த்விஜகைரவஶீதாம்ஶுர் த்விஷத்திமிரபாஸ்கரஃ । ஸௌஜந்யரத்நஜலதிர் புவம் விஷ்ணுர் இவாஸ்திதஃ
இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கு குமுதப்பூக்களுக்கு குளிர்ந்த சந்திரன் போல், பகைவரின் இருளை அகற்றும் சூரியன் போல், நல்லொழுக்கம் நிறைந்த மாணிக்கக் கடல் போல், பூமியில் விஷ்ணுவைப் போல நிலைத்திருந்தான்.
ப்ரபுல்தபாலலதிகே மஞ்ஜரீபுஞ்ஜபிஞ்ஜரே । ஸ கதாசிந் மதௌ மத்தகோகிலோல்லாஸலாஸிநி
ஒரு வசந்த காலத்தில், மலர்ந்த இளம் கொடிகள் மற்றும் மொட்டுக்களால் சூழப்பட்ட இடத்தில், களிப்புடன் கூவிக் கொண்டிருந்த மதமான குயில்களின் இசையோடு அவர் உலாவினார்.
யயௌ குஸுமிதாபோகம் ஸவிலாஸலதாங்கநம் । லீலயோபவநம் காந்தம் நந்தநம் வாஸவோ யதா
மலர்ந்த கொடிகள் அலங்கரித்த, அழகும் இன்பமும் நிறைந்த ஒரு தோட்டத்துக்குள் அவர் நுழைந்தார்; அது தேவேந்திரன் ஆனந்தமாக இருந்த நந்தன வனத்தைப் போல் இருந்தது.
தஸ்மிந் வரவநே ஹ்ரு'த்யே கேஸராமோதிமாருதே । தூரஸ்தாநுசரஶ் சாருகுஞ்ஜேஷு விசசார ஹ
அந்த அருமையான, மனதை கவரும் வனத்தில், கேசர மலர்களின் மணம் வீசும் காற்றோடு, அவரது உடனிருந்தவர்கள் தொலைவில் நிற்க, அவர் அழகான குஞ்சங்களில் சஞ்சரித்தார்.
அத ஶுஶ்ராவ கஸ்மிம்ஶ்சித் தமாலவநகுல்மகே । ஸித்தாநாம் அப்ரத்ரு'ஶ்யாநாம் ஸ்வப்ரஸங்காத் உதாஹ்ரு'தாஃ
பின்னர், ஒரு தமால மரக் காடில், அவர் கண்ணுக்குத் தெரியாத சித்தர்கள் தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டிருந்த வார்த்தைகளை அவர் கேட்டார்.
விரக்தமநஸாம் நித்யம் ஶைலகந்தரசாரிணாம் । இமாஃ கமலபத்த்ராக்ஷ கீதா கீதாத்மபாவநாஃ
தாமாகவே பற்றினை விட்ட மனதுடன் எப்போதும் மலைக் குகைகளில் வாழும் மக்களின் பாடல்கள் இவை, தாமரைக் கண்களே, உண்மையை உணர்ந்தவர்களின் உள்ளார்ந்த பாடல்கள்.
த்ரஷ்ட்ரு'த்ரு'ஶ்யஸமாயோகாத் ப்ரத்யயாநந்தநிஶ்சயஃ । யஸ் தம் ஸ்வம் ஆத்மதத்த்வோத்தம் நிஷ்ஷ்யந்தம் ஸமுபாஸ்மஹே
பார்ப்பவரும் பார்ப்பதும் ஒன்றாகும் போது தோன்றும் நேரடி அறிவால் பிறக்கும் ஆனந்தம் என்ற உறுதியான உணர்வாகும் அந்த தூய ஆத்மாவை நாம் வணங்குகிறோம்.
த்ரஷ்ட்ரு'தர்ஶநத்ரு'ஶ்யாநி த்யக்த்வா வாஸநயா ஸஹ । தர்ஶநப்ரதமாபாஸம் ஆத்மாநம் ஸமுபாஸ்மஹே
பார்ப்பவன், பார்ப்பது, பார்க்கப்படுவது ஆகிய அனைத்தையும், அவற்றுடன் வரும் நினைவுகளையும் விட்டு, விழிப்புணர்வின் முதல் ஒளியாகும் ஆத்மாவை நாம் வணங்குகிறோம்.
நிர்பாஸநம் நிர்மநநம் ஆபாஸமநநோபமம் । அபாவபாவநாபோகம் ஸதாத்மாநம் உபாஸ்மஹே
எந்த உருவும், மன உருவாக்கமும் இல்லாத, எந்த வெளிப்பாடுக்கும் ஒப்பில்லாத, இல்லாததை எண்ணும் அனுபவமே ஆன அந்த சதாத்மாவை நாம் எப்போதும் வணங்குகிறோம்.
த்வயோர் மத்யகதம் நித்யம் அஸ்தி நாஸ்தீதி பக்ஷயோஃ । ப்ரகாஶநம் ப்ரகாஶாநாம் ஆத்மாநம் ஸமுபாஸ்மஹே
உள்ளதா இல்லையா என்ற இரு நிலைகளுக்கிடையில் எப்போதும் திகழும், ஒளிகளுக்கே ஒளி அளிக்கும் அந்த ஆத்மாவை நாம் வணங்குகிறோம்.
அஶிரஸ்கஹகாராபம் அஶேஷாகாரஸம்ஸ்திதம் । அஜஸ்ரம் உச்சரந்தம் தம் ஸ்வம் ஆத்மாநம் உபாஸ்மஹே
தலைவோ உருவமோ இல்லாத, எல்லா உருவங்களிலும் நிலைத்து, இடையறாது ஒலிக்கின்ற அந்த நம்முடைய ஆத்மாவை நாம் வணங்குகிறோம்.
ஸந்த்யஜ்ய ஹ்ரு'த்குஹேஶாநம் தேவம் அந்யம் ப்ரயாந்தி யே । தே ரத்நம் அபிவாஞ்சந்தி த்யக்தஹஸ்தஸ்தகௌஸ்துபாஃ
இதயம் என்னும் குகையில் உறையும் இறைவனை விட்டு விட்டு வேறு தேவனை நாடுபவர்கள், தங்கள் கையில் இருந்த கௌஸ்துபம் ரத்தினத்தை வீசி, மற்றொரு ரத்தினத்தை விரும்புபவர்களைப் போன்றவர்கள்.
ஸர்வாஶாஃ கில ஸந்த்யஜ்ய பலம் ஏதத் அவாப்யதே । யேநாஶாவிஷவல்லீநாம் மூலமாலா விலூயதே
எல்லா ஆசைகளையும் முற்றிலும் விட்டொழித்தால், ஆசை என்னும் விஷமுள்ள கொடிகளின் வேரும் மாலையும் அறுந்து, இந்தப் பலன் கிடைக்கும்.
புத்த்வாப்ய் அத்யந்தவைரஸ்யம் யஃ பதார்தேஷு துர்மதிஃ । பத்நாதி பாவநாம் பூயோ நரோ நாஸௌ ஸ கர்தபஃ
ஒருவன் பொருள்களில் எவ்வளவு பகைமை இருக்கிறது என்று அறிந்தும், மீண்டும் அவற்றில் மனதை கட்டிக்கொள்கிறானே, அவன் கழுதை அல்ல.
உத்திதாநுத்திதாந் ஏதாந் இந்த்ரியாஹீந் புநஃ புநஃ । ஹந்யாத் விவேகவஜ்ரேண வஜ்ரேணேவ ஹரிர் கிரீந்
இந்த இంద్రியங்கள் எழுந்தாலும், எழாமல் இருந்தாலும், அவற்றை அறிவின் வஜ்ரம் கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் அழிக்க வேண்டும்; ஹரி மலையைக் குண்டு கொண்டு நசைக்கும் போல.
உபஶமஸுகம் ஆவஹேத் பவித்ரம் ஶமவஶதஶ் ஶமம் ஏதி ஸாதுசேதஃ । ப்ரஶமிதமநஸஸ் ஸ்வகே ஸ்வரூபே பவதி ஸுகே ஸ்திதிர் உத்தமா சிராய
பரிசுத்தமான மனம் கொண்டவன் அமைதியின் சக்தியால் அமைதியான ஆனந்தத்தை அடையட்டும்; மனம் அமைதியாகி, தன் இயல்பில் நிலைத்தால், உயர்ந்த ஆனந்தம் நீண்ட நாட்கள் நிலைக்கும்.
இதி ஸித்தகணோத்கீதா கீதாஶ் ஶ்ருத்வா மஹீபதிஃ । விஷாதம் ஆஜகாமாஶு பீரூ ரணரவாத் இவ
இப்படியாக சித்தர்கள் பாடிய பாடல்களை கேட்ட அரசன், போரின் ஓசையை கேட்டுப் பயப்படும் மனிதர் போல, உடனே மனம் தளர்ச்சி அடைந்தான்.
ஜகாம பரிவாரம் ஸ்வம் ஆகர்ஷந் ஸ்வக்ரு'ஹம் ப்ரதி । ஸ்வதீரவ்ரு'க்ஷாநுஸ்ரு'தஃ ப்ராவ்ரு'டோக இவார்ணவம்
அவன் தன் குடும்பத்தினரை அழைத்துக்கொண்டு, தன் வீட்டை நோக்கி திரும்பினான்; அது, ஆற்றங்கரையில் உள்ள மரங்களைப் பின்தொடர்ந்து, மழைக்கால வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து சமுத்திரத்தை அடைவதைப் போல இருந்தது.
பரிவாரம் அஶேஷேண விஸர்ஜ்யாத்ர ஸ்வம் ஆலயம் । ஏக ஏவாருரோஹாக்ர்யம் க்ரு'ஹம் அர்க இவாசலம்
அங்கே தன் கூட்டத்தினரை எல்லாம் அனுப்பிவிட்டு, அவன் ஒருவனாக உயர்ந்த வீட்டிற்கேறினான்; அது, சூரியன் மலையின்மேல் ஏறும் போல் இருந்தது.
ததஃ ப்ரோட்டயநாலோலககபக்ஷதிசஞ்சலாஃ । ஆலோகயம்ல் லோககதீர் விலலாபேதம் ஆதுரஃ
பின்னர், மாலைப்பொழுதில் பறவைகளின் இறக்கைகள் அசைவதைப் போல, அவனது மனம் அலைபாய்ந்தது; உலகத்தின் நிலைகளை நோக்கி, துயரத்தில் அவன் வருந்தினான்.
ஹா கஷ்டம் அதிகஷ்டாஸு லோகலோலதஶாஸ்வ் அயம் । பாஷாணேஷ்வ் இவ பாஷாண ஆலுடாமி பலாத் அலம்
ஐயோ, உலகில் எப்போதும் மாறிக்கொண்டிருக்கும் இந்நிலைகள் எவ்வளவு கடினமானவை! நான் கற்களுக்குள் ஒரு கல் போல, சக்தியில்லாமல் வீணாக வீசப்படுகிறேன்.
அபர்யந்தஸ்ய காலஸ்ய கோ ऽப்ய் அம்ஶோ ஜீவ்யதே மயா । தஸ்மிந் பாவம் நிபத்நாமி திங் மாம் அதமசேதஸம்
முடிவில்லாத காலத்தில் நான் வாழும் பகுதி ஒரு சிறிய துண்டு மட்டுமே; அதில் என் மனதைப் பிணைத்துள்ளேன். என் மனம் இவ்வளவு கீழ்த்தரமாக இருப்பதற்கு என்னை வெட்கப்பட வேண்டும்.
கியந்மாத்ரம் இதம் நாம ராஜ்யம் ஆஜீவிதம் மம । கிம் ஏதேந விநா துஃகம் திஷ்டாமி ஹததீர் யதா
இந்தப் பேரரசு எனும் பெயரில் நான் அனுபவித்தது எவ்வளவு சிறியது! இதனால் என்ன பயன்? இதுவில்லாமல் இருந்தாலும், பழையபடி என் மனம் சோர்ந்து துக்கத்தில் தான் இருக்கிறது.
ஆதாவ் அந்தே ऽப்ய் அநந்தோ ऽஹம் மத்யே பேலவஜீவிதஃ । பாலஶ் சித்ரேந்துநேவாஹம் கிம் முதா த்ரு'திமாந் ஸ்திதஃ
ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் நான் எல்லையில்லாதவன், ஆனால் நடுவில் என் வாழ்க்கை மிகவும் பலவீனமானது; ஓவியமாக உள்ள சந்திரனை பார்த்து ஆச்சரியப்படும் குழந்தை போல, நான் ஏன் வீணாக உறுதியுடன் நிற்கிறேன்?
ப்ரபஞ்சரசிதேநாயம் இந்த்ரஜாலேந ஜாலிநா । ஹா கஷ்டம் அபிமுஹ்யாமி கேநாஸ்மி பரிமோஹிதஃ
இந்த உலகம் மாயை உருவாக்கிய ஒரு வலைபோல் உள்ளது; ஐயோ, நான் முழுமையாக மயங்கிவிட்டேன்—யார் என்னை இவ்வளவு மோசமாக ஏமாற்றிவிட்டார்?
யத் வஸ்து யச் ச வா ரம்யம் யத் உதாரம் அக்ரு'த்ரிமம் । கிஞ்சித் தத் இஹ நாஸ்த்ய் ஏவ கிம்நிஷ்டேயம் த்ரு'திர் மம
எது இனிமையாகவும், உயர்ந்ததாகவும், இயற்கையாகவும் இருக்கிறதோ, அதுபோல ஒன்றும் இங்கே உண்மையில் இல்லை; எனவே என் மன உறுதி எதில் நிலைபெற முடியும்?
தூரஸ்தம் அப்ய் அதூரஸ்தம் யந் மே மநஸி வர்ததே । இதி நிர்ணீய பாஹ்யே ऽர்தே பாவநாம் ஸந்த்யஜாம்ய் அஹம்
தொலைவிலோ அருகிலோ உள்ளவை என் மனதில் இடம் பிடித்தால், அதை நன்கு உணர்ந்து, வெளிப்புறமான பொருட்களில் மனத்தை வைத்திருப்பதை நான் விட்டுவிடுகிறேன்.
லோகாஜவஞ்ஜவீபாவஸ் ஸலிலாவர்தபங்குரஃ । த்ரு'ஷ்டோ ऽத்யாபி ஹி துஃகாய கேயம் ஆஸ்தா ஸுகம் ப்ரதி
இந்த உலகம் நேர்மையற்றதும், ஏமாற்றும் தன்மையுடையதும், நீர்வட்டம் போல் உடனே உடைந்துபோகும் தன்மை கொண்டதும் ஆகும்; இப்போதும் அது துக்கமே தருகிறது; அதில் சந்தோஷம் கிடைக்கும் என்று எப்படி நம்ப முடியும்?
ப்ரத்யப்தம் ப்ரதிமாஸம் ச ப்ரத்யஹம் ச ப்ரதிக்ஷணம் । ஸுகாநி துஃகவித்தாநி துஃகாநி து புநஃ புநஃ
ஒவ்வொரு ஆண்டும், மாதமும், நாளும், கணமும், இன்பங்கள் துக்கத்தால் குத்தப்படுகின்றன; ஆனால் துக்கங்கள் மீண்டும் மீண்டும் வந்து கொண்டே இருக்கின்றன.
புநஃ புநஃ பராம்ரு'ஷ்டம் த்ரு'ஷ்டம் ப்ரு'ஷ்டம் நிபாலிதம் । அதுச்சம் ந தத் அஸ்தீஹ ஸதாம் யத்ராஸ்து ஸம்ஸ்திதிஃ
மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்ந்து பார்த்தாலும், கேட்டு கவனித்தாலும், இங்கே உண்மையில் ஒன்றும் நிரம்பியதாக இல்லை; அறிவாளிகள் தங்கும் இடம் எதுவும் இங்கு இல்லை.