பரமேஷ்ட்ய் அப்ய் அநிஷ்டாவாந் ஹரதே ஹரிம் அப்ய் அஜஃ । பவோ ऽப்ய் அபவதாம் யாதி கைவாஸ்தா மாத்ரு'ஶே ஜநே
பிரம்மனுக்கே துன்பம் வரலாம்; பிறவியில்லாதவனும் விஷ்ணுவை எடுத்துக்கொள்கிறான்; சிவனும் இல்லாத நிலைக்குப் போகிறான்—அப்படியிருக்க, என்னைப் போன்ற ஒருவருக்கு என்ன நம்பிக்கை இருக்க முடியும்?
காலஶ் ஶகலதாம் ஏதி நியதிஶ் சாபி நீயதே । கம் அப்ய் ஆலீயதே ऽநந்தே கைவாஸ்தா மாத்ரு'ஶே ஜநே
காலம்கூட துண்டுகளாகப் பிளக்கப்படுகிறது; விதியும் இழுக்கப்படுகிறாள்; ஆகாயம்கூட முடிவில்லாததில் கரைந்து விடுகிறது—அப்படியிருக்க, என்னைப் போன்ற ஒருவருக்கு என்ன நம்பிக்கை இருக்க முடியும்?
அஶ்ரவ்யாவாச்யதுர்தர்ஶதந்த்ரேணாஜ்ஞாதமூர்திநா । புவநாநி விடம்ப்யந்தே கேநசித் ப்ரமதாயிநா
கேட்க முடியாததும், சொல்ல முடியாததும், காண முடியாததும் ஆன ஒரு அறியாத சக்தியால் இந்த உலகங்கள் எல்லாம் ஏமாற்றப்படுகின்றன; அது யாரையும் மயக்கத்தில் ஆழ்த்துகிறது.
அஹங்காரகலாம் ஏத்ய ஸர்வத்ராந்தரவாஸிநா । ந ஸோ ऽஸ்தி த்ரிஷு லோகேஷு யஸ் தேநேஹ ந பாத்யதே
அது அஹங்காரம் என்ற நுண்ணிய வடிவத்தை எடுத்துக்கொண்டு எல்லோருள்ளும் ஒளிந்து வாழ்கிறது; இந்த மூன்று உலகங்களிலும் அதனால் பாதிக்கப்படாதவர் ஒருவரும் இல்லை.
ஶிலாஶைலகடப்ரேஷு ஸாஶ்வஸூதோ திவாகரஃ । வநபாஷாணவந் நித்யம் அவஶஃ பரிதோல்யதே
பாறைகள், மலைகள், காடுகளுக்குள் சூரியனின் தேரோட்டியர் எவ்வாறு சக்தியின்றி அலைக்கழிக்கப்படுகிறார், அதுபோல் ஒருவரும் இடையறாது சுழற்றப்படுகிறார்.
தராகோலகம் அந்தஸ்ஸ்தஸுராஸுரகணாஸ்பதம் । வேஷ்ட்யதே திஷ்ண்யசக்ரேண பக்வாக்ஷோடம் இவ த்வசா
தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் நிறைந்த இந்த பூமி பந்து, வானத்தின் சக்கரத்தால், பழுத்த விலாம்பழத்தை அதன் தோல் சுற்றி இருப்பதைப் போல, சுற்றி வளைந்து உள்ளது.
திவி தேவா புவி நராஃ பாதாலே ऽஸுரபோகிநஃ । கல்பிதாஃ கல்பமாத்ரேண நீயந்தே ஜர்ஜராம் தஶாம்
விண்ணிலுள்ள தேவர்கள், பூமியில் வாழும் மனிதர்கள், பாதாளத்தில் இருக்கும் அசுரர்களும் பாம்புகளும்—all இவை எல்லாம் மனதில் தோன்றும் கற்பனை மட்டுமே; அந்தக் கற்பனையால் உருவானவை, காலப்போக்கில் எல்லாம் அழிவை அடைகின்றன.
காமஶ் ச ஜகதீஶாநரணலப்தபராக்ரமஃ । அக்ரமேணைவ விக்ராந்தோ லோகம் ஆக்ரம்ய வல்கதி
உலகில் ஆட்சி செய்பவர்களின் பேராசையால், ஆசை பெரும் வலிமை பெற்று, ஒழுங்கின்றி பரவி, உலகத்தை முழுவதும் பிடித்து, எங்கும் துள்ளிக்கொண்டே செல்கிறது.
வஸந்தோ மத்தமாதங்கோ மதைஃ குஸுமவர்ஷணைஃ । ஆமோதிதககுப்சக்ரஶ் சேதோ நயதி வக்ரதாம்
வசந்தம், மதுபானம் குடித்த யானையைப் போல், மலர் மழையாலும் இனிய வாசனையாலும், மனதை நேராக வைத்திருக்காமல் வளைத்து விடுகிறது.
அநுரக்தாங்கநாலோகலோசநாலோகிதாக்ரு'தி । ஸ்பஷ்டீகர்தும் மநஶ் ஶக்தோ ந விவேகோ மஹாந் அபி
ஒரு பெண்ணின் காதலான கண்கள் பார்த்தவுடன், பெரிய விவேகமும் கூட மனதை தெளிவாக்க முடியாது; அது தெளிவை இழக்கச் செய்கிறது.
பரோபகாரகாரிண்யா பரார்த்யா பரிதப்தயா । புத்த ஏவ ஸுகீ மந்யே ஸ்வார்தஶீதலயா தியா
தன்னலம் பற்றில்லாமல், பிறருக்காகச் செயல்படுபவரும், பிறர் துயரத்தை உணர்ந்து வருந்துபவரும், உண்மையில் அறிவாளிகள்; அவர்களது மனம் அமைதியடைந்ததால், அவர்கள் தான் உண்மையில் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்கள் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
உத்பந்நத்வம்ஸிநஃ காலவடவாநலபாதிநஃ । ஸங்க்யாதும் கேந ஶக்யந்தே கல்லோலா ஜீவிதாம்புதேஃ
இந்த வாழ்க்கை என்ற பெருங்கடலில் எழுந்து மறையும் அலைகளை, காலத்தின் அக்கினி அடித்து வீழ்த்தும் போது, அதை யார் எண்ண முடியும்?
ஸர்வ ஏவ நரா மோஹாத் துராஶாபாஶபாதிநஃ । தோஷகுல்மகஸாரங்கா நிகீர்ணா ஜந்மஜங்கலே
மனிதர்கள் எல்லோரும் அறியாமையால், வீண் ஆசைகளால் கட்டுண்டு, பிறப்பின் காட்டில் குற்றங்களின் களையால் மாட்டிக்கொண்டு விழுந்து போகிறார்கள்.
ஸங்க்ஷீயதே ஜகதி ஜந்மபரம்பராஸு லோகஸ்ய தைர் இஹ குகர்மபிர் ஆயுர் ஏதத் । ஆகாஶபாதபலதாக்ரு'தபாஶகல்பம் யேஷாம் பலம் ந ஹி விசாரவிதோ ऽபி வித்மஃ
இந்த உலகத்தில், பல பிறவிகளில் செய்த தீய செயல்களால் மனிதர்களின் ஆயுள் குறைந்து போகிறது; ஆகாய மரக்கிளையால் கட்டிய பாசம் போல, அதன் விளைவு என்னவென்று அறிவாளிகளும் கண்டறிய முடியாது.
அத்யோத்ஸவோ ऽயம் ரு'துர் ஏஷ ததேஹ யாத்ரா தே பந்தவஸ் ஸுகம் இதம் ஸ விஶேஷபோகஃ । இத்தம் முதைவ கலயந் ஸ்வவிகல்பஜாலம் ஆலோலபேலவமதிர் கலதீஹ லோகஃ
இன்று திருவிழா, இது பருவம், இங்கே பயணம், இவர்கள் உன் உறவினர்கள், இதுவே ஆனந்தம், இதுவே சிறப்பு அனுபவம் என்று, மனிதர்கள் தங்களே உருவாக்கும் எண்ணங்களின் வலைகளில் வீணாக சிக்கி, மனம் இடையூறாக அலைந்து, இந்த உலகத்தில் இருந்து மறைந்து போகிறார்கள்.
அந்யச் ச தாதாதிதராம் அரம்யே மநோரமே வேஹ ஜகத்ஸ்வரூபே । ந கிஞ்சித் அப்ய் ஏதி தத் அர்தஜாதம் யேநாதிவிஶ்ராந்திம் உபைதி சேதஃ
அப்பா, இந்த உலகத்தில் மிக அழகாகவும் மனதை கவர்ந்தும் இருக்கும் எதிலும், மனம் முழுமையாக அமைதியை அடையும் நிலை எதுவும் கிடையாது.
பால்யே கதே கல்பிதகேலிலோலே வயோம்ரு'கே தாரதரீஷு கீர்ணே । ஶரீரகே ஜர்ஜரதாம் ப்ரயாதே விதூயதே கேவலம் ஏவ லோகஃ
குழந்தை பருவம் முடிந்து, கற்பனை விளையாட்டுகள் போய், இளமை வயது பெண்கள் கூட்டத்தில் சிதறி, உடல் சோர்ந்து போனபோது, மனிதர்கள் துன்பம் மட்டுமே அனுபவிக்கிறார்கள்.
ஜராதுஷாராபிஹதாம் ஶரீரஸரோஜிநீம் தூரதரே விஹாய । க்ஷணாத் கதே ஜீவிதசஞ்சரீகே ஜநஸ்ய ஸம்ஸாரஸரோ விஶுஷ்கம்
முதுமையின் பனியால் உடல் மலர் தாக்கப்பட்டு, தொலைவில் விட்டு விடப்பட்டு, உயிர் வண்டுப் போல் ஒரு கணத்தில் பறந்து போனால், மனிதர்களுக்கான உலக வாழ்க்கை ஏரி வறண்டு போய்விடுகிறது.
யதா யதா பாகம் உபைதி நூநம் ததா ததேயம் நதிம் ஆதநோதி । ஜராபராநல்பநவப்ரஸூநவிஜர்ஜரா காயலதா நராணாம்
எப்போது பழுக்க நேரம் வந்துவிடுகிறதோ, அப்போதுதான் மனிதரின் உடல் கொடி, வயதின் சுமை, பலவீனமான பிள்ளைகள் ஆகியவற்றால் தளர்ந்து, கீழே தலை குனியுகிறது.
த்ரு'ஷ்ணாநதீ ஸாரதரப்ரவாஹக்ரஸ்தாகிலாநந்தபதார்தஜாதா । தடஸ்தஸந்தோஷஸுவ்ரு'க்ஷமூலநிகாஷதக்ஷா வஹதீஹ லோகே
இந்த உலகில் ஆசை என்ற நதி, வேகமாக ஓடி, எண்ணிக்கையற்ற பொருட்களை எல்லாம் அடித்து செல்லும்; அந்த நதிக்கரையில் நிற்கும் திருப்தி என்னும் மரத்தின் வேர் கூட அதை திறமையாக உருக்கி விடுகிறது.
ஶரீரநௌஶ் சர்மநிபத்தபந்தா பவாம்புதாவ் ஆலுலிதா ப்ரமந்தீ । ப்ரவ்ரோட்யதே பஞ்சபிர் இந்த்ரியாக்யைர் அதோ வஹந்தீ மகரைர் அதீநா
உடல் என்னும் படகு, தோல் கட்டுகளால் கட்டப்பட்டு, பிறவிப் பெருங்கடலில் சுழன்று, ஐந்து இంద్రியங்கள் என்னும் முதலைகளால் கீழே இழுக்கப்பட்டு, அவற்றின் கட்டுப்பாட்டில் அலைந்து திரிகிறது.
த்ரு'ஷ்ணாலதாகாநநசாரிணோ ऽமீ ஶாகாஶதம் காமமஹீருஹேஷு । பரிப்ரமந்தஃ க்ஷபயந்தி காமம் மநோம்ரு'கா நோ பலம் ஆப்நுவந்தி
ஆசை கொடியின் காட்டில் சுற்றும் இந்த மனம் என்னும் மான்கள், விருப்ப மரங்களில் நூறு கிளைகளில் அலைந்து, இன்பத்தை நாடி தங்கள் சக்தியை வீணாக்கி, ஒருபோதும் அதன் பயனை அடைவதில்லை.
க்ரு'ச்ச்ரேஷு தூராஸ்தவிஷாதமோஹாஸ் ஸ்வாம்யேஷ்வ் அநுத்ஸிக்தமநோऽபிராமாஃ । ஸுதுர்லபாஸ் ஸம்ப்ரதி ஸுந்தரீபிர் அநாஹதாந்தஃகரணா மஹாந்தஃ
பெரும் துன்பங்களிலும் மனம் சோர்வும் மயக்கமும் இல்லாமல், உரிமையிலும் மனம் சிதறாமல் மகிழ்ந்து, இப்போது அழகான பெண்களில் மிகவும் அரிதாகக் காணப்படும், உள்ளம் பாதிக்கப்படாத பெரியோர் தான்.
தரந்தி மாதங்ககடாதரங்கம் ரணாம்புதிம் யே மயி தே ந ஶூராஃ । ஶூராஸ் த ஏவேஹ மநஸ்தரங்கம் யே ஹீந்த்ரியாம்போதிம் இமம் தரந்தி
யானை கூட்டங்கள் போல அலைக்கும் போர்கடலைத் தாண்டுவோர் எனக்கு வீரர்கள் அல்ல; மனதின் அலைகளையும் இந்த அறிவுப்புலங்களின் பெருங்கடலையும் தாண்டுவோர்களே இங்கே உண்மையான வீரர்கள்.
அக்லிஷ்டபர்யந்தபலாபிராமா ந த்ரு'ஶ்யதே கஸ்யசித் ஏவ காசித் । க்ரியா துராஶாஹதசித்தவ்ரு'த்தேர் யாம் ஏத்ய விஶ்ராந்திம் உபைதி லோகஃ
எந்த செயலும் சிரமமில்லாமல் முழுமையான இனிய பலனைத் தருவது எங்கும் காணப்படுவதில்லை; வெறும் ஆசைகளால் மனம் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு, அந்த நிலையை அடைந்த பிறகே உலகம் அமைதியை அடைகிறது.
கீர்த்யா ஜகத் திக்குஹரம் ப்ரதாபைஶ் ஶ்ரியா க்ரு'ஹம் ஸத்த்வபலேந லக்ஷ்மீம் । யே பூரயந்த்ய் அக்ஷததர்மபந்தா ந தே ஜகத்யாம் ஸுலபா மநுஷ்யாஃ
புகழால் உலகத்தையும், வீரத்தால் திசைகளையும், செல்வத்தால் வீடுகளையும், நல்லொழுக்கத்தால் மகளிர் அருளையும் நிரப்பி, தர்ம பந்தங்கள் உடையாமல் வாழ்பவர்கள் மனிதரில் எளிதில் காணப்படமுடியாது.
அப்ய் அந்தரஸ்தம் கிரிஶைலபித்தேர் வஜ்ராலயாப்யந்தரஸம்ஸ்திதம் வா । ஸர்வம் ஸமாயாந்தி ஸமித்தவேகாஸ் ஸர்வாஶ் ஶ்ரியஸ் ஸந்ததம் ஆபதஶ் ச
மலைக்குள் மறைந்திருந்தாலும், வைரக்கோட்டையின் உள்ளேயே இருந்தாலும், அதில் எதுவாக இருந்தாலும், அதனை அடையும் அதிர்ஷ்டமும் துர்ஷ்டமும், எப்போதும் வேகமாக வந்து சேரும்.
புத்ராஶ் ச தாராஶ் ச தநம் ச புத்த்யா ப்ரகல்ப்யதே தாத ரஸாயநம் வ । ஸர்வம் து தந் நோபகரோத்ய் அதாந்தே யத்ராதிரம்யா விஷமூர்சநைவ
மக்கள், மனைவிகள், செல்வம் — இவை எல்லாம் மனதில் உருவாகும், அன்புள்ளவரே, ஒரு அமிர்தம் போல. ஆனாலும், வாழ்நாள் முடிவில், இனிய நஞ்சே தவிர, இவை எதுவும் உதவாது.
விஷாதயுக்தோ விஷமாம் அவஸ்தாம் உபாகதஃ காயவயோऽவஸாநே । பாவாந் ஸ்மரந் ஸ்வாந் அபிதர்மரிக்தாஞ் ஜநோ ஜராவாந் அபிதஹ்யதே ऽந்தஃ
துக்கத்தில் மூழ்கி, உடல் வாழ்நாள் முடிவில், நஞ்சு போன்ற நிலைக்கு வந்தவன், தன் வாழ்க்கை அனுபவங்களை நினைத்து, அவை உண்மையில் அர்த்தமற்றவை என்று உணர்ந்து, முதுமையின் தீயில் உள்ளுக்குள் எரிகிறான்.
காமார்ததர்மாப்திக்ரு'ஶாந்தராபிஃ க்ரியாபிர் ஆதௌ திவஸாநி நீத்வா । சேதஶ் சலத் பர்ஹிணபிஞ்சலோலம் விஶ்ராந்திம் ஆகச்சது கேந பும்ஸஃ
ஆரம்பத்தில் இன்பம், செல்வம், தர்மம் ஆகியவற்றை அடைய பல செய்கைகளில் நாட்கள் கழித்து, மனம் மயிலிறகைப் போல அலைந்து, மனிதன் எப்போது அமைதியை அடைய முடியும்?