அஹம்பாவோ ऽங்குரோ ஜந்மவ்ரு'க்ஷாணாம் அக்ஷயாத்மநாம் । மமேதம் இதி விஸ்தீர்ணாஸ் தேஷாம் ஶாகாஸ் ஸஹஸ்ரஶஃ
‘நான்’ என்ற உணர்வு என்றுமே அழியாத பிறவிகளின் மரங்களுக்கு விதையாகிறது; ‘இது எனது’ என்று எண்ணும் எண்ணங்கள் அவற்றின் எண்ணற்ற கிளைகளாக பரவுகின்றன.
கசடா வாதவிஸ்போடா பாந்த்ய் அர்தா வாஸநோதயாஃ । விதார்யதாருரவவத் தரங்காரவபங்க்திவத்
மனதில் மறைந்துள்ள ஆசைகள் எழும்பும்போது, பொருள்கள் உலர்ந்த மரக்கட்டைகள் காற்றில் உடையும் சத்தம் போலவும், அலைகள் ஒருவருக்கொருவர் மோதும் ஒலி போலவும் தோன்றுகின்றன.
அஹம்பாவமஹாநாபிம் த்வம் அஹம்பாவவர்ஜிதஃ । ஸம்ஸாரசக்ரம் வஹநாத் ஆத்மநஃ பரிரோதய
நீ அகந்தை இல்லாதவனாக, அகந்தை எனும் பெரிய நாபி கொண்ட உலகியலின் சக்கரத்தை உன் உள்ளத்தில் சுழலாமல் தடுத்திட வேண்டும்.
அஹம்பாவதமோ யாவத் புமரண்யே விஜ்ரு'ம்பதே । தாவத் ஏதா விவல்கந்தி சிந்தாமத்தபிஶாசிகாஃ
மனிதனின் உள்ளத்தில் 'நான்' என்ற இருள் பரவி இருக்கும் வரை, அந்தக் கவலைகளால் பித்துப்பிடித்த பேய்கள் போல் எண்ணங்கள் அலைந்து திரியும்.
அஹங்காரபிஶாசேந க்ரு'ஹீதோ யோ நராதமஃ । ந தந்த்ராணி ந மந்த்ராஶ் ச தஸ்யாநாதஸ்ய ஶாந்தயே
அஹங்காரம் என்ற பேய் பிடித்த மனிதன் மிகக் குறைவு உடையவன்; அவனுக்கு எந்த விதி, எந்த மந்திரமும் அமைதியைத் தர முடியாது.
சிந்மாத்ரே தர்பணாகாரே நிர்மலே ஸ்வாத்மநி ஸ்திதே । பிம்பத்ய் அஹங்க்ரு'திஸ் தஸ்மாத் பும்ஸஃ கேவாத்ர வாச்யதா
நிறையற்ற, தூய அறிவாகத் திகழும் தன்னிலே, கண்ணாடிபோல் பளிச்சென்று இருக்கும் ஆத்மாவில், அஹங்காரம் பிரதிபலிப்பதுதான்; அப்படியிருக்க, அந்த மனிதனைப் பற்றி என்ன சொல்ல முடியும்?
அஹங்காரசமத்காரோ வஸ்துதர்மோ ந ராகவ । வாஸநாக்ரு'த ஏஷோ ऽர்தஃ பும்ப்ரயத்நேந ஶாம்யதி
அஹங்காரத்தின் வியப்பும், அதிசயமும் உண்மையான பொருளின் இயல்பு அல்ல, ராகவா; இது பழைய பழக்கங்களால் உருவானது, முயற்சியால் அது அடங்கும்.
நாஹம் ந ச மமார்தஶ்ரீஸ் ஸுகதுஃகே குதஸ் ஸ்திதே । இதி பாவாநுஸந்தாநாத் அஹங்காரோ ந ஜாயதே
நான் இல்லை, எனக்கு எந்த பொருளும், இன்பமும், துன்பமும் இல்லை என்று மனதில் தெளிவாக சிந்தித்தால், அகந்தை எழுவதில்லை.
மித்யேயம் இந்த்ரஜாலஶ்ரீஃ கிம் மே ஸ்நேஹவிராகயோஃ । இத்ய் அந்தர் அநுஸந்தாநாத் அஹங்காரோ ந ஜாயதே
இந்த மாயையின் அழகு பொய்யே; எனக்கு பற்றும் விரோதமும் என்ன தேவையென்று உள்ளுக்குள் சிந்தித்தால், அகந்தை உருவாகாது.
நாஹம் ஆத்மநி நாப்ய் அஸ்ய த்ரு'ஶ்யஶ்ரிய இதி ஸ்வயம் । ஶாந்தேந வ்யவஹாரேண நாஹங்காரஃ ப்ரவர்ததே
நான் ஆத்மாவிலும் இல்லை, இந்த உலக அழகிலும் இல்லை என்று அமைதியாக நடந்தால், அகந்தை வளராது.
அஹம் ஹி ஜகத் இத்ய் அந்தர் ஹேயாதேயத்ரு'ஶோஃ க்ஷயே । ஸமதாயாம் ப்ரஸந்நாயாம் நாஹங்காரஃ ப்ரவர்ததே
நான், உலகம் என்ற எண்ணங்கள் உள்ளுக்குள் களைந்து சமநிலையுடன் தெளிவாக இருந்தால், அகந்தை செயல்படாது.
கிமாக்ரு'திர் அஹங்காரஃ கதம் ஸந்த்யஜ்யதே ப்ரபோ । ஸஶரீரோ ऽஶரீரஶ் ச த்யக்தே தஸ்மிந் கதம் பவேத்
ஓ பிரபு, அந்த 'நான்' என்ற உணர்வு எப்படிப்பட்டது? அதை எப்படிச் சமர்ப்பிக்க முடியும்? உடலுடன் இருந்தாலும், இல்லாவிட்டாலும், அதை விட்டுவிட்டபின் என்ன தான் இருக்கும்?
த்ரிவிதோ ராகவாஸ்தீஹ த்வ் அஹங்காரோ ஜகத்த்ரயே । த்வௌ ஶ்ரேஷ்டாவ் இதரஸ் த்யாஜ்யஶ் ஶ்ரு'ணு த்வம் கதயாமி தே
ராவா, இந்த மூன்று உலகங்களிலும் மூன்று வகையான 'நான்' உணர்வுகள் உள்ளன. அதில் இரண்டு சிறந்தவை, மற்றொன்று விட்டு விட வேண்டியது. கவனமாக கேள், நான் விளக்குகிறேன்.
அஹம் ஸர்வம் இதம் விஶ்வம் பரமாத்மாஹம் அச்யுதஃ । நாந்யத் அஸ்தீதி ஸம்வித் யா பரமா ஸா ஹ்ய் அஹங்க்ரு'திஃ
இந்த உலகம் எல்லாம் நானே; நான் அந்த உயர்ந்த ஆத்மா, அழியாதவன்; வேறு எதுவும் இல்லை என்ற இந்த அறிவு தான் உயர்ந்த 'நான்' உணர்வு.
மோக்ஷாயைஷா ந பந்தாய ஜீவந்முக்தஸ்ய வித்யதே । அஹங்காராபிதா த்வ் அஸ்யாஃ கல்பிதா ந து வாஸ்தவீ
இது விடுதலிக்காகவே, பந்தத்திற்கு அல்ல; வாழ்ந்தபடியே விடுதலை பெற்றவர்க்கு இது உள்ளது. இதற்கு 'நான்' என்ற பெயர் வழக்கத்துக்காக மட்டுமே, உண்மையில் அது இல்லை.
ஸர்வஸ்மாத் வ்யதிரிக்தோ ऽஹம் வாலாக்ரஶதகல்பிதஃ । யதி வா ஸம்வித் ஏஷாஸௌ த்விதீயாஹங்க்ரு'திஃ பரா
நான் எல்லாவற்றிலிருந்தும் முற்றிலும் வேறுபட்டவன்; நூறு முடி நுனியின் பாகத்திலும் மென்மையானவன். அல்லது, இந்த அறிவு தான் உயர்ந்த இரண்டாவது 'நான்' என்ற உணர்வாக இருக்கலாம்.
மோக்ஷாயைஷா ந பந்தாய ஜீவந்முக்தஸ்ய வித்யதே । அஹங்காராபிதா த்வ் அஸ்யாஃ கல்பிதா ந து வாஸ்தவீ
இது விடுதலிக்காகவே, பந்தத்திற்காக அல்ல; உயிரோடு விடுதலை பெற்றவருக்கு இது உள்ளது. இதை 'அகங்காரம்' என்று அழைப்பது கற்பனை மட்டுமே, அது உண்மையல்ல.
பாணிபாதாதிமாத்ரோ ऽயம் அஹம் இத்ய் ஏவ நிஶ்சயஃ । அஹங்காரஸ் த்ரு'தீயோ ऽஸௌ லௌகிகஸ் துச்ச ஏவ ஸஃ
"நான் கை, கால் போன்றவை மட்டுமே" என்ற உறுதியே இது. இந்த மூன்றாவது அகங்காரம் உலகியலானதும், அர்த்தமில்லாததும் ஆகும்.
வர்ஜ்ய ஏஷ துராத்மாஸௌ ஶத்ருர் ஏஷ பரஸ் ஸ்ம்ரு'தஃ । அநேநாபிஹதோ ஜந்துர் ந பூயஃ பரிரோஹதி
இந்த தீய அகங்காரத்தை விட்டு விட வேண்டும்; இது பிறருக்கு பகை என நினைக்கப்படுகிறது. இதனால் தாக்கப்பட்ட உயிரினம் மீண்டும் வளர்ச்சி அடையாது.
ரிபுணாநேந பலிநா விவிதாதிப்ரதாயிநா । கர்வீக்ரு'தமதிர் லோகஸ் ஸங்கடேஷ்வ் ஏவ மஜ்ஜதி
இந்த வலிமையான பகைவரால், பலவகை ஆட்சி தருபவனாக, உலகத்தின் மனம் சுருங்கி, எப்போதும் கஷ்டங்களில் மட்டும் மூழ்குகிறது.
அநயா துரஹங்க்ரு'த்யா பாவாத் ஸந்த்யக்தயா சிரம் । ஶிஷ்டாஹங்காரவாஞ் ஜந்துர் பகவாந் யாதி முக்ததாம்
இந்த தீங்கான அகந்தையை நீண்ட நாட்கள் மனதில் விட்டு விடும் போது, மீதமுள்ள அகந்தை உடைய உயிரினம், பரமபிரான், விடுதலை அடைகிறது.
லோகாஹங்காரதோஷஸ்ய வபுர் அஸ்மீதி ரூபிணஃ । ந தேஹோ ऽஸ்மீதி நிர்ணீயவர்ஜநம் மஹதாம் மதம்
உலகியலான அகந்தை குறை உடையவர்களுக்கு, 'நான் இந்த உடல்' என்று எண்ணுவதைத் தள்ள வேண்டும்; 'நான் உடல் அல்ல' என்பது பெரியோர்களின் கருத்தாகும்.
ப்ரதமௌ த்வாவ் அஹங்காராவ் அங்கீக்ரு'த்யாப்ய் அலௌகிகௌ । த்ரு'தீயாஹங்க்ரு'திஸ் த்யாஜ்யா லௌகிகீ துஃகதாயிநீ
முதலிரண்டு வகை அகந்தையும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டாலும், அவை உலகியலல்லாதவை; மூன்றாவது அகந்தை உலகியலும் துன்பம் தருவதாக இருப்பதால், அதை விட்டு விட வேண்டும்.
அநயா துரஹங்க்ரு'த்யா தாமவ்யாலகடாஃ கில । தாம் தஶாம் ஸமநுப்ராப்தா யா கதாஸ்வ் அபி துஃகதா
இந்த கடினமான அகந்தையின் மூலம், பந்தத்தின் சங்கிலிகள் உருவாகின்றன; அந்த நிலையை அடைந்தவர்கள், அதைப் பற்றிய கதைகளில்கூட துயரத்தை அனுபவிக்கின்றனர்.
த்ரு'தீயாம் லௌகிகீம் ஏதாம் த்யக்த்வா சித்தாத் அஹங்க்ரு'திம் । கிம்பாவஃ புருஷோ ப்ரஹ்மந் ப்ராப்நுயாத் ஆத்மநே ஹிதம்
மூன்றாவது, உலகியலான இந்த அகந்தையை மனதிலிருந்து விட்டு விட்டால், பரமனே, மனிதன் தனக்காக என்ன நன்மை அடைவான்?
ஏஷா தாவத் பரித்யாஜ்யா த்யக்த்வைதாம் துஃகதாயிநீம் । யதா யதா புமாம்ஸ் திஷ்டேத் பரம் ஏதி ததா ததா
இதையே முற்றிலும் விட்டு விட வேண்டும்; துயரத்தை தரும் இதை விட்டால், ஒருவர் எவ்வளவு விலகி நிற்பாரோ, அவ்வளவு உயர்ந்த நிலையை அடைவார்.
ஏதே அஹங்க்ரு'திதஶே பூர்வோக்தே பாவயந் யதி । திஷ்டத்ய் அப்யேதி பரமம் தத் பதம் புருஷோ ऽநகஃ
முன்பு கூறப்பட்ட அகந்தையின் நிலைகளை யார் மனதில் சிந்தித்து நிலையாக இருப்பாரோ, அந்த பாவமில்லாதவர் அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைவார்.
அத தே ஏவ ஸந்த்யஜ்ய ஸர்வாஹங்க்ரு'திவிவர்ஜிதஃ । ஸந்திஷ்டதே ததாப்ய் உச்சைஃபதம் ஏவாதிரோஹதி
இதையும் விட்டுவிட்டு, எல்லா அகந்தையையும் முற்றிலும் நீக்கி நின்றால், அவன் உயர்ந்த நிலையை எட்டிச் செல்வான்.
ஸர்வதா ஸர்வயத்நேந லௌகிகீ துரஹங்க்ரு'திஃ । பரமாநந்தபோதாய வர்ஜநீயா மஹாதியா
எப்போதும், எல்லா முயற்சியாலும், பெரிய ஞானிகள் உலகியலான கடினமான அகந்தையைத் துறந்து, பரமானந்தமும் ஞானமும் பெற வேண்டும்.
ஶரீரஸ்தாமயாபுண்யதுரஹங்காரவர்ஜநாத் । அந்யந் ந பரமம் ஶ்ரேய ஏதத் ஏவ பரம் பதம்
உடல், நோய், பாவம் ஆகியவற்றில் ஊன்றியுள்ள தீய அகந்தையை விட்டு விடுவதைவிட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை; இதுவே பரமான நிலை.