ப்ரு'ஹத்குஸுமதோலாப்யஃ ப்ரஸ்ரு'தாப்யஸ் ஸமந்ததஃ । வாதி மாம்ஸலம் ஆமோதம் ஆதாய மதுராநிலே
பெரிய மலர் தூக்குகளாகச் சுற்றிலும் பரவிய கிளைகளிலிருந்து, இனிய காற்று செறிந்த மணத்தை எடுத்துக்கொண்டு வீசியது.
வாதாயநேஷு ம்ரு'துஷு குஸுமாகீர்ணபூமிஷு । பர்யங்கேஷூபவிஷ்டாஸு பஶ்யந்தீஷு புரந்த்ரிஷு
மென்மையான ஜன்னல்களருகிலும், மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தரையிலும், விரிப்பில் அமர்ந்துள்ள அருமைமகளிர் சுற்றிலும் பார்வை செலுத்துகின்றனர்.
ஜாலாகதார்ககரலோலவிலோசநாஸு ரத்நப்ரபாப்ரகரபிங்கலசாமராஸு । ஸந்த்யக்தசாபலலவம் சபலாபலாஸு மௌநஸ்திதாஸு ஸிதசாமரதாரிணீஷு
ஜாலியில் ஊடுருவும் வெயிலின் விளையாட்டை விழிகள் தேடி, மணிமுத்துகளால் ஒளிரும் மஞ்சள் விசிறிகளை நோக்கி, சற்றே சஞ்சலமுள்ள இளமகளிர் வெள்ளை சாமரங்களை பிடித்து அமைதியுடன் அமர்ந்துள்ளனர்.
முக்தாபலப்ரதிபலத்ப்ரதிமார்கரஶ்மிஶாரோதராஸ்வ் அஜிரபூமிஷு சண்பகௌகம் । நாஸ்வாதயத்ய் அபிநவாதபபிந்துபுத்த்யா ப்ராந்த்யா ப்ரமிண்ய் அலிபலே நபஸீவ மேகே
முத்துக்களால் சூரியக்கதிர்கள் பிரதிபலித்து இரண்டாம் சந்திரனைப் போல் ஜொலிக்கும் மண்டப தரையில், தேனீ கூட்டம் புதிய வெயில்துளிகளைத் தப்பாக எண்ணி ருசிக்காமல், வானில் மேகத்தைச் சுற்றும் தேனீ போல அலைகின்றது.
புண்யோ வஸிஷ்டவசநப்ரஸரஶ் ஶ்ருதோ யஸ் தம் ஶம்ஸதி ப்ரஸ்ரு'தவிஸ்மயம் ஆர்யலோகே । ஸம்ஸத்கதே ம்ரு'துபதாக்ஷரமுக்தவாக்யம் அந்யோऽந்யம் உத்ஸ்மிதம் அநல்பகுணாபிராமம்
வசிஷ்டரின் புனிதமான வார்த்தைகளை கேட்டவர், அதனுடைய மகத்துவத்தில் ஆச்சரியமடைந்து, சிறந்தோர் நடுவில் அதை புகழ்ந்து பேசுகிறார்; அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் புன்னகையுடன், இனிமையான மென்மையான சொற்களில், அதன் பல நன்மைகளில் மகிழ்கிறார்கள்.
திக்ப்யஃ புராச் ச ககநாச் ச ந்ரு'பர்ஷிஸித்தவித்யாதரார்யமுநிவிப்ரகணே விஶிஷ்டே । மௌநப்ரணாமம் அபிதஃ ப்ரவிஶத்ய் அஶப்தம் ஸோபாம்ஶு கௌரவவதா ஸஹ ஜாதவாக்யே
எல்லா திசைகளிலும், நகரம், ஆகாயம் மற்றும் அதற்கும் அப்பால், அரசர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், உயர்ந்த துறவிகள், பிராமணர்கள் ஆகியோர், அனைவரிலும் சிறந்தவர்களாக, ஆழ்ந்த அமைதியோடு, மரியாதை காட்டும் சைகையுடன், வார்த்தைகளும் அமைதியும் நிறைந்தவர்களுடன் சேர்ந்து, அமைதியாக உள்ளே நுழைகின்றனர்.
உந்நித்ரகோகநதகோமலகோஶக்ரு'ஷ்டமத்தாலிஜாலமகரந்தஸுவர்ணராகைஃ । ஆபிங்கலே மருதி வாதி விலோலகண்டாடாங்காரகீதவதி பீதநிஶாம்புஶீதே
அரைத் திறந்த தாமரைப்பொதிகளின் மென்மையில் ஈர்க்கப்பட்டு, பொன்னிற தூளில் மூழ்கிய மதுபானம் குடித்த தேனீக்கள் கூட்டமாகச் சுழன்றாட, மெல்லிய கம்பளி காற்றில் ஆடும் மணி ஒலி ஒலிக்க, குளிர்ந்த இரவு பனியும் பருகப்பட்டிருக்கிறது.
அகுருதகரதூமே சந்தநாமோதமிஶ்ரே ஸரஸகுஸுமதாமோத்தாமகந்தாங்கிதாப்ரே । ஸரதி ஸிதவிதாநாம்போருஹாவர்தலேஶைஶ் சலகுஸுமரஜோऽங்கைஶ் ஶப்தவிஜ்ஞாதப்ரு'ங்கம்
அகில், தகரம் புகையும் சந்தன வாசனையும் கலந்து, புது மலர்களின் மணம் பரவிய வாசனையுடன், மேகங்கள் மேலே மிதந்து, அதன் மடிகளில் சிதறும் மலர்த் தூசுகள் ஒட்டியிருக்க, தேனீக்களின் மெல்லிய ஓசை கேட்கிறது.
மேககம்பீரயா வாசா விஸ்ரப்தபதஸுந்தரம் । இதம் தஶரதோ வாக்யம் உவாச முநிநாயகம்
மேகத்தின் முழக்கம் போல் ஆழமான, தெளிவும் நம்பிக்கையும் நிறைந்த குரலில், தசரதன் அந்த முனிவர்களின் தலைவனை நோக்கி இவ்வாறு பேசினார்.
பகவந் ஹ்யஸ்தநேந த்வம் வாக்யஸந்தர்பஜந்மநா । கச்சிந் முக்தோ ऽஸி கேதேந தபஃகார்ஶ்யாதிஶாயிநா
பெரியவரே, நேற்று நீங்கள் சொன்ன அறிவுப் பேச்சால், தவம் செய்து உடல் சோர்வதைவிட அதிகமான அந்த மனச்சோர்விலிருந்து நீங்கள் விடுபட்டீர்களா?
ஹ்யஸ் த்வயோக்தோ ய ஆநந்தீ விவிக்தோ வசஸாம் கணஃ । அம்ரு'தாவர்ஷணேநேவ தேநேஹாஶ்வாஸிதா வயம்
நீங்கள் சொன்ன அந்த ஆனந்தமான, எல்லா பேச்சுகளிலிருந்தும் தனித்திருக்கும் வார்த்தைகள், இங்கு நம்மை அமுதமழைபோல் புத்துணர்ச்சி கொடுத்தன.
சந்த்ராம்ஶவ இவோத்ஸார்ய தமாம்ஸ்ய் அம்ரு'தநிர்மிதாஃ । அந்தஶ் ஶீதலயந்த்ய் ஏதா மஹதாம் அமலா கிரஃ
அமுதம் கலந்த சந்திரனின் கதிர்கள் இருளை அகற்றுவது போல, பெரியோரின் தூய வார்த்தைகள் உள்ளத்தை ஆழமாக குளிர்விக்கின்றன.
அபூர்வாஹ்லாததாயிந்ய உச்சைஸ்தரபதாஶ்ரயாஃ । அதிமோஹாபஹாரிண்யஸ் ஸூக்தயோ ऽம்ரு'தவ்ரு'ஷ்டயஃ
முன்னெப்போதும் இல்லாத ஆனந்தத்தை தரும், உயர்ந்த பொருளில் நிலைத்திருக்கும், மிகுந்த மயக்கத்தையும் நீக்கும் இந்த நல்ல சொற்கள் அமுதமழைபோல் பொழிகின்றன.
ஆத்மரத்நாவலோகைகதீபிகா பாரமார்திகீ । யஸ்மாத் உக்திலதோதேதி ஸ வந்த்யஸ் ஸஜ்ஜநத்ருமஃ
தன்னுடைய சொற்கள், ஆன்மாவின் மாணிக்கத்தை வெளிச்சமிடும் ஒரே விளக்காகவும், பரமார்த்த உண்மையை வெளிப்படுத்தும் கொடியாகவும் எழும் அந்த நல்லவர், நற்பண்புகளின் மரமாக மதிக்கப்பட வேண்டும்.
துரீஹிதம் துர்விஹிதம் ஸர்வம் ஸஜ்ஜநஸூக்தயஃ । ப்ரமார்ஜயந்தி ஶீதாம்ஶோஸ் தமஸ்காண்டம் இவாம்ஶவஃ
நல்லவர்களின் ஞானமுள்ள சொற்கள், சந்திரனின் குளிர்ந்த கதிர்கள் இருளை போக்கும் போல, எல்லா தவறான செயல்களையும், தீய செய்கைகளையும் அழித்துவிடுகின்றன.
த்ரு'ஷ்ணாலோபாதயோ ऽஸ்மாகம் ஸம்ஸாரநிகடா முநே । தவோக்த்யா தநுதாம் யாதாஶ் ஶரதீவாஸிதாம்புதாஃ
ஓ முனிவரே, ஆசை, பேராசை போன்றவை நமக்கு இந்த உலக வாழ்க்கையின் சங்கிலிகள் போல இருந்தன; ஆனால், உங்கள் வார்த்தைகளால் அவை பனிக்கால மேகங்கள் போல் மங்கியெறிந்து விட்டன.
ஸம்ப்ரவ்ரு'த்தா வயம் த்ரஷ்டும் ஆத்மாநம் அபகல்மஷம் । ரஸாஞ்ஜநாநீதத்ரு'ஶோ ஜாத்யந்தா இவ காஞ்சநம்
உங்கள் போதனைகளால் எங்கள் பார்வை தெளிவடைந்து, பிறவியிலேயே குருடர்களாக இருந்தவர்கள் கண்களில் மருந்து பூசப்பட்டு முதன்முறையாக பொன்னைக் காண்பது போல, நாங்கள் இப்போது புனிதமான ஆன்மாவைக் காண ஆரம்பித்துள்ளோம்.
ஸம்ஸாரவாஸநாநாம்நீ மிஹிகா ஹ்ரு'தயாம்பரே । ப்ரவ்ரு'த்தா தநுதாம் கந்தும் த்வதுக்திஶரதேஹ நஃ
உலக வாழ்வின் பழக்கங்கள் எனும் மங்கல்மூடல், என் உள்ளத்தின் அகலத்தில், உன் வார்த்தைகள் எனும் சரத்காலம் வந்ததால் மெதுவாக கலைந்து வருகிறது.
முநே மந்தாரமஞ்ஜர்யஸ் தரங்கா வாம்ரு'தாம்பஸஃ । ந ததாஹ்லாதயந்த்ய் அந்தர் யதோதாரதியாம் கிரஃ
முனிவரே, சொர்க்க மரத்தின் செம்பூவிலிருந்து வரும் அமுத அலைகளும், உயர்ந்த அறிவுடையவர்களின் சொற்கள் அளிக்கும் ஆனந்தத்தை உள்ளத்தில் அளிக்க முடியாது.
யத் யத் ராகவ ஸம்யாதி மஹாஜநஸபர்யயா । திநம் தத் இஹ ஸாலோகம் ஶேஷாஸ் த்வ் அந்தா திநாலயஃ
ராகவா, பெரியவர்களின் நட்பில் கழியும் ஒவ்வொரு நாளும் இங்கே ஒளியுடன் நிறைந்ததாகும்; மீதமுள்ள நாட்கள் எல்லாம் இருளில் மூழ்கிய கண்களற்ற நாட்களே.
ராம ராஜீவபத்த்ராக்ஷ ப்ரக்ரு'தார்ததித்ரு'க்ஷயா । முநிம் ஆபோதய புநஃ ப்ரஸாதே ஸமவஸ்திதம்
ராமா, தாமரைப்பூவின் இதழ்போல் கண்கள் உடையவனே, பொருளின் இயல்பை காண ஆவலுடன், அமைதியில் உறையும் அந்த முனிவரை மீண்டும் விழிப்பித்தாயாக.
இத்ய் உக்தே பூப்ரு'தா தத்ர ராமாபிமுகம் ஆஸ்திதஃ । உவாசேதம் உதாராத்மா வஸிஷ்டோ பகவாந் முநிஃ
அரசர் இப்படிச் சொன்னதும், அந்த இடத்தில் இராமருக்கு நேராக அமர்ந்திருந்த உயர்ந்த மனம் கொண்ட வசியஷ்டர் முனிவர், அவரை நோக்கி இவ்வாறு பேசினார்.
ராகவ ஸ்வகுலைகேந்தோ தம் மயோக்தம் மஹாமதே । கச்சித் ஸ்மரஸி வாக்யார்தம் பூர்வாபரவிசாரிதம்
ராவா, உன் குலத்தில் ஒளிவிளக்கும் சந்திரனே, பெரிய புத்திசாலியே, நான் முன்பு பலவழியாக விளக்கிய அந்த அர்த்தத்தை நீ நினைவில் வைத்துள்ளாயா?
உத்பத்தீநாம் விசித்ராணாம் ஸத்த்வாதிகுணபேததஃ । கச்சித் ஸ்மரஸி ஸர்வாஸாம் விபாகம் அரிமர்தந
பல்வேறு படைப்புகளும், சத்துவம் முதலான குணங்களின் வேறுபாடுகளால் ஏற்படும் என்பதை, பகைவரை அழிப்பவனே, நீ நினைவில் வைத்துள்ளாயா?
கச்சித் ஸர்வம் அஸர்வம் ச ஸத் அஸச் ச ஸதோதிதம் । ரூபம் ஸ்மரஸி தேவஸ்ய விமலம் பரமாத்மநஃ
எல்லாமும் அல்லாததும், இருப்பதும் இல்லாததும் என்றும் சொல்லப்பட்ட தெய்வத்தின் தூய்மையான பரமாத்மாவின் ரூபத்தை நீ நினைவில் வைத்துள்ளாயா இராமா?
யதேதம் உதிதம் விஶ்வம் விஶ்வேஶாத் ஈஶ்வரேஶ்வராத் । கச்சித் ஸ்மரஸி தத் ஸாதோ ஸாதுவாதைகபாஜந
இந்த உலகம் எவ்வாறு உலகத்தின் ஆண்டவரான பரமாத்மாவிலிருந்து தோன்றியது என்பதை, அருமை உடையவரே, நீ நினைவில் வைத்திருக்கிறாயா? நல்லோர்களுக்கான உபதேசங்களை ஏற்கும் ஒரே நபர் நீயே.
ரூபம் கச்சித் அவித்யாயாஃ பல்குபங்குரம் ஆததம் । அநந்தம் அந்தவச் சைவ ஸம்யக் ஸ்மரஸி ஸந்மதே
அறிவில்லாத நிலை என்பது மிகவும் மென்மையானதும், உடனே கெடுபவதும், எல்லையில்லாததும், ஆனால் எல்லையுள்ளதுபோல் தோன்றுவதுமாகப் பரவியுள்ளது என்பதை, புத்திசாலியாய் நீ நன்கு நினைவில் வைத்திருக்கிறாயா?
சித்தம் ஏவ நரோ நாந்யத் இதி யத் ப்ரதிபாதிதம் । லவணாதிவிசாரேண கச்சித் ஸ்மரஸி ஸாது தத்
உண்மையில் மனமே மனிதன், வேறு எதுவும் இல்லை என்று உப்பை முதலானவற்றை ஆராய்ந்து கண்டுபிடித்ததை, நல்லவரே, நீ நன்கு நினைவில் வைத்திருக்கிறாயா?
வாக்யார்தஶ் சாகிலஃ கச்சித் த்வயா ராம விசாரிதஃ । ஹ்யஸ்தநஸ்ய விசாரஸ்ய ராத்ரௌ ஹ்ரு'தி நிவேஶிதஃ
ராமா, எல்லா வாக்கியங்களின் பொருளையும் நீ முறையாக ஆராய்ந்தாயா? நேற்று இரவில் நடந்த அந்த ஆராய்ச்சி உன் மனதில் பதிந்ததா?
பூயோ பூயஃ பராம்ரு'ஷ்டம் ஹ்ரு'தயே ஸுநியோஜிதம் । ப்ரயோஜநம் பலத்ய் உச்சைர் ந ஹேலாஹதஸம்ஸ்திதி
மீண்டும் மீண்டும் மனதில் உறுதியாகப் பதிந்ததை கவனமாகச் செய்து வந்தால் அது பெரிதும் பலனைத் தரும்; ஆனால் அதை அலட்சியமாக விட்டுவிட்டால் பலன் கிடையாது.