ஆத்மைவேதம் ஜகத் இதி விநா பாவேந துஃகதா । த்ரு'ஶ்யஶ்ரீர் அந்யதா த்வ் ஏஷா போகமோக்ஷைகதாயிநீ
இந்த உலகமே ஆத்மா என்று உணராமல் இருப்பவர் துக்கம் அனுபவிப்பார்; ஆனால், இதனை உணர்ந்தால், காணும் இச்சிறப்பே அனுபவத்தையும் விடுதலையையும் தரும்.
ஜலம் அந்யத் தரங்கோ ऽந்ய இதி நாநாதயாஜ்ஞதா । ஜலம் ஏவ தரங்கோ ऽயம் இத்ய் ஏகத்வாத் கில ஜ்ஞதா
நீர் ஒன்றும் அலை வேறென்றும் எண்ணுவது வேற்றுமை அறியாமை; இந்த அலை நீரே என்று அறிதல் ஒன்றுமை அறிவாகும்.
அஜ்ஞத்வாத் துஃகம் ஆயாதி ஹேயோபாதேயரூபி யத் । ததபாவேந து ஜ்ஞத்வாத் ஆநந்த்யம் அவஶிஷ்யதே
அறியாமையால் துக்கம் உண்டாகிறது; அது ஏற்க வேண்டியது, விட்டு விட வேண்டியது என்றே தோன்றும். ஆனால், அது இல்லாமல் உண்மை அறிவால் முடிவில்லாத அமைதி மட்டுமே மீதமிருக்கும்.
ஸங்கல்பகல்பிதத்வாச் ச மநோரூபம் அஸந்மயம் । அஸந்மயவிநாஶே து கஃ க்லேஶோ வத ராகவ
மனதில் தோன்றும் எல்லா உருவங்களும் எண்ணத்தில் உருவான பொய்கள் தான். அந்த பொய்கள் அழிந்த பிறகு, ஏதேனும் துன்பம் எஞ்சுமா, ராகவா? சொல்லு.
அவத்ஸலோ யதா பந்துர் அராகத்வேஷயா தியா । த்ரு'ஶ்யதே பஶ்ய தத்வத் த்வம் த்ரு'ஶ்யபஞ்ஜரம் ஆத்மநஃ
பாசமும் விரோதமும் இல்லாத மனதுடன், ஒருவரை நம்முடைய உறவினராக பார்த்தால், அவர் எவ்வாறு தெரிகிறார் என்பதைப் பார். அதுபோல, இந்த உலக உருவங்களையும் உன் ஆத்மாவாகவே காண்.
அவத்ஸலாத் யதா பந்தோஸ் ஸுகதுஃகைர் ந லிப்யதே । பரத்வஸம்பரிஜ்ஞாதாத் ததா தத்த்வசயாத்மநஃ
பாசமில்லாத உறவினரால் ஏற்படும் சந்தோஷம், துயரங்கள் எதுவும் நம்மைத் தாக்காது. அதுபோல், பரமானந்தத்தை உணர்ந்தவரும் எதாலும் பாதிக்கப்படமாட்டார்.
தத் அநாதி ஶிவம் ஜ்ஞாநம் யந் மத்யம் த்ரஷ்ட்ரு'த்ரு'ஶ்யயோஃ । தஸ்மிந் ஸத்யே மநஶ் ஶாந்தம் பாம்ஸுர் வாயுக்ஷயே யதா
ஆதியில்லாத, நன்மை தரும் அந்த அறிவு, காண்பவரும் காணப்படும் பொருளும் இடையே இருக்கும். அந்த உண்மையில் நிலைத்த மனம், காற்று நின்றபின் தூசி அமைதியாக இருப்பதைப் போல் அமைதியாகும்.
உபஶாந்தே மநோவாயௌ தேஹபாம்ஸுஃ ப்ரஶாம்யதி । புநஸ் ஸம்ஸாரநகரே ந நீஹாரஃ ப்ரவர்ததே
மனத்தின் காற்று அமைந்தால், உடல் தூசும் அமைந்துவிடும்; இந்த உலக வாழ்வின் நகரத்தில், பனி மீண்டும் எழுவதில்லை.
வாஸநாப்ராவ்ரு'ஷி க்ஷீணஸம்ஸ்திதௌ ஶமம் ஆகதே । ஜாட்யே ஜநிதஹ்ரு'த்கம்பே பங்கே ஶோஷம் உபாகதே
வாசனை என்ற மழை நின்றுவிட்டதும், அதற்கான ஆதாரம் களைந்ததும், அமைதி பிறக்கிறது; மந்தம் மற்றும் உள்ளம் நடுங்கும் நிலை நீங்கியதும், சதுப்பு உலர்ந்துவிடுகிறது.
ஶுஷ்கத்ரு'ஷ்ணாலதேஷ்வ் அந்தர் மஹாஹ்ரு'தயகாநநே । அக்ஷக்ஷீணகதம்பேஷு மித்யாஜ்ஞாநகநே க்ஷதே
பெரிய உள்ளத்தின் காட்டில், தாகம் என்ற கொடிகள் உலர்ந்துவிட்டதும், அறிவியல் குழுக்கள் குறைந்ததும், பொய்யான அறியாமை என்ற அடர்த்தியான மேகம் காயப்பட்டுவிடுகிறது.
க்ஷீயதே மோஹமிஹிகா ப்ரபாத இவ ஶர்வரீ । க்வாபி கச்சதி தஜ் ஜாட்யம் விஷம் மந்த்ரஹதம் யதா
மயக்கம் என்ற பனி, காலை விடியும்போது இரவு போல் கலைந்து விடுகிறது; அந்த மந்தம் எங்கேயோ போய்விடுகிறது, விஷம் மந்திரத்தால் நீங்கும் போல்.
தேஹாத்ரௌ ந நவச்சித்ரஸரிதஃ ப்ரஸ்ரவந்த்ய் அலம் । நோல்லஸந்தி லஸத்பக்ஷாஸ் ஸங்கல்போக்ரகலாபிநஃ
உடல் எனும் மலைக்குள் உள்ள ஒன்பது புதிய திறப்புகளாகும் நதிகள் இனி பெரிதாக ஓடுவதில்லை; பிரகாசமாக பறக்கும் வலிமையான எண்ணங்கள் இனி எழுவதும் இல்லை.
பராம் நிர்மலதாம் ஏதி ஸ்வசிதாகாஶகோடரம் । ராஜதே ऽதிதராம் அச்சோ ஜீவாதித்யோ மஹோதயஃ
தன் அறிவின் ஆழமான இடம் மிக உயர்ந்த தூய்மையை அடைகிறது; உயிரின் சூரியன் பெரும் விடியலில் மிக தெளிவாக ஒளிர்கிறது.
கநமோஹபரோந்முக்தா விவிக்தத்வம் பரம் கதாஃ । ஶமம் ஏத்யாதிஶோபந்தே தௌதா ஆஶாமஹாதிஶஃ
மிகுந்த மயக்கத்தின் பாரம் நீங்கித் தனிமையின் உச்சத்தை அடைந்தபோது, ஆசை மற்றும் விருப்பத்தின் திசைகள் நன்கு கழுவப்பட்டு அமைதியுடன் பிரகாசிக்கின்றன.
ப்ரு'ஶம் ஆபாதி விமலா முதிதாகாஶமஞ்ஜரீ । ஶீதலீக்ரு'ததிக்சக்ரா ஶரத்வ்யோம்நீவ சந்த்ரிகா
மிகவும் தூய்மையான சந்தோஷமான ஆகாய மலர் பிரகாசமாக ஒளிர்கிறது; அது திசைகளை குளிர்விக்கிறது, இலைக்கால வானில் நிலாவொளி போல.
ஸர்வஸம்பத்ப்ரகாஶேந பரமாநந்தஶாலிநீ । ப்ரு'ஶம் ஸபலதாம் ஏதி ஸுவிவிக்தா விவேகபூஃ
அனைத்து செல்வங்களின் ஒளியால், தெளிவாகப் பிரித்தறியக்கூடிய விவேகத்தின் நிலம் மிகுந்த பயனை அடைந்து, பரம ஆனந்தத்தில் முழுமையாக மகிழ்கிறது.
ஸபர்வதவநாபோகம் பரமாலோகஸுந்தரம் । அச்சாச்சம் ஶீதலச்சாயம் ஜாயதே புவநாந்தரம்
மலைகளும் காடுகளும் அலங்கரித்த, மிக அழகான ஒளியில் பிரகாசிக்கும், தூய்மையான, தெளிவான, குளிர்ந்த நிழல் கொண்ட ஒரு புதிய உலகம் தோன்றுகிறது.
விஸ்தாரிதாம் ஸுஶமதாம் ஸ்பாரிதாம் ஸ்புடிகாச்சதாம் । உபைதி ஹ்ரு'த்ஸரஸ் ஸ்வச்சநீருகம்போஜகோடரம்
இதயத்தின் நீர்நிலம் விரிவடைந்து அமைதியுடன், மிகத் தூய்மையாகவும் தெளிவாகவும் மாறி, அதன் தாமரைப்பொதியின் உள்ளே களங்கமற்ற ஒளி பிரகாசிக்கிறது.
ஹ்ரு'த்பத்மகோஶாந் மலிநஸ் ஸ்வாஹங்காரமதுவ்ரதஃ । அபுநர்தர்ஶநாயைவ சஞ்சலஃ க்வாபி கச்சதி
இதய தாமரையின் மையத்தில் இருந்த, அழுக்குற்ற, அஹங்காரமான தேனீ, இனி திரும்பி வராதபடி எங்கோ அகன்று போய்விடுகிறது.
பவத்ய் அபகதாபேக்ஷஸ் ஸர்வகஸ் ஸர்வநாயகஃ । நிர்வாஸநஶ் ஶாந்தமநாஸ் ஸ்வதேஹநகரேஶ்வரஃ
எதிர்பார்ப்பு இல்லாமல், எங்கும் நிறைந்தவன், எல்லாவற்றிற்கும் தலைவன், மனதில் எந்தக் குறியீடும் இல்லாதவன், அமைதியான மனம் கொண்டவன், தன் உடல் நகரத்தில் அரசராக இருப்பான்.
விசாரணாஸமதிகதாத்மதீபகே மநஸ்ய் அலம் வ்யபகலிதே ச தீரதீஃ । விலோகயந் க்ஷயபயநீரஸா கதீர் கதஜ்வரோ விலஸதி தேஹபத்தநே
ஆழ்ந்த சிந்தனையால் கிடைத்த ஆத்மாவின் ஒளி மனதில் பிரகாசிக்க, எல்லா கலக்கம் நீங்கிய நிலையில் உறுதியான புத்தியுடன், அழிவும் பயமும் இல்லாத பாதைகளை அவன் பார்வையிட்டு, காய்ச்சல் இல்லாமல், தன் உடல் நகரத்தில் ஒளிர்ந்து வாழ்கிறான்.
யதேதம் ஸம்ஸ்திதம் விஶ்வம் விஶ்வாதீதே சிதாத்மநி । தந் மே கதய ஹே ப்ரஹ்மந் புநர் போதாபிவ்ரு'த்தயே
பிரம்மனே, இந்த பிரபஞ்சம் எப்படி தன்னைவிட்டு மேலான அந்த அறிவில் நிலைத்திருக்கிறது என்பதை, என் அறிவு மேலும் வளருமாறு, மீண்டும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
யதோர்மயோ ऽநபிவ்யக்தா பாவிநஃ பயஸி ஸ்திதாஃ । ந ஸ்திதாஶ் சாப்ய் அலக்ஷ்யத்வாச் சித்தத்த்வே ஸ்ரு'ஷ்டயஸ் ததா
எப்படி அலைகள் இன்னும் தோன்றாத நிலையில் நீரில் மறைந்திருப்பதாலும், அவை மிக நுண்மையால் தெரியாததாலும், அதுபோல் அறிவின் சாரத்தில் படைப்புகள் மறைந்திருக்கின்றன.
யதா ஸர்வகதஸ் ஸௌக்ஷ்ம்யாத் ஆகாஶோ நோபலப்யதே । ததா நிரம்ஶஶ் சித்பாகஸ் ஸர்வகோ ऽபி ந லக்ஷ்யதே
எப்படி எல்லா இடத்திலும் பரவி இருக்கும் ஆகாயம் அதன் நுண்மை காரணமாக காணப்படுவதில்லை, அதுபோல் பகுத்து பிரிக்க முடியாத அறிவு எல்லா இடத்திலும் இருப்பினும், அது எவருக்கும் தென்படுவதில்லை.
அஸ்திதைவ ஸ்திதைவாந்தஃ ப்ரதிமாஸ்த்ரீ மணௌ யதா । ந ஸத்யபூதா நாஸத்யா ததேயம் ஸ்ரு'ஷ்டிர் ஆத்மநி
ஒரு மணிக்கல்லில் பெண்ணின் பிரதிபிம்பம் உள்ளதுபோல் தோன்றினாலும், அது உண்மையிலேயே இருக்கிறதோ இல்லையோ என்று சொல்ல முடியாதது போல, இந்த உலகமும் ஆத்மாவுக்குள் neither உண்மை nor பொய் என்று கூற முடியாதது.
காதாரைர் அம்புதைஃ கஸ்தைர் ந ஸ்ப்ரு'ஷ்டம் ககநம் யதா । சித்ஸ்தைஸ் ஸர்கைஶ் சிதாதாரைர் ந ஸ்ப்ரு'ஷ்தா சித் பரா ததா
வானில் மேகங்கள், பறவைகள் அல்லது வானில் நிலை கொண்டவை எதுவும் அந்த ஆகாயத்தை தொட முடியாதது போல, அறிவிலிருந்து தோன்றும் படைப்புகள் மற்றும் ஆதாரங்கள் எதுவும் அந்த பரம அறிவைத் தொட முடியாது.
ஜலதிஷ்வ் ஏவ நோ மஹ்யாம் யதாக்நிஃ ப்ரதிபிம்பதி । ததா புர்யஷ்டகேஷ்வ் ஏவ சிந் ந தேஹேஷு லக்ஷ்யதே
பெருங்கடல்களில் மட்டும் நெருப்பு பிரதிபலிப்பது போல, அது என்னில் பிரதிபலிப்பதில்லை; அதுபோல், அறிவு பஞ்சபூத உடல்களில் தெரியாது, அது நுட்பமான உடல்களில் மட்டுமே வெளிப்படுகிறது.
ஸர்வஸங்கல்பரஹிதா ஸர்வஸஞ்ஜ்ஞாவிவர்ஜிதா । ஸைஷா சித் அவிநாஶாத்மதத்த்வோக்த்யாதிக்ரு'தாபிதா
எல்லா எண்ணங்களும் இல்லாமல், எந்த ஒரு பெயரிடலும் இன்றி இருக்கும் இந்த அறிவு, 'அழியாத ஆதாரம்' போன்ற சொற்களால் மட்டும் அழைக்கப்படுகிறது.
ஆகாஶஶதபாகாச்சா ஜ்ஞேஷு நிஷ்கலரூபிணீ । ஸகலாமலஸம்ஸாரஸ்வரூபைகாத்மதர்ஶிநீ
நூறு பங்கு ஆகாயத்திலும் மெல்லியதாக, அறிவுள்ளவர்களுக்கு அது உருவமற்றதாகத் தெரிகிறது; ஆனாலும், தூயதும் கலங்கியதும் ஆகிய இந்த உலகத்தை ஒரே ஆன்மாவாகப் பார்க்கும் ஒரே சாட்சி அது.
தரங்காதிமயீ ஸ்பாரா நாநாதா ஸலிலார்ணவே । சிந்மாத்ரவ்யதிரேகேண ததா நைவ ப்ரகாஶதே
பெரும் கடலில் அலைகள் முதலான பல வடிவங்கள் தோன்றுவது போல், தூய அறிவைத் தவிர வேறு எதுவும் உண்மையில் தோன்றுவதில்லை.