ததஸ் தாத்ரு'க்குணகணம் மநோ பாவயதி க்ஷணாத் । ஸ்வரூபம் கந்தவத் ஸ்தூலம் யேநோதேஷ்யதி மேதிநீ
பிறகு, அந்த பண்புகள் கொண்ட மனம், ஒரு கணத்தில் வாசனை உடைய திட வடிவத்தை நினைத்து உருவாக்குகிறது; அதனால்தான் பூமி வெளிப்படுகிறது.
அதேதம் பூததந்மாத்ரவேஷ்டிதம் தநுதாம் ஜஹத் । வபுர் வஹ்நிகணாகாரம் ஸ்புரிதம் வ்யோம்நி பஶ்யதி
பின்னர், இந்த உடல் நுட்பமான பஞ்சபூதங்களால் சூழப்பட்டு, அந்த நுட்ப தன்மையை விட்டு, ஆகாயத்தில் ஒரு சிறிய தீப்பொறி போல் ஒளிரும் உருவமாகத் தெரிகிறது.
அஹங்காரகலாயுக்தம் புத்திஜீவஸமந்விதம் । தத் புர்யஷ்டகம் இத்ய் உக்தம் பூதஹ்ரு'த்பத்மஷட்பதஃ
அந்த உருவம், அகங்காரம், புத்தி, உயிர் ஆகியவற்றுடன் சேர்ந்து, 'எட்டு வகை நுட்ப உடல்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; இது பூதங்களின் இதயப் பூவில் இருக்கும் தேனீ போல் உள்ளது.
தஸ்மிம்ஸ் தத் தீவ்ரஸம்வேகாத் பாவயத் பாஸுரம் வபுஃ । ஸ்தூலதாம் ஏதி பாகேந மநோ பவ்யபலம் யதா
அதில், மனம் மிகுந்த உழைப்பால் ஒரு பிரகாசமான உடலை உருவாக்குகிறது; அது பழம் பூரணமாக பழுக்கும் போல், காலப்போக்கில் பிண்டமாகிறது.
மூஷாஸ்தத்ருதஹேமாபம் ஸ்புரிதம் விமலாம்பரே । ஸந்நிவேஶம் அதாதத்தே தத் தேஜஸ் ஸ்வம் ஸ்வபாவதஃ
அந்த ஒளி, தூய ஆகாயத்தில் உருகிய தங்கம் போல் ஜொலித்து, தன் இயல்பினால் தன் சொந்த உருவத்தை எடுத்து கொள்கிறது.
தஸ்மிந் ஸ்வஸந்நிவேஶே ऽத தேஜஃபுஞ்ஜமயே மநஃ । பஜதே பாவநாம் ஸ்பாரே நிஶ்சிதாம் ஆததாம் ஸ்வதஃ
அந்த சொந்த இல்லத்தில், ஒளி நிறைந்த மனம், தானாகவே உறுதியானும் விரிந்தும் உள்ள கற்பனையை அடைகிறது.
ஊர்த்வம் ஶிரஃபீடமயீம் அதஃ பாதமயீம் ததா । பார்ஶ்வயோர் ஹஸ்தஸம்ஸ்தாநாம் மத்யே சோதரதர்மிணீம்
மேல் பகுதியிலே தலைபோன்ற இருக்கை, கீழே கால்போன்ற அடிப்பாகம், இருபுறமும் கையினை ஒத்த அமைப்பு, நடுவில் வயிற்றின் இயல்பு உருவாகின்றன.
ப்ரகடாவயவோ பாலோ ஜ்வாலாஜாலாமலாக்ரு'திஃ । மநோரதவஶோபாத்தவபுஸ் திஷ்டத்ய் அஸாவ் அத
அங்கு வெளிப்படையான அங்கங்களுடன், தூய ஜ்வாலைகளின் கூட்டத்தைப் போல் ஒரு சிறுவன் தோன்றி, மனத்தின் விருப்பப்படி உருவம் எடுத்து நிற்கின்றான்.
ஏவம் ஸ்வவாஸநாவேஶாத் கல்பிதாங்கம் மநோ முநேஃ । நயத்ய் உபசயம் தேஹம் ஸ்வம் ஸ்வபாவம் ரு'துர் யதா
இவ்வாறு, தன் சொந்த வாசனைகளால், முனிவரின் மனம் கற்பனை செய்த அங்கங்களுடன், பருவம் இயற்கையாக விளைவிப்பதைப் போல, தன் உடலை வளர்க்கிறது.
காலேந ஸ்புடதாம் ஏத்ய பவத்ய் அமலவிக்ரஹஃ । புத்திஸத்த்வபலோத்ஸாஹவிஜ்ஞாநைஶ்வர்யஸம்ஸ்திதஃ
காலம் செல்லச் செல்ல, அது தெளிவாகி, குற்றமற்ற உருவத்தை அடைகிறது; அறிவு, தூய்மை, வலிமை, உற்சாகம், பகுத்தறிவு, ஆட்சி ஆகியவை அதில் நிறைந்திருக்கும்.
ஸ ஏஷ பகவாந் ப்ரஹ்மா ஸர்வலோகாதிநாயகஃ । த்ரவத்கநகஸங்காஶஃ பரமாகாஶஸம்பவஃ
அவனே அந்த பரமமான பிரம்மா, எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆண்டவன்; உருகும் பொன்னைப் போல ஒளிரும், உயர்ந்த அகாசத்திலிருந்து தோன்றியவன்.
அதாஸௌ பரமாகாஶே திஷ்டந் பரமரூபவாந் । கல்பயத்ய் ஆத்மநோ கேஹம் ஆத்மஸ்தஶ் சித்தலீலயா
பின்னர், அந்த உயர்ந்த அகாசத்தில் தங்கி, மிகச் சிறந்த வடிவுடன், தன் மனத்தின் விளையாட்டால், தன் வீட்டைத் தானே உருவாக்கி, தன்னுள் நிலைத்திருப்பான்.
கதாசித் கேவலம் வ்யோம பரமம் பாரவர்ஜிதம் । அநாதிமத்யபர்யந்தம் கதாசித் அமலம் பயஃ
சில நேரங்களில், அது வெறும் அகாசமாக, எல்லா வேறுபாடுகளும் இல்லாத மிக உயர்ந்த ஒன்றாக இருக்கும்; சில நேரங்களில், அது தொடக்கமும் நடுவும் முடிவும் இல்லாத தூய நீராக இருக்கும்.
கதாசித் கல்பகாலாக்நிஜ்வாலாபாஸுரமண்டிதம் । கதாசித் காநநம் காந்தம் நாபீகமலகுட்மலம்
ஒரு சமயம் அந்த இடம் யுகத்தின் முடிவில் எழும் தீயின் ஜ்வாலைகளால் பிரகாசமாக அலங்கரிக்கப்படுகிறது; இன்னொரு சமயம் அது அழகான காட்டாகவும், மறுபடியும் அது நாபியில் மலராத தாமரை மொட்டாகவும் தெரிகிறது.
அந்யாந்ய் அந்யாந்ய் அநேகாநி ப்ரதிஜந்மாவதி ப்ரபுஃ । கல்பயத்ய் ஆஸநாந்ய் ஏஷ நாநாரூபாணி ஹேலயா
இந்த ஆண்டவன், தன் விருப்பப்படி, எளிதாகவே எண்ணற்ற விதமான, பல வடிவங்களில், ஒவ்வொரு பிறவிக்கும் புதிய இருக்கைகளை உருவாக்குகிறான்.
தத்ரேதம்ப்ரதமத்வேந யதைஷ ப்ரஹ்மணஃ பதாத் । அவதீர்ணஸ் ததா ஜ்ஞாநாத் தஸ்யைவ ஸுஸமஸ் ஸ்ம்ரு'தஃ
இதில், முதலில் அவன் பரப்ரம்ம நிலையிலிருந்து இறங்கும் போது, அறிவால் அவனுடைய உடலே நன்றாக அமைந்ததாக கருதப்படுகிறது.
கர்பநித்ராவ்யபகமே வபுஃ பஶ்யதி பாஸுரம் । ப்ராணாபாநப்ரவாஹாட்யம் த்ரவ்யைர் ஏவ விநிர்மிதம்
கருவில் உறங்கும் நிலை நீங்கியவுடன், அவன் பிரகாசமான உடலைப் பார்க்கிறான்; அது உயிர்வாயு மற்றும் அபானம் ஓடும் சக்தியுடன், பொருள்களால் மட்டும் உருவானதாகும்.
ரோமகோடிபிர் ஆகீர்ணம் த்வாத்ரிம்ஶத்தஶநாந்விதம் । த்ரிஸ்தூணம் பஞ்சதைவத்யம் அதஶ்சரணலாஞ்சிதம்
மூடியிருக்கும் முடி நுனிகளால் சூழப்பட்டு, முப்பத்திரண்டு பற்களுடன், மூன்று தூண்களில் நின்று, பதினைந்து தெய்வங்களால் பாதுகாக்கப்பட்டு, கீழே பாத சின்னங்கள் கொண்டு அழகுபெற்றது.
பஞ்சபாகம் நவத்வாரம் த்வக்லேபமஸ்ரு'ணாங்ககம் । யுக்தம் அங்குலிவிம்ஶத்யா நகவிம்ஶதிலாஞ்சிதம்
ஐந்து பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு, ஒன்பது வாயில்களைக் கொண்டு, மென்மையான உடல் உறுப்புகள், எண்ணெய் பூசப்பட்டு, இருபது விரல்களும், இருபது நகங்களும் கொண்டு அடையாளம் பெற்றது.
த்விபாஹும் த்விஸ்தநம் த்வ்யக்ஷம் பஹ்வக்ஷபுஜம் ஏவ வா । நீடம் சித்தவிஹங்கஸ்ய பிலம் மந்மதபோகிநஃ
இரண்டு கை, இரண்டு மார்பகம், இரண்டு கண்கள் அல்லது பல தோள்கள், பல கை கொண்டிருக்கலாம்; இது மனம் என்ற பறவைக்கு கூடு, ஆசை என்ற பாம்புக்கு குகை.
த்ரு'ஷ்ணாபிஶாச்யா நிலயம் ஜீவகேஸரிகந்தரம் । அபிமாநகஜாலாநம் ஆநநாம்போஜஶோபிதம்
தாகம் என்ற பேயின் வாசஸ்தலம், உயிர் என்ற சிங்கத்தின் குகை, பெருமை என்ற யானையின் பண்ணை, முகம் என்ற தாமரைப்பூவால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.
அவலோக்ய வபுர் ப்ரஹ்மா காந்தம் ஆத்மீயம் உத்தமம் । சிந்தயாம் ஆஸ பகவாம்ஸ் த்ரிகாலாமலதர்ஶநஃ
மும்முக காலங்களிலும் தூய பார்வையுடைய பிரம்மா, தன் ஒளிவீசும் உயர்ந்த உருவை பார்த்து, ஆழ்ந்து சிந்திக்கத் தொடங்கினார்.
அஸ்மிந்ந் ஆகாஶகுஹரே ததே மதுபலாஞ்சிதே । அத்ரு'ஷ்டாபாரபர்யந்தே ப்ரதமம் கிம் அபூத் இதி
இந்த விண்வெளி குகையில், தேனால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்த கரையில், எல்லையில்லாமல் பரந்து காண்பதற்கும் அப்பாற்பட்ட இடத்தில், முதலில் என்ன இருந்தது என்று அவர் யோசித்தார்.
இதி சிந்திதவாந் ப்ரஹ்மா ஸத்யோஜாதோ ऽமலாத்மத்ரு'க் । அபஶ்யத் ஸர்கவ்ரு'ந்தாநி ஸமதீதாந்ய் அநேகஶஃ
இவ்வாறு சிந்தித்த அந்தப் பிரம்மா, புதிதாக தோன்றியவரும், களங்கமற்ற உள்ள பார்வையுடையவரும், கடந்துபோன எண்ணற்ற படைப்புகளைத் தெளிவாகக் கண்டார்.
அத ஸஸ்மார ஸகலாந் ஸ ஸதர்மகுணக்ரமாந் । வஸந்தஃ குஸுமாநீவ வேதாந் வாங்மயஸம்யுதாந்
பின்னர் அவர், வசந்தத்தில் மலர்களை நினைவுபோல், உரை மற்றும் பொருளுடன் கூடிய வேதங்களையும், அவற்றின் கடமைகள் மற்றும் பண்புகளின் வரிசையையும் அனைத்தையும் நினைவுகூர்ந்தார்.
லீலயா கல்பயாம் ஆஸ சித்ராஸ் ஸங்கல்பஜாஃ ப்ரஜாஃ । நாநாசாரஸமாரம்பா கந்தர்வோ நகரம் யதா
அவன் எளிதாகவே, எண்ணத்திலிருந்து தோன்றிய பலவகை உயிர்களை, பல விதமான பழக்கங்களும் செயல்களும் உடையவர்களாக, ஒரு கந்தர்வன் நகரம் உருவாக்கும் போல் படைத்தான்.
தாஸாம் ஸ்வர்காபவர்கார்தம் தர்மகாமார்தஸித்தயே । அநந்தாநி விசித்ராணி ஶாஸ்த்ராணி ஸமகல்பயத்
அந்த உயிர்கள் சொர்க்கம், முக்தி, தர்மம், காமம், பொருள் ஆகியவற்றை அடைய வேண்டும் என்பதற்காக, எண்ணிக்கையற்ற வியப்பூட்டும் நூல்களை அவன் உருவாக்கினான்.
ஸ்ரு'ஷ்டிர் ஏவம் இயம் ராம ஸர்கே ऽஸ்மிந் ஸ்திதிம் ஆகதா । விரிஞ்சரூபாந் மநஸஃ புஷ்பலக்ஷ்மீர் மதோர் இவ
இவ்வாறு, ராமா, இந்த படைப்பு இந்தச் சுழற்சியில் நிலைபெற்றது; அது பிரம்மாவின் மனதிலிருந்து மலர்களின் அழகு வசந்தத்தில் தங்குவது போல் உருவம் பெற்றது.
விவிதவிரசநைஃ க்ரியாவிலாஸைஃ கமலஜரூபதரேண சேதஸைவ । ரகுஸுத பரிகல்பநேந நீதா ஸ்திதிம் அதுலாம் ஜகதீஹ ஸர்கலக்ஷ்மீஃ
பல்வேறு அமைப்புகளாலும் விளையாட்டு செயல்களாலும், தாமரையிலிருந்து பிறந்தவனின் மனம் கொண்டு, ரகு குலத்தின் மகனே, இந்த உலகில் படைப்பின் மகிமை ஒப்பற்ற வகையில் நிலைபெற்றது.
ஏவம்ஸம்பந்நம் ஏவைதந் நகிஞ்சித் அபி ஸம்ஸ்திதம் । ஶூந்யம் ஏவ நபோமாத்ரம் மநோவிலஸிதம் பரம்
இவை அனைத்தும் நிறைவேறியபோது, எதுவும் நிலைநிற்றதில்லை; வெறும் அகண்டமான வானம் மட்டும், மனத்தின் உயர்ந்த விளையாட்டு மட்டும் தான் உள்ளது.