அத்யாபயாதே த்வ் அபி கல்பநாயா ஆகாஶவல்லீபலவந்மஹத்த்வே । உதேதி நோ ऽலோபலவாஹதாநாம் உதாரவ்ரு'த்தாந்தமயீ கதைவ
இன்றும், பேராசை என்ற சிறிதளவும் இல்லாதவர்களிடம், உயர்ந்த செயல்களால் ஆன ஒரு சிறப்பான கதை தோன்றுவதில்லை; அது வானில் வளரும் கொடியில் பெரிய பழம் விளைவதுபோல் அரிது.
ஆதாதும் இச்சந் பதம் உத்தமாநாம் ஸ்வசேதஸைவோபஹதோ ऽத்ய லோகஃ । பதத்ய் அஶங்கம் பஶுர் அத்ரிகூடாத் ஆநீலவல்லீதலவாஞ்சயேவ
உயர்ந்தவர்களின் நிலையை அடைய விரும்பி, தன் மனதாலேயே தடையடைந்த இன்றைய உலகம், எந்த ஐயமும் இல்லாமல், ஒரு மிருகம் மலை உச்சியில் இருந்து நீலக் கொடி இலைக்காக பாய்வதைப்போல் வீழ்கிறது.
அவாந்தரந்யஸ்தநிரர்தகாம்ஸச்சாயாலதாபத்த்ரபலப்ரஸூநாஃ । ஶரீர ஏவ க்ஷதஸம்பதஶ் ச ஶ்வப்ரத்ருமா அத்யதநா நராஶ் ச
பொதுக்குளத்தில் உள்ள மரங்கள் போல, அதன் உள்ளிருக்கும் பயனற்ற கிளைகள், நிழல்கள், இலைகள், பழங்கள், பூக்கள் எல்லாம் உடம்புக்குள்ளேயே முடங்கியுள்ளன; அதுபோலவே இன்றைய மனிதர்களின் செல்வமும், அவர்களும் உள்ளனர்.
க்வசிஜ் ஜநா மார்தவஸுந்தரேஷு க்வசித் கராலேஷு ச ஸஞ்சரந்தி । தஶாந்தராலேஷு நிரந்தரேஷு வநாந்தஷண்டேஷ்வ் இவ க்ரு'ஷ்ணஶாராஃ
மக்கள் சில நேரங்களில் மென்மையும் அழகும் உடையவர்களிடம், சில நேரங்களில் கடுமை உடையவர்களிடம் சுற்றிச் செல்கின்றனர்; அது முடிவில்லாத காடுகளில் கருவேட்டுக்குறடுகள் அலைந்து திரிவதுபோல்.
தாதுர் நவாநி திவஸம் ப்ரதி பீஷணாநி ரம்யாணி சாவலுலிதாகிலமாநவாநி । கார்யாணி கஷ்டபலபாகஹதோதயாநி விஸ்மாபயந்தி ந ஶடஸ்ய மநாம்ஸி கேஷாம்
ஒவ்வொரு நாளும், புதிதாக பயமுறுத்தும் அல்லது இன்பம் தரும் பல செயல்கள் தோன்றி, எல்லா மனிதர்களையும் குழப்புகின்றன. அவை கடினமான செயல்களின் கசப்பான பழங்கள் பழுக்குவதால் எழுகின்றன. ஆனால், வஞ்சகர்களின் மனதை இவை எதுவும் ஆச்சரியப்படுத்துவதில்லை.
ஜநஃ காமாஸக்தோ விவிதகுகலாவேதநபரஸ் ஸமஸ் ஸ்வப்நே ऽப்ய் அஸ்மிஞ் ஜகதி ஸுலபோ நாத்ய ஸுஜநஃ । க்ரியா துஃகாஸங்காத் விதுரவிதுரா நூநம் அகிலா ந ஜாநே நேதவ்யா கதம் இவ தஶா ஜீவிதமயீ
மக்கள் ஆசையில் மூழ்கி, பலவிதமான தீய வழிகளில் ஈடுபட்டு, இவ்வுலகில் நல்லவர் ஒருவரைக் கூட கனவில் காண்பது அரிதாகியுள்ளது. துன்பத்துடன் சேர்ந்திருக்கும் செயல்கள் அனைத்தும் நிச்சயமற்றும் குழப்பமாயுள்ளன. இந்த வாழ்க்கை என்ற நிலையை எப்படிச் செலுத்துவது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.
யச் சேதம் த்ரு'ஶ்யதே கிஞ்சிஜ் ஜகத் ஸ்தாவரஜங்கமம் । தத் ஸர்வம் அஸ்திரம் ப்ரஹ்மந் ஸ்வப்நஸங்கமஸந்நிபம்
இங்கு காணப்படும் நிலையானதும் அசையாததும், அசையும் உயிர்களும், எல்லாம், பரமாத்மா, நிலைநிற்றல் இல்லாதவை—கனவிலுள்ள சந்திப்பைப் போல்.
ஶுஷ்கஸாகரஸங்காஶோ நிகாதோ யோ ऽத்ய த்ரு'ஶ்யதே । ஸ ப்ராதர் அப்ரஸம்வீதோ நகஸ் ஸம்பத்யதே முநே
இன்று காணப்படும் உலர்ந்த, ஆழமான கடல், காலையில், முனிவரே, மேகங்கள் சூழ்ந்த மலைவாக மாறிவிடுகிறது.
யோ வநவ்யூஹவிஸ்தீர்ணோ விலீடககநோ ऽசலஃ । திநைர் ஏவ ஸ யாத்ய் உர்வீஸமதாம் கூபதாம் ச வா
அடர்ந்த காடுகளால் சூழப்பட்டு, வானைத் தொட்டாற்போல் உயரமாக அசையாமல் நிற்கும் அந்த மலை, சில நாட்களில் பூமியுடன் சமமாகவோ, அல்லது ஒரு பள்ளமாகவோ மாறிவிடுகிறது.
யத் அங்கம் அத்ய ஸம்வீதம் கௌஶேயஸ்ரக்விலேபநைஃ । திகம்பரம் தத் ஏவ ஶ்வோ தூரே விஶரிதாவடே
இன்று பட்டுப் பூக்களாலும் வாசனைத் தைலங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த உடல், நாளை அந்த உடலே வெறிச்சோடிய இடத்தில், வெளியில் கிடந்து, எல்லோருக்கும் விலகி போய்விடுகிறது.
யத்ராத்ய நகரம் த்ரு'ஷ்டம் விசித்ராசாரசஞ்சலம் । தத்ரைவோதேதி திவஸைஸ் ஸம்ஶூந்யாரண்யதந்வதா
இன்று நம்மால் பார்க்கப்படும், பலவிதமான செயல்களில் பரபரப்பாக உள்ள அந்த நகரம், சில நாட்களில் அங்கே வெறிச்சோடிய காடு அல்லது பாழான புல்வெளி தோன்றுகிறது.
யஃ புமாந் அத்ய தேஜஸ்வீ மண்டலாந்ய் அதிதிஷ்டதி । ஸ பஸ்மகூடதாம் ராஜந் திவஸைர் ஏவ கச்சதி
இன்று சக்தியுடன் பல நாடுகளை ஆளும் அந்த மனிதன், அரசே, சில நாட்களில் வெறும் சாம்பல் குவியலாக மாறிவிடுகிறான்.
அரண்யாநீ மஹாபீமா யா நபோமண்டலோபமா । பதாகாச்சாதிதாகாஶா ஸைவ ஸம்பத்யதே புரீ
வானத்தைப் போல விரிந்த, கொடிக்களால் மூடப்பட்ட அந்த பயங்கரமான காட்டே, ஒரு நகரமாக மாறுகிறது.
யா லதாவலிதா பீமா பாத்ய் அத்ய விபிநாவலீ । திவஸைர் ஏவ ஸா யாதி முநே மருமஹீபதம்
இன்று கொடிகள் சூழ்ந்த அந்த அடர்ந்த காட்டுப் பகுதி, சில நாட்களில், முனிவரே, வெறிச்சோடிய பாலைவனமாக மாறிவிடுகிறது.
ஸலிலம் ஸ்தலதாம் யாதி ஸ்தலீ பவதி வாரிபூஃ । விபர்யஸ்யதி ஸர்வம் ஹி ஸகாஷ்டாம்புத்ரு'ணம் ஜகத்
நீர் நிலமாக மாறுகிறது; நிலம் நீர்ப்பரப்பாக ஆகிறது; மரம், தண்ணீர், புல் — இந்த உலகத்தில் எல்லாமே இடம் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன.
அநித்யம் யௌவநம் பால்யம் ஶரீரம் த்ரவ்யஸஞ்சயாஃ । பாவாத் பாவாந்தரம் யாந்தி தரங்கவத் அநாரதம்
இளமை, பிள்ளைத்தனம், உடல், செல்வச் சேர்க்கைகள் — இவை எல்லாம் நிலைநிற்றியவை அல்ல; ஒரு நிலைமையிலிருந்து மற்றொன்றாக, அலைகள் போல் இடையறாது மாறிக்கொண்டே செல்கின்றன.
வாதாத்ததீபகஶிகாலோலம் ஜகதி ஜீவிதம் । தடித்ஸ்புரணஸங்காஶா பதார்தஶ்ரீர் ஜகத்த்ரயே
இந்த உலகில் உயிர், காற்றால் அசையும் விளக்கின் தீப்பொறி போல் எப்போதும் அலைவதாக உள்ளது; மூன்று உலகங்களிலும் பொருட்களின் அழகு, மின்னல்போல் ஒரு கணம் மட்டும் பிரகாசிக்கிறது.
விபர்யாஸம் இயம் யாதி பூரிபூதபரம்பரா । பீஜராஶிர் இவாஜஸ்ரம் ப்ரதமாநஃ புநஃ புநஃ
இந்த உலகம் நிறைந்த பொருட்கள் எப்போதும் மாற்றம் அடைகின்றன; விதைகள் எவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் முளைக்கும் என்பதுபோல், அவை தொடர்ச்சியாக உருவெடுக்கின்றன.
மநஃபவநபர்யஸ்தபூரிபூதரஜஃபடா । பாதோத்பாதபராவர்தவராபிநயபூஷிதா
மனம் காற்றால் கலங்கும்போது, எண்ணற்ற பொருட்களின் தூசியை பரப்புகிறது; அதில் நன்மை, தீமை, சோதனை, மாற்றங்கள் ஆகியவை நாடகமாய் தோன்றுகின்றன.
ஆலக்ஷ்யதே ஸ்திதிர் இயம் ஜாகதீ ஜநிதப்ரமா । ந்ரு'த்தாவேஶவிவ்ரு'த்தேவ ஸம்ஸாராரபடீநடீ
இம்மாயையால் பிறந்த உலக வாழ்க்கை, ஒரு நிலையாக நாம் காண்கிறோம்; அது, நாடக அரங்கில் நடனமாடும் ஒரு நடிகையைப் போல, சஞ்சாரம் ஆரம்பிக்கிறது.
கந்தர்வநகராகாரவிபர்யாஸவிதாயிநீ । அபாங்கபங்குரோதாரவ்யவஹாரமநோரமா
கந்தர்வ நகரம் போல் மாயை உருவாக்கி, எல்லாவற்றையும் தலைகீழாக மாற்றுகிறாள்; அவளது கண்சிமிட்டும் நடையிலும், பெருமைமிகு செயல்களிலும் ஒரு இனிமை உள்ளது.
தடித்தரலம் ஆலோகம் ஆதந்வாநா புநஃ புநஃ । ஸம்ஸாரரஞ்ஜநா ப்ரஹ்மந் ந்ரு'த்தமத்தேவ ராஜதே
மின்னல் போல ஒளியை மீண்டும் மீண்டும் பரப்புகிறாள்; பிரம்மனே, இந்த உலக வாழ்வின் மயக்கம் ஒரு நடனம் போல பிரகாசிக்கிறது.
திவஸாஸ் தே மஹாந்தஸ் தே ஸம்பதஸ் தாஃ க்ரியாஶ் ச தாஃ । ஸர்வம் ஸ்ம்ரு'திபதம் யாதம் யாமோ வயம் அபி க்ஷணாத்
அந்த நாட்களும், அந்த செல்வங்களும், அந்த செயல்களும் எல்லாம் கடந்துபோயின; எல்லாம் நினைவுகளாகி விட்டது, நாமும் ஒரு கணத்தில் போய்விடுகிறோம்.
ப்ரத்யஹம் க்ஷயம் ஆயாதி ப்ரத்யஹம் ஜாயதே புநஃ । அத்யாபி ஹதரூபாயா நாந்தோ ऽஸ்யா தக்தஸம்ஸ்ரு'தேஃ
ஒவ்வொரு நாளும் அது குறைந்து, ஒவ்வொரு நாளும் மீண்டும் பிறக்கிறது; இந்த அழிந்த உருவத்திற்கு, இந்த எரிந்த உலக வாழ்விற்கு இன்னும் முடிவே இல்லை.
திர்யக்த்வம் புருஷா யாந்தி திர்யஞ்சோ நரதாம் அபி । தேவாஶ் சாதேவதாம் சைதே கிம் ஏவேஹ விபோ ஸ்திரம்
மனிதர்கள் மிருகங்களாக மாறுகிறார்கள்; மிருகங்கள் மனிதராக பிறக்கின்றன; தேவர்கள் கூட தங்கள் தெய்வீகத்தை இழக்கிறார்கள். இந்த உலகில், பரமனே, எது நிலைத்திருக்கிறது?
ரசயந் ரஶ்மிஜாலேந ராத்ர்யஹாநி புநஃ புநஃ । அதிவாஹ்ய ரவிஃ காலம் விநாஶாவதிம் ஈக்ஷதே
சூரியன் தனது கதிர்களால் இரவும் பகலும் மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்கி, காலத்தை விரைவாக கடந்துசென்று, அழிவின் எல்லையை நோக்கிக் காண்கிறான்.
ப்ரஹ்மா விஷ்ணுஶ் ச ருத்ரஶ் ச ஸர்வா வா பூதஜாதயஃ । நாஶம் ஏவாநுதாவந்தி ஸலிலாநீவ வாடவம்
பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன், மற்ற எல்லா உயிரினங்களும், கடல் அடியில் உள்ள தீயை நோக்கி நீர்கள் ஓடுவது போல, அழிவை மட்டுமே நாடுகின்றன.
த்யௌஃ க்ஷமா வாயுர் ஆகாஶம் பர்வதாஸ் ஸரிதோ திஶஃ । விநாஶவாடவஸ்யைதத் ஸர்வம் ஸம்ஶுஷ்கம் இந்தநம்
வானம், பூமி, காற்று, ஆகாயம், மலைகள், நதிகள், திசைகள்—இவை அனைத்தும் அழிவின் தீக்காக உலர்ந்த எரிபொருளாக இருக்கின்றன.
தநாநி பந்தவோ ப்ரு'த்யா மித்ராணி விபவாஶ் ச யே । விநாஶபயபீதஸ்ய ஸர்வம் நீரஸதாம் கதம்
செல்வமும், உறவினரும், வேலைக்காரர்களும், நண்பர்களும், உடைமைகளும் — அழிவின் பயத்தில் வாழும் ஒருவருக்கு இவை எல்லாம் சுவையற்றதாகி விடுகின்றன.
ஸ்வதந்தே தாவத் ஏவைதே பாவா ஜகதி தீமதஃ । யாவத் ஸ்ம்ரு'திபதம் யாதி ந விநாஶகுராக்ஷஸஃ
இந்த உலக விஷயங்கள், அழிவென்று பேய்போல் வருமுன், ஞாபகத்தில் இருக்கும் வரை மட்டுமே புத்திசாலிகளுக்கு இன்பம் தருகின்றன.