஸ்வபாவபராம்ரு'ஷ்டா ஸ்பந்தஶக்திர் மருந்மயீ । கலநா சித்தம் இத்ய் உக்த்யா கத்யதே ஶாஸ்த்ரதர்ஶிபிஃ
உணர்வின் இயல்பால் தொடப்பட்டு, காற்றினால் ஆன அதிர்வு சக்தி, 'சித்தம்' என்ற பெயரில், சாஸ்திரம் அறிந்தவர்களால் மனம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.
யஶ் சிதஃ க்ஷுப்த ஆகாரஸ் ஸைவேயம் கலநோச்யதே । சித் ஏவாஹம் இதி ஜ்ஞாத்வா ஸா சித்தாம் ஏவ கச்சதி
உணர்வில் ஏற்படும் கலக்கம் தான் 'கற்பனை' என்று சொல்லப்படுகிறது; 'நான் உணர்வே' என்று அறிந்தவுடன், அது மீண்டும் மனமாகி விடுகிறது.