ஸந்தி ரம்யதராத் ரம்யாஸ் ஸுஸ்திராத் அபி ச ஸ்திராஃ । சிந்தாபர்யவஸாநேயம் பதார்தஶ்ரீஃ கிம் ஈத்ரு'ஶீ
இன்பங்களில் இனிமையானவை இன்னும் இருக்கின்றன; நிலையானவற்றிலும் நிலைபெற்றவை உள்ளன. ஆனால், இறுதியில் கவலையிலேயே முடிவடையும் இந்த செல்வச் சிறப்புக்கு என்ன மதிப்பு?
ஸம்பதஶ் ச விசித்ரா யாஸ் தாஶ் சேச் சித்தேந ஸம்மதாஃ । தத் தா அபி மஹாரம்பா மந்யே நூநம் மஹாபதஃ
பல்வேறு செல்வங்கள் மனதில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால், அந்தப் பெரிய முயற்சிகளும் உண்மையில் பெரிய துயரங்களாகவே நான் நினைக்கிறேன்.
ஆபதோ ऽபி விசித்ரா யாஸ் தாஶ் சேந் மநஸி ஸம்மதாஃ । தத் தா அபி மஹாரம்பா மந்யே ஸகலஸம்பதஃ
பல்வேறு துன்பங்கள் மனதில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால், அந்தப் பெரிய முயற்சிகளும் எல்லா வளங்களாகவே நான் நினைக்கிறேன்.
மநோமாத்ரவிவர்தே ऽஸ்மிஞ் ஜகத்ய் அப்பிந்துபங்குரே । மமேதம் இத்ய் அபூர்வைவ குதஸ் த்வ் அக்ஷரமாலிகா
இந்த உலகம் மனத்தின் மாற்றமே, நீர்த்துளி போல் நொய்மையானது; 'இது எனது' என்ற புதுமையான எண்ணம் எங்கே, அழியாத பொருட்களின் தொடர் எங்கிருந்து வரும்?
காகதாலீயயோகேந ஸம்பந்நாயாம் ஜகத்ஸ்திதௌ । தூர்தேந கல்பிதா வ்யர்தம் ஹேயோபாதேயபாவநாஃ
காகம் தாளில் விழுந்தது போல், இந்த உலகம் சீரற்ற சந்தர்ப்பத்தில் தோன்றுகிறது; அதில் ஏற்றல், நிராகரிப்பு என்ற எண்ணங்கள் புத்திசாலித்தனமாக வீணாகவே உருவாக்கப்பட்டவை.
இயத்தாச்சிந்நரூபாஸு ஸுகநாம்நீஷு த்ரு'ஷ்டிஷு । காஸ்வ் ஏதாஸ்வ் அநுஷக்தோ ऽஸ்மி பதங்கோ ऽக்நிஶிகாஸ்வ் இவ
இந்த எல்லைப்பட்ட, துண்டிக்கப்பட்ட இன்பங்களாக அழைக்கப்படும் அனுபவங்களில், எந்த ஒன்றில் நான் இவ்வளவு பற்றுடன் இருக்கிறேன்? தீக்கதிர்களை நோக்கி பறக்கும் பட்டாம்பூச்சி போலவே.
வரம் ஏகாந்ததாஹேஷு லுடிதம் ரௌரவாக்நிஷு । ந த்வ் ஆலூநவிஶீர்ணாஸு ஸ்திதிஸ் ஸம்ஸாரவ்ரு'த்திஷு
நரகத்தின் தீயில் முழுமையாக எரிந்து வலியடைவது கூட, இந்த உலக வாழ்க்கையின் சிதைந்தும் சிதறியுமுள்ள சுழற்சிகளில் தங்குவதைவிட மேல்.
ஸம்ஸார ஏவ துஃகாநாம் ஸீமாந்தஃ கில கத்யதே । தந்மத்யபதிதேநேஹ ஸுகம் ஆஸாத்யதே கதம்
இந்த உலக வாழ்க்கையே எல்லா துயரங்களுக்கும் எல்லையாகும் என்று கூறப்படுகிறது; அதில் விழுந்தவன் இங்கே எப்படித் தானே இன்பம் காண முடியும்?
அக்ரு'த்ரிமமஹாதுஃகே ஸம்ஸாரே யே வ்யவஸ்திதாஃ । த ஏதே ऽந்யாநி துஃகாநி ஜாநதே மதுராண்ய் அலம்
இயற்கையாகவே பெரும் துயரமுள்ள இந்த உலக வாழ்க்கையில் இருப்பவர்கள், மற்ற எல்லா துயரங்களையும் இனிப்பாகவே கருதுகிறார்கள்.
அஹம் அப்ய் ஆதிமாந் கஷ்டம் காஷ்டலோஷ்டஸமஸ்திதைஃ । அஜ்ஞைர் ஏவாகதஸ் ஸாம்யம் அபராம்ரு'ஷ்டவஸ்துபிஃ
நானும் துயரால் வாடி, உண்மையை அறியாதவர்களைப் போல் மரம், மண் கட்டி போல் அசையாமல், எதிலும் ஈடுபாடின்றி இருக்கிறேன்.
ஸஹஸ்ராங்குரஶாகாத்மபலபல்லவஶாலிநஃ । அஸ்ய ஸம்ஸாரவ்ரு'க்ஷஸ்ய மநோமூலமயோ ऽங்குரஃ
இந்த உலக வாழ்வின் மரம் ஆயிரம் கிளைகள், கொம்புகள், பழங்கள், இலைகளுடன் விரிந்திருக்கிறது; அதன் வேரே மனம்.
ஸங்கல்பம் ஏவ தம் மந்யே ஸங்கல்போபஶமேந தத் । ஶோஷயாமி யதா ஶோஷம் ஏதி ஸம்ஸாரபாதபஃ
அந்த முளை என்பது சிந்தனைதான் என்று நான் நினைக்கிறேன்; சிந்தனை அடங்கினால், இந்த உலக வாழ்வின் மரமும் வாடி உலர்ந்துவிடும்.
ஆகாரமாத்ரரம்யாஸு மநோமர்கடவ்ரு'த்திஷு । பரிஜ்ஞாதாஸ்வ் இஹாத்யைவ ந ரமே நீரஸாஸ்வ் அஹம்
மனத்தின் குரங்கு போல் ஓடும் எண்ணங்களை இப்போது தெளிவாக அறிந்துவிட்டேன்; வெளிப்படையில் அழகாக இருந்தாலும், இனிமையில்லாத இவை எனக்கு இனி விருப்பமில்லை.
ஆஶாபாஶஶதப்ரோதாஃ பாதோத்பாதோபதாபதாஃ । ஸம்ஸாரவ்ரு'த்தயோ புக்தா இதாநீம் விரமாம்ய் அஹம்
விருப்பங்களின் நூற்றுக்கணக்கான கட்டுகளால் பின்னப்பட்டு, மீண்டும் மீண்டும் வீழ்ச்சி மற்றும் துன்பங்களை கொண்ட இந்த உலக வாழ்க்கை எனக்கு அனுபவிக்கப்பட்டுவிட்டது; இப்போது நான் இதை நிறுத்துகிறேன்.
ஹா ஹதோ ऽஸ்மி விநஷ்டோ ऽஸ்மி ம்ரு'தோ ऽஸ்மீதி புநஃ புநஃ । ஶோசிதே கத ஏவாஹம் இதாநீம் நாநுரோதிமி
ஓ, நான் அழிந்துவிட்டேன், நான் கெட்டுவிட்டேன், நான் இறந்துவிட்டேன் என்று மீண்டும் மீண்டும் நான் புலம்பினேன்; ஆனால் இப்போது, அந்த துயரத்தை அனுபவித்துவிட்டு, இனி நான் புலம்புவதில்லை.
ப்ரபுத்தோ ऽஸ்மி ப்ரஹ்ரு'ஷ்டோ ऽஸ்மி த்ரு'ஷ்டஶ் சௌரோ மயாத்மநஃ । மநோநாமா நிஹந்ம்ய் ஏநம் மநஸாஸ்மி சிரம் ஹதஃ
இப்போது நான் விழித்திருக்கிறேன், மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கிறேன், என் உள்ளேயுள்ள திருடனை கண்டுவிட்டேன்; மனம் என்று அழைக்கப்படும் இதை நான் அழிக்கப்போகிறேன், ஏனெனில் நீண்ட நாட்களாக மனம் என்னை அழித்துவிட்டது.
ஏதாவந்தம் இமம் காலம் மநோமுக்தாபலம் மம । அவித்தம் ஆஸீத் அதுநா வித்தம் து குணம் அர்ஹதி
இத்தனை நாட்களாக மனம் இல்லாத சுதந்திரத்தின் பலன் எனக்கு அறியப்படாமல் இருந்தது; இப்போது அதை உணர்ந்தபோது, அது உண்மையில் அனுபவிக்கத் தகுதியானதாக உள்ளது.
மநஸ்துஷாரகணகோ விவேகார்காதபேந மே । சிரநிர்வ்ரு'தயே நூநம் அசிரால் லயம் ஏஷ்யதி
என் மனம் பனித்துளி போல், Vivekam என்ற அறிவின் வெயிலில் விரைவில் கரைந்து, நீண்ட கால நிம்மதியைத் தரும்.
விபுதைஸ் ஸாதுபிஸ் ஸித்தைர் அஹம் ஸாது ப்ரபோதிதஃ । ஆத்மாநம் அநுகச்சாமி பரமாநந்தஸாதநம்
அறிவாளர்கள், நல்லவர்கள், சித்தர்கள் என அனைவராலும் நன்கு விழிப்புணர்ச்சி பெற்றேன்; இப்போது நான் என் ஆத்மாவையே பின்பற்றி, பரமானந்தத்தை அடைய முயல்கிறேன்.
ஆத்மாநம் மணிம் ஏகாந்தே லப்த்வைவாலோகயந் ஸுகம் । திஷ்டாம்ய் அஸ்தமிதாந்யேஹஶ் ஶரதீவாமலோ ऽம்புதஃ
தனிமையில் என் ஆத்மா என்னும் மாணிக்கத்தை கண்டுபிடித்து, அதை ரசித்து மகிழ்கிறேன்; இங்கு, மின்னல் இல்லாத தூய சரத்கால மேகம் போல அமைதியாக இருக்கிறேன்.
அயம் அஹம் இதம் ஏவ தந் மமேதி ஸ்புரிதம் அபாஸ்ய பலாத் அஸத்யம் அந்தஃ । ரிபும் அதிமலிநம் மநோ நிஹந்மி ப்ரஶமம் உபைமி நமோ ऽஸ்து தே விவேக
"நான் இது, இது எனது" என்ற பொய்யான எண்ணங்களை வலியால் விட்டு, மிகக் களங்கமான பகைமனத்தை அழித்து, அமைதியை அடைகிறேன். அறிவே, உமக்கு வணக்கம்.
இதி சிந்தயதஸ் தஸ்ய புரஸ் ஸம்ப்ரவிவேஶ ஹ । ப்ரதீஹாரஃ ப்ரகே பாநோஸ் ஸ்யந்தநாக்ரம் இவாருணஃ
இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, விடியற்காலையில் வாசல்காப்பாளர் அவருக்கு எதிரே தோன்றினார்; அது சூரியனின் ரதத்தின் முன்பகுதியில் அருணன் நிற்பதைப் போன்று இருந்தது.
தேவ தோஸ்ஸ்தம்பவிஶ்ராந்தஸமஸ்தவஸுதாபர । ஸம்பாதயோத்திஷ்ட திநவ்யாபாரம் ந்ரு'பதோசிதம்
தேவர்களின் ஆதாரமாகவும், நிலத்தை சுமந்து தாங்குபவராகவும் இருக்கும் அரசே, எழுந்து இன்று செய்ய வேண்டிய அரசுக்குரிய பணிகளை நிறைவேற்றுங்கள்.
ஏதாஃ குஸுமகர்பூரகுங்குமாம்புகடாஸ் ஸ்த்ரியஃ । ஸ்நாநபூமௌ ஸ்திதாஸ் ஸஜ்ஜா நத்யோ மூர்தியுதா இவ
இவை மலர், கற்பூரம், குங்குமம் கலந்த தண்ணீரை நிறைத்த குடங்களைத் தாங்கிய பெண்கள்; இவர்கள் குளிக்குமிடத்தில் தயார் நிலையில் நின்று, உருவமுள்ள நதிகள் போல் தோன்றுகின்றனர்.
ஏஷா கமலகல்ஹாரகாநநப்ராந்தஷட்பதா । க்ரு'தா கமலிநீ ஸ்த்ர்யர்தம் ரசிதாம்ஶுகமண்டபா
இதோ, தாமரை, நீலத்தாமரை மலர்களில் சுற்றும் தேனீகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஒரு தாமரைத் தோட்டம் போல் அமைக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட துணி மண்டபம் இருக்கிறது.
ஏதாஃ கமலிநீதீரபுவஶ் சத்த்ரைஃ ப்ரபூரிதாஃ । ஸசாமரரதேபாஶ்வைஸ் ஸ்நாநாவஸரஸேவிநாம்
இந்த தாமரைத் தடாகத்தின் கரைகள் குடைநிழல்கள், சாமரம் வீசும் யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள் ஆகியவற்றால் நிரம்பி, குளிக்க வருபவர்களுக்கு எல்லாம் சேவை செய்யும் இடமாக இருக்கின்றன.
ஸமக்ரஸுமநஃபூர்ணை ரத்நௌஷதிபரிப்லுதைஃ । ஸஜ்ஜீக்ரு'தாஃ படலகைர் தேவார்சநபுவஸ் தவ
அரசே, உம்மை வழிபடுவதற்கான இடங்கள், புது மலர்களால் நிரம்பிய திரைகள், ரத்தினங்கள் மற்றும் மூலிகைகள் தூவப்பட்டு, அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன.
ஸ்நாதஃ பவித்ரஹஸ்தஶ் ச பரிஜப்தாகமர்ஷணம் । த்வாம் ஏவ ப்ரேக்ஷதே தேவ தக்ஷிணார்ஹோ த்விஜவ்ரஜஃ
குளித்து தூய்மையடைந்த, புனிதமான கைகளுடன், அமர்ஷணம் மந்திரம் ஜபித்த பிராமணர்கள், தங்கள் தட்சிணை அர்ப்பணிக்க உம்மையே ஒரே கடவுளாக நோக்குகின்றனர்.
சலச்சாமரஹஸ்தாபிஃ பால்யந்தே பரமேஶ்வர । ஸஜ்ஜீக்ரு'தாஸ் து காந்தாபிஶ் ஶீதா போஜநபூமயஃ
பரமேஷ்வரா, உம்மை அழகிய பெண்கள் சாமரம் வீசிக்கொண்டு சேவை செய்கிறார்கள்; உம்முடைய அன்பார்ந்தவர்கள் தயார் செய்த, குளிர்ந்த உணவுக்கூடங்கள் உம்மை எதிர்பார்த்து நிற்கின்றன.
ஶீக்ரம் உத்திஷ்ட பத்ரம் தே நியதம் கார்யம் ஆசர । ந காலம் அதிவர்தந்தே மஹாந்தஸ் ஸ்வேஷு கர்மஸு
விரைவாக எழுந்து, உனக்கு நல்வாழ்த்து உண்டாகட்டும்; தகுந்த கட்டுப்பாட்டுடன் உன் கடமையைச் செய். பெரியோர் தங்கள் செயலில் காலத்தை வீணாக்குவதில்லை.